Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Nowym Sączu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

06 lutego 2024 r.

Sąd Rejonowy w Nowym Sączu V Wydział Gospodarczy

w składzie następującym:

Przewodniczący Sędzia Anna Dobosz

Protokolant osobiście

po rozpoznaniu 06 grudnia 2024 r. w Nowym Sączu

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa (...) Spółki Akcyjnej w Z.

przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K.

o ochronę własności

I. nakazuje stronie pozwanej (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K., aby zaprzestała immisji polegających na emisji dźwięku ponad dopuszczalną normę o wartości 40 dB (czterdzieści decybeli) codziennie w godzinach od 22:00 do 06:00; - na teren nieruchomości, których powód (...) Spółka Akcyjna w Z. jest użytkownikiem wieczystym, tj. działek ewidencyjnych nr (...) w S., objętych księgą wieczystą Sądu Rejonowego w Nowym Targu o nr (...) oraz działek ewidencyjnych nr (...) objętych księgą wieczystą Sądu Rejonowego w Nowym Targu o nr (...),

II. oddala powództwo w pozostałym zakresie,

III. zasądza od pozwanego (...) Spółki z Ograniczoną Odpowiedzialnością z siedzibą w K. na rzecz powoda (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w Z. na rzecz kwotę 4.000 zł (cztery tysiące złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu,

IV. nakazuje ściągnąć od stron procesu kwoty po 227,36 zł (dwieście dwadzieścia siedem złotych trzydzieści sześć groszy) tytułem wydatków pokrytych tymczasowo ze środków Skarbu Państwa.

Sygn. akt GC 533/22

Uzasadnienie wyroku z 06 lutego 2024r.

Strona powodowa (...) S.A. wniosła o nakazanie stronie pozwanej (...) Sp. z o.o., aby zaprzestała immisji na teren nieruchomości, których strona powodowa jest użytkownikiem wiezcystym, tj. dz. ewid. nr (...), (...) oraz (...) w S., objętych księgą wieczystą Sądu Rejonowego w Nowym Targu o nr (...) oraz dz. ewid. (...), (...), (...) i (...) objętych księgą wieczystą Sądu Rejonowego w Nowym Targu o nr (...), polegających na:

1.  emisji dźwięku ponad dopuszczalną normę o wartości 45 dB w godzinach od 06:00 do 22:00 oraz o wartości 40 dB w godzinah od 22:00 do 06:00;

2.  wydzielaniu się intensywnych zapachów i dymu z punktów gastronomicznych wykorzystujących grille opalane paliwem stałym, usytuowanych w odległości mniejszej niż 15 m od granicy działek ewidencyjnych o nr (...).

W uzasadnieniu pozwu wskazano, że strona pozwana jest poddzierżawcą nieruchomości sąsiadującej z działkami stanowiącymi przedmiot użytkowania wieczystego strony powodowej. Zdaniem powoda pozwana głośno odtwarzając muzykę na organizowanych imprezach oraz prowadząc działalność gastronomiczną w postaci grillowania, zakłóca ponad przeciętną miarę realizację uprawnień wynikających z użytkowania wieczystego w postaci prowadzonej działalności hotelarskiej i gastronomicznej.

Strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości. Przyznała, że jest poddzierżawcą nieruchomości wskazanej w pozwie. Podniosła, że zachowania opisane w pozwie, których się dopuszczała, nie wypełniały definicji pojęcia immisji. W szczególności zaprzeczyła, by w świetle stosunków miejscowych organizacja imprez tanecznych oraz sporadyczne grillowanie stanowiły zakłócanie korzystania z okolicznych nieruchomości w sposób przekraczający przeciętną miarę. Wskazała również, że strona powodowa sama prowadzi zbliżoną działalność gospodarczą i jej działanie stanowi w istocie przejaw wrogiego zachowania konkurencyjnego.

Sąd ustalił następujące fakty:

Powód (...) S.A. jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości stanowiących dz. ewid. nr (...), (...) oraz (...) w S., objętych księgą wieczystą Sądu Rejonowego w Nowym Targu o nr (...) oraz dz. ewid. (...), (...), (...) i (...) objętych księgą wieczystą Sądu Rejonowego w Nowym Targu o nr (...). Pozwany (...) Sp. z o.o. jest poddzierżawcą zęści działki ewidencyjnej nr (...) w S. – sąsiadującej z powyższymi nieruchomościami.

dowód: fakt bezsporny; wydruki informacji z ewidencji ksiąg wieczystych (k.24-27)

W zakresie swojej działalności gospodarczej spółka (...) SA prowadzi na nieruchomości stanowiącej przedmiot użytkowania wieczystego restaurację i pensjonat. (...) sp. z o.o. prowadzi na dzierżawionej nieruchomości działalność polegającą na organizacji imprez tanecznych oraz wydarzeń kulturalnych.

dowód: fakt bezsporny, wydruki z KRS (k.19-23), wydruk mapy (k.28).

(...) Sp. z o.o. w ramach organizowanych imprez na przestrzeni całego roku odtwarza muzykę taneczną, często do północy. Sporadycznie również oferuje usługi gastronomiczne w postaci produktów z grilla.

dowód: fakt bezsporny; wydruki z profilu (...) pod P.” na portalu facebook.com (k.29-30,36-42,92-95).

W okresie od 8 października 2021r. do 14 listopada 2021r. kierownik obiektu strony powodowej odnotował głośność dźwięku w godzinach 12:00 oraz 20:00 w zakresie od 40 do 69 dB. W okresie od 22 czerwca do 31 lipca 2021 roku pomiary pracownika strony powodowej ok. godziny 22:00 wykazywały poziom głośności od 43 do 75 dB.

dowód: pismo „poziom hałasu (...)” (k.47-48), pismo „(...)” (k.49)

Na głośną muzykę dochodzącą z nieruchomości strony pozwanej skarżyli się goście pensjonatu strony powodowej.Właściciele nieruchomości sąsiadujących z działką ewidencyjną nr (...) zwrócili się do Burmistrza Miasta S. o polubowne rozwiązanie sporu związanego z hałaśliwymi wydarzeniami na nieruchomości.

Dowód: wydruki opinii z portalu booking.com (k.31-35), pismo z 13.08.2021r. (k.43-45)

Z powodu głośnej muzyki odtwarzanej przez stronę pozwaną były przeprowadzane interwencje policji w dniach 10 lipca 2022r. (dwukrotnie), 13 lipca 2022r., 3 sierpnia 2022r., 4 sierpnia 2022r. w godzinach od ok. 22:30 do ok. 01:30. Kończyły się one pouczeniami, mandatami karnymi lub skierowaniem wniosku o ukaranie z powodu zakłócania spoczynku nocnego (art. 51 § 1 k.w.). W sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym w Nowym Targu osobę działającą za spółkę (...) sp. z o.o. wymierzono prawomocnie karę grzywny.

dowód: wyrok SR w Nowym Targu z 02.08.2022r. II W (...) (k. 12 zał. Akt); zaświadczenie KP w K. (k.46), notatki urzędowe i raporty KP w S. (k.104-110).

W dniach 12 lipca 2023r. oraz 17 lipca 2023r. w godzinach 21:00-23:00 poziom dźwięku w okolicy nieruchomości strony pozwanej przekroczył dopuszczalne poziomy hałasu określone dla gminy uzdrowiskowej (40 dB) o od 5,4 dB do 10 dB w porze nocnej (od 22:00-23:00). W porze dziennej (od 21:00-22:00) nie doszło do przekroczenia norm hałasu (45 dB). Nadto, biegły stwierdził przy zastosowaniu metody obliczeniowej przekroczenie norm o 7,2 dB oraz 1,3 dB w porze nocnej w dwóch z czterech dodatkowych punktów pomiarowych w okolicy nieruchomości strony pozwanej.

dowód: opinia biegłego K. R. k.133-142.

Sąd ustalił powyższe fakty na podstawie dowodów z przedłożonych przez strony dokumentów, dokumentów prywatnych i urzędowych oraz opinii biegłego.

Dokumenty w postaci wydruków ze stron internetowych nie budziły wątpliwości sądu. Odpowiadały bezspornej części ustalonych faktów, a to organizowaniu imprez tanecznych przez stronę pozwaną. Również wydruki opinii gości hotelu strony powodowej były wiarygodne, ponieważ jest bezspornym, że powód prowadzi pensjonat, a powszechnym zjawiskiem jest wystawianie recenzji na stronach pośrednika przez klientów.

W ocenie sądu dokumenty prywatne w postaci pism zawierających pomiary głośności podpisane przez osoby reprezentujące stronę powodową były wiarygodne. Choć dokonywane pomiary mogły mieć charakter jedynie przybliżony, gdyż nie były dokonywane przez osoby posiadające specjalistyczną wiedzę i profesjonalny sprzęt. Zasadniczo jednak były zbieżne ze sporządzoną w sprawie opinią biegłego akustyka co potwierdza rząd wielkości pomiarów. Dokonane pomiary odpowiadają również dokumentom w postaci wydruków opinii oraz dokumentom urzędowym w postaci dokumentacji interwencji policji. Zgłaszane zastrzeżenia oraz zakłócanie spokoju było niewątpliwie podstawą dokonywania pomiarów, a ich wysokość w przeważającej części nie jest rażąca względem pomiarów opisanych w opinii biegłego. Nadto, strona pozwana ograniczyła się do zaprzeczenia pomiarom strony powodowej, jednak nie uprawdopodobniła, by dokonała własnych pomiarów, na które powołuje się w treści pism procesowych.

Dokumenty urzędowe w postaci wyroku sądu w sprawie o zakłócanie spokoju oraz notatki urzędowe z interwencji policji stanowiły dowód na okoliczności w nich stwierdzone. Żadna ze stron nie kwestionowała zgromadzonych dokumentów.

Dowód z opinii biegłego był w całości wiarygodny. Opinia została sporządzona rzetelnie, a jej treść jest spójna i logiczna. Biegły zastosował specjalistyczny sprzęt służący do pomiaru głośności, dokonał pomiaru dźwięków tła oraz podał głośność wynikającą z działalności prowadzonej na nieruchomości strony pozwanej. Biegły opisał wpływ warunków atmosferycznych na dokonany pomiar, co w ocenie sądu było wystarczające dla uznania, że nie wpłynęły one negatywnie na przydatność opinii. Biegły dokonał czynności w dwóch datach bez uprzedzania którejkolwiek ze stron o przeprowadzanym pomiarze w godzinach, w których natężenie dźwięku miało być najwyższe, zarówno w porze dziennej jak i nocnej. Daty wykonania pomiarów, w szczególności okoliczność, że jest to dzień powszedni, a nie weekend, w którym natężenie dźwięku miałoby być wyższe, nie miały znaczenia dla wniosków wynikających z opinii. Powoływane przez stronę powodową interwencje policji odbywały się również w dni powszednie, a jej prywatne pomiary dokonywane były codziennie. Przedstawiane przez biegłego normy głośności wynikają z powszechnie dostępnych aktów prawa powszechnie obowiązującego oraz prawa miejscowego. Ich zastosowanie nie miało jednak wpływu na ostateczne wnioski opinii.

Sąd zważył co następuje:

Roszczenie jako częściowo uzasadnione należało uwzględnić w zakresie roszczenia o nakazanie zaniechania dopuszczania się przez stronę pozwaną immisji w postaci nadmiernego hałasu.

W myśl art. 144 k.c. właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych.

Z powyższego przepisu wynika, że przesłankami roszczenia o zaniechanie immisji są działania właściciela (lub osoby reprezentującej jego prawa), które zakłócają korzystanie z sąsiednich nieruchomości ponad normy podyktowane zarówno (kumulatywnie) przeznaczeniem konkretnej nieruchomości występującego z roszczeniem jak i specyfiką miejscową i czasową okolicy sąsiadującej z nieruchomością mającą być źródłem immisji. Kryteria te mają mieć charakter obiektywny, a nie stanowić jedynie subiektywnych wrażeń osób wskazujących na czynione zakłócenia.

W niniejszej sprawie bezspornym było organizowanie przez pozwaną imprez tanecznych oraz odtwarzanie na tych wydarzeniach muzyki za pomocą sprzętu nagłaśniającego, a także zapewnianie usług gastronomicznych w postaci grillowania potraw na dzierżawionej nieruchomości znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości, której strona powodowa jest użytkownikiem wieczystym. W sprawie wykazano, że działania te powodują zakłócenia korzystania z nieruchomości sąsiadujących, ponieważ spowodowały kilkukrotne interwencje policji skutkujące uznaniem dopuszczenia się wykroczenia zakłócania spokoju oraz skargi gości do administracji hotelu prowadzonego przez powodową spółkę.

Sporny był natomiast charakter tych działań – czy stanowiły one zakłócenie ponad przeciętną miarę w świetle prowadzonej przez stronę powodową działalność gospodarczą hotelowo-gastronomiczną oraz stosunków miejscowych gminy uzdrowiskowej i sąsiednich nieruchomości.

W zakresie kryterium społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości należy wskazać, że działalność hotelowo-gastronomiczna polega na zapewnieniu gościom przybytku m.in. spokojnego wypoczynku w obrębie wynajmowanego miejsca hotelowego. Tym samym nie jest wskazane, by w miejscach noclegowych odczuwany był nadmierny hałas z okolicznych dyskotek. Nie jest jednak zasadnym całkowite przerzucenie obowiązku zapewnienia ciszy w hotelu na osoby trzecie, właścicieli sąsiednich nieruchomości. Stanowiłoby to zwolnienie z ryzyka związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej przez hotelarza, podczas gdy w jego zasięgu pozostają środki mogące wytłumić dochodzące z zewnątrz dźwięki. W tym świetle należy zbadać czy emitowane przez pozwaną dźwięki stanowią naruszenie ponad przeciętną miarę, któremu przedsiębiorca powód nie może zapobiec w inny sposób. Zgłaszane przez gości hotelowych oraz osoby trzecie skargi, a także interwencje policji stanowią wyraz subiektywnych przekonań osób o ponadprzeciętnej mierze emitowanego dźwięku. Z uwagi na ich powszechność dają podstawy do przypuszczeń znacznego oddziaływania nieruchomości strony powodowej, jednak same w sobie nie mogą stanowić o immisji. Dokonane przez biegłego pomiary wskazują, że dźwięki dochodzące z nieruchomości pozwanej do nieruchomości strony powodowej cechuje umiarkowane nasilenie oscylujące w okolicach 50 dB. Mając na uwadze rodzaj dźwięku w postaci muzyki tanecznej, jest zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, że takie dźwięki mogą utrudniać wypoczynek i sen. W sprawie strona powodowa nie wskazała, by stosowała środki zapobiegające oddziaływaniu dźwięku na komfort gości, nie wykazała też zastosowania takich środków. W ocenie sądu jednak nawet użycie powszechnie stosowanych metod wygłuszenia budynku nie spowoduje uniknięcia negatywnych skutków hałasu dochodzącego w porze nocnej z nieruchomości strony pozwanej.

Drugie z kryteriów w postaci stosunków miejscowych wyznaczał w niniejszej sprawie przede wszystkim charakter miejscowości, w której położone są nieruchomości. S. stanowi gminę uzdrowiskową, względem której przewidziano szczególne ograniczenia w zakresie działań właścicieli nieruchomości w prawie miejscowym. W szczególności określono normy głośności dźwięku, które zostały przekroczone w ramach działalności strony pozwanej w porze nocnej. Nadto, faktyczne zagospodarowanie okolicznych nieruchomości, które w przeważającej części są nieruchomościami mieszkalnymi jednorodzinnymi bądź mieszkalno-usługowymi, świadczy o konieczności zachowania spokoju w bezpośredniej bliskości. Taki wniosek można również wyprowadzić z kilkukrotnych interwencji policji i pisma właścicieli okolicznych nieruchomości do władz gminy. Powyższe okoliczności świadczą o tym, że stosunki miejscowe stoją na przeszkodzie emisji głośnych dźwięków w porze nocnej. Powyższemu nie przeczy turystyczny charakter miejscowości, ponieważ skoro jest to przede wszystkim turystyka sanatoryjna i uzdrowiskowa, to nie sposób przyznawać pierwszeństwa atrakcjom tanecznym i kulturalnym.

Zdaniem sądu nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie dalsze kwalifikacje nieruchomości strony powodowej w świetle prawa administracyjnego m.in. w planie zagospodarowania publicznego organu samorządowego, ponieważ ustalono faktyczny charakter działalności prowadzonej na nieruchomości. Z tego też charakteru nieruchomości strona powodowa wyprowadza swoje roszczenia wskazując, że głośna muzyka odtwarzana przez stronę pozwaną uniemożliwia spokojny wypoczynek gości hotelu. Naruszenie przyjętych dla gminy uzdrowiskowej norm głośności znajduje wystarczające odzwierciedlenie w przesłance naruszenia prawa własności w postaci stosunków miejscowych.

Sąd oddalił powództwo w pozostałej części, tj. w zakresie immisji polegających na emisji dźwięku w porze dziennej oraz emisji dymu i nieprzyjemnych zapachów w zakresie działalności gastronomicznej. Strona powodowa nie sprostała ciążącemu na niej ciężarowi dowodu okoliczności nadmiernego charakteru oddziaływania co do emisji dymu i nieprzyjemnego zapachu. Okoliczność ta nie wynikała ani ze zgromadzonej dokumentacji w postaci wydruków opinii gości hotelu, ani z dokumentów urzędowych lub prywatnych. Natomiast emisja dźwięków w porze dziennej mieściła się w zakresie nieznacznego natężenia według opinii biegłego, nie przekraczając norm przyjętych dla gminy uzdrowiskowej oraz nie była objęta skargami wyrażanymi w opiniach i zgłoszeniach naruszeń na policję. Tym samym nie doszło do stwierdzenia oddziaływania na realizację prawa własności strony powodowej w porze dziennej (od 06:00 do 22:00).

O kosztach procesu sąd orzekł na podstawie art. 100 k.c. dokonując ich stosunkowego rozdzielenia pomiędzy strony. Roszczenie powoda zostało uwzględnione jedynie w części. Powód domagał się zapobieżenia, tj. emisji zapachu i dymu, a także dźwięków w porze nocnej i dziennej. Powództwo uwzględniono w zakresie emisji dźwięków w porze nocnej.

Sąd uznał, że strona powodowa wygrała proces w połowie – w istocie jeden z dwóch dochodzonych rodzajów immisji został wykazany i w tym zakresie uwzględniono powództwo.

Strona powodowa uiściła 3.600 zł kosztów zastępstwa adwokackiego (§ 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie), 3.000 zł wpisu oraz 5.000 zł zaliczki, tj. łącznie 11.600 zł. Strona pozwana poniosła koszty 3.600 zł zastępstwa adwokackiego. Łączne koszty procesu wynosiły kwotę 15.200 zł. Strony powinny więc ponieść po 50% tej kwoty, czyli po 7.600 zł. Różnica pomiędzy kosztami należnymi a poniesionymi wskazuje, że stronie powodowej należy się zwrot kwoty 4.000 złotych od strony pozwanej.

Sąd obciążył strony po połowie kosztami opinii w kwocie 454,72 złotych pokrytymi tymczasowo ze środków Skarbu Państwa na podstawie art. 113 ust. 1 u.k.s.c. w zw. z art. 100 k.p.c.