Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Nowym Sączu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

24 czerwca 2025r.

Sąd Rejonowy w Nowym Sączu, V Wydział Gospodarczy w składzie następującym:

Przewodniczący SSR Anna Dobosz

Protokolant Paulina Kowalik

po rozpoznaniu 17 czerwca 2025r. w Nowym Sączu

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) Spółki Akcyjnej w K.

przeciwko Ł. K.

o zapłatę

I.  powództwo oddala;

II.  zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 3 617,00 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych 17/100) tytułem zwrotu kosztów procesu, wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. akt VGC 104/25

UZASADNIENIE WYROKU

z 24 czerwca 2025r.

Powód (...) SA w K. domagał się zasądzenia od pozwanego Ł. K. kwoty 37 268,31 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Domagał się również zasądzenia zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa prawnego. Uzasadniał, że strony zawarły 3 lipca 2019 roku umowę o dofinansowanie usług na podstawie której powód przyznał pozwanemu dofinansowanie usług rozwojowych w ramach oferty dostępnej w Biurze Usług Rozwojowych przy wykorzystaniu bonów rozwojowych jako narzędzia wsparcia. Pozwany zapisał się na dwa szkolenia, wypełniono ankiety potwierdzające udział w szkoleniu, pozytywnie je oceniając. Pozwany 20 listopada 2020 roku złożył oświadczenie o skorzystaniu z usług. Podmiot szkolący wystawił 2 faktury VAT na kwoty 19 200 zł i 9 600 zł. Wierzytelności usługodawcy zostały uregulowane przy wykorzystaniu przyznanych pozwanemu bonów rozwojowych. W trakcie kontroli powoda pozwany przyznał, że jego pracownicy nie uczestniczyli w usługach szkoleniowych. Szkolenie dla pozwanego w ogóle się nie odbyło. Powód stwierdził, że pozwany wykorzystał niezgodnie z przeznaczeniem dofinansowanie i obecnie żąda jego zwrotu.

Powód wezwał pozwanego do zwrotu dofinansowania pokrytego w 80 % przez powoda - łącznie 23 040 złotych. Na żądaną kwotę składają się także skapitalizowane odsetki umowne w wysokości określonej dla zaległości podatkowych dla pierwszej faktury w wysokości 9 593,27 zł i dla drugiej 4 635,04 zł.

Powód wskazał, że termin wymagalności jego roszczenia przypada na 23 sierpnia 2021 roku na skutek wezwania do zapłaty doręczonego pozwanemu 9 sierpnia 2021 roku.

W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany Ł. K. domagał się oddalenia powództwa i zasądzenia zwrotu kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa. Podniósł zarzut przedawnienia wskazując, że jeśli umowa została zawarta w 2019 roku i w tym roku należności zostały zapłacone na rzecz podmiotu szkolącego – to doszło do przedawnienia roszczenia. Dodatkowo wskazał, że pozwany nie prowadzi działalności gospodarczej. Jego pracownicy nie korzystali ze szkolenia, a podpis pod oświadczeniem z 20 listopada 2020 roku złożył pozostając w przekonaniu, że samo otrzymanie linków do połączenia się z podmiotem szkolącym jest jednoznaczne z wzięciem udziału w usłudze szkoleniowej.

Zaprzeczył, aby uiścił wkład własny w kwocie 5 760 zł. W tej sytuacji jego zdaniem umowa wygasła i stosunek prawny przestał go z powodem łączyć po 17 lipca 2019 roku. Zarzucił, że nie otrzymał żadnych dokumentów finansowych za udział w usługach szkoleniowych.

W piśmie z 26 marca 2025 roku powód podtrzymał swoje stanowisko. Przedstawił dowód wpłaty gotówkowej wkładu własnego na konto powoda. Co do zarzutu przedawnienia wskazał, że w przypadku nienależytego wykonania umowy bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się z chwilą wymagalności roszczenia.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny sprawy.

Powód (...) Spółka Akcyjna był dysponentem środków unijnych z przeznaczeniem na wspieranie małych przedsiębiorstw.

Powód w internecie zamieszczał ogłoszenia o programach adresowanych do małych i średnich przedsiębiorstw, a związanych z finansowaniem przedsięwzięć różnego rodzaju ze środków unijnych. Powód o istniejących programach informował także potencjalnych usługodawców, namawiając ich do poszukiwania usługobiorców. Kontakt z usługodawcami miał poprzez Bazę Usług Rozwojowych (BUR), gdzie usługodawcy wpisywani byli po ich weryfikacji przy Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości (PARF).

Powód nabór prowadził on line, po podpisaniu umowy wszelki kontakt z usługobiorcą odbywał się online, poprzez BUR, do którego usługobiorca otrzymywał unikalny identyfikator – tzw. ID wsparcia. Przy wykorzystaniu tego narzędzia usługobiorca mógł ze swojej strony zrealizować umowę z powodem, tj. wybrać usługodawcę, zawrzeć z nim umowę. W razie wybrania usług e - learningowych (jak w niniejszej sprawie), usługobiorca zgodnie z umową, przy wykorzystaniu powyższego unikalnego narzędzia internetowego (ID wsparcia) w BUR zakładał konto własne oraz pracowników zgłoszonych do szkoleń, przed i po realizacji umowy wypełniał ankietę osobiście oraz umożliwiał pracownikom wypełnienie ankiet po zakończeniu szkoleń na ich indywidualnych kontach.

Po zrealizowaniu szkolenia usługodawca przedstawiał powodowi fakturę. Powód przed przekazaniem płatności weryfikował w Bazie Usług Rozwojowych czy zostały wypełnione ankiety po zakończeniu szkoleń. W razie gdy ankiety tam się znajdowały powód wypłacał wynagrodzenie wynikające z faktury, oczywiście przy uwzględnieniu warunków finansowych umowy z konkretnym odbiorcą grantu czyli usługobiorcą.

Powód już w 2020r. przesłał do Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego informację o tym, że świadczenie usług e-learningowych, nie poddaje się rzetelnej weryfikacji i może stanowić pole do nadużyć. Powziął w tym czasie powód informację o podejrzeniu takich nadużyć ze strony (...) sp. z o.o., która świadczyła usługi tego typu m.in. dla pozwanego. W związku z tym powód podjął decyzję o skontrolowaniu wszystkich usługobiorców którzy z tym podmiotem właśnie, zawarli umowy. (...) sp. z o.o. (...) przekazał około 4 mln zł - płacąc za usługi e- learningowe.

(d. zeznania świadka J. Ł. - do protokołu rozprawy z 17 czerwca 2025r.).

Do pozwanego w 2019r. zgłosiła się osoba reprezentująca (...) sp. z o.o. z ofertą zawarcia umowy z powodem. Zapewniano pozwanego, że może wziąć udział w darmowych szkoleniach przeznaczonych dla niego i jego pracowników z zakresu rozwoju i pozyskiwania klientów. Przedstawiono pozwanemu papierową umowę do podpisania wraz z papierowymi ankietami które zostały wypełnione przez pozwanego równocześnie z podpisaniem umowy i oddane przedstawicielowi beneficjenta. W tym samym czasie usługodawca mailowo wysłał do pozwanego linki aktywacyjne, umożliwiające dostęp do platformy szkoleniowej. Poinformowano pozwanego, że już samo umożliwienie szkoleń stanowi o tym, że pozwany ze swojej strony skorzystał ze świadczonych usług.

W trakcie kontroli w 2020r. przeprowadzonej u pozwanego przez powoda, w pierwszym etapie pozwany potwierdził, iż brał udział w szkoleniach kierując się zapewnieniem jakie otrzymał od usługodawcy – że sam fakt otrzymania kodów dostępowych do platformy szkoleniowej stanowi o wykonaniu umowy.

Następnie w trakcie kontroli pozwany wyjaśnił powodowi, że ani on ani jego pracownicy nie korzystali ze szkoleń. Zwrócił także uwagę, że pozostawał w przekonaniu, iż umowa wygasła, gdyż nie wpłacił wkładu własnego. Czynności te miały miejsce w sierpniu 2021r. Po tym, jak pozwany przesłał wyjaśnienia do powoda, ten nie podejmował już żadnych czynności.

(d. zeznania świadków M. K. i P. K. - do protokołu rozprawy 17 czerwca 2025 roku).

Dopiero 31 grudnia 2024 roku powód złożył pozew do sądu domagając się zwrotu środków wynikających z umowy.

niesporne

Powód przedstawił umowę z 03 lipca 2019 roku, nr (...) o dofinansowanie usług w ramach projektu „ (...) bony rozwojowe”, podpisaną przez pozwanego jako usługobiorcę. Zgodnie z umową, powód przyznał pozwanemu dofinansowanie do usług rozwojowych w ramach oferty dostępnej w Bazie Usług Rozwojowych (BUR) w łącznej kwocie 23 040 zł, do wykorzystania nie później niż do 15 maja 2020 roku.

W umowie ustalono, iż niezbędnym elementem złożenia i rozliczenia usługi jest wypełnienie ankiety z poziomu instytucjonalnego przez przedsiębiorcę oraz ankiety z poziomu indywidualnego, przez pracowników uczestniczących w usłudze. Pozwany zobowiązał się do wpłaty kwoty wkładu własnego w wysokości 5 760 zł w terminie dziesięciu dni roboczych od zawarcia umowy. W przypadku gdy wpłata nie została dokonana w tym terminie, umowa wygasała.

(d. umowa – k. 19 i n.).

Powód przedstawił dowód wpłaty gotówkowej w banku z dnia 08 czerwca 2019r. (06 sierpnia 2019r.?).

(d. dowód wpłaty – k. 75).

Bony pozwany mógł zrealizować wyłącznie zamawiając usługi znajdujące się w Bazie Usług Rozwojowych na dedykowanej do tego stronie internetowej.

Po podpisaniu umowy z powodem, pozwany miał od powoda otrzymać „Id wsparcia", niezbędnego do podejmowania wszelkich czynności na platformie BUR.

Pozwany miał założyć konto uczestnika instytucjonalnego, zapisać się na usługę po uzyskaniu informacji o przyznanych bonach.

Bony miały być dostępne tylko poprzez system elektroniczny.

Pozwany, po zawarciu umowy i otrzymaniu ID wsparcia miał poprzez platformę BUR wybrać uczestnika projektu świadczącego usługę, zapewnić uczestnictwo w usługach wyłącznie pracownikom przedsiębiorstwa, zapewnić, że pracownicy założą na dedykowanej stronie konta uczestników indywidualnych, zapewnić wzięcie udziału w usłudze oraz uzyskania przez pracowników dokumentu potwierdzającego osiągnięcie efektów kształcenia w postaci certyfikatu lub zaświadczenia o ukończeniu usługi rozwojowej na wzorze stosowanym przez usługodawcę. Przed rozpoczęciem i po zakończeniu usługi skierowany pracownik zobowiązany był do wzięcia udziału w sprawdzeniu poziomu jego kompetencji, a następnie po zakończeniu usługi w terminie siedmiu dni pracownik winien dokonać oceny usługi w systemie oceny usług rozwojowych na platformie BUR. Pozwany zobowiązał się do poddania kontroli mającej na celu weryfikację prawdziwości danych zawartych w składanych dokumentach i udział w projekcie w terminie do 31 grudnia 2025 roku.

Z § 7 umowy wynika, że kwalifikowanie kosztów usługi rozwojowej możliwe było tylko jeśli zostały spełnione łącznie co najmniej warunki:

zgłoszenie na usługę rozwojową zrealizowane za pośrednictwem BUR,

wydatek został rzeczywiście poniesiony na zakup usługi rozwojowej,

wydatek został prawidłowo udokumentowany, usługa rozwojowa została zrealizowana zgodnie z założeniami to jest zgodnie z programem, formą, na warunkach i w wymiarze czasowym określonym w karcie usługi oraz

usługa zakończyła się wypełnieniem ankiety oceniającej usługi rozwojowe w BUR, zgodnie z Systemem Oceny Usług Rozwojowych.

Z § 15 umowy wynika, że pozwany zobowiązał się do zwrotu całości bądź części dofinansowania wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych jeśli w wyniku czynności monitorujących lub kontrolujących zostanie stwierdzone, że pozwany pobrał dofinansowanie nienależnie lub w nadmiernej wysokości, wykorzystał dofinansowanie niezgodnie z przeznaczeniem, wykorzystał dofinansowanie z naruszeniem procedur - w szczególności przedstawił fałszywe lub niepełne oświadczenia lub dokumenty, poświadczył nieprawdę, dokonał zakupu usług w sposób sprzeczny z umową.

(d. umowa – k. 19 i n.).

08 czerwca 2019 roku (lub 06 sierpnia 2019r.) na konto powoda wpłacono gotówką kwotę 5 760,00 zł w tytule wpisując jako zleceniodawcę pozwanego i powołano się na umowę numer (...).

Usługodawca (podmiot szkolący) (...) sp. z o.o. w N. wystawiła na rzecz pozwanego faktury numer (...) z 02.09.2019r. na kwotę 19 200,00 zł oraz numer (...) z 20.09.2019r. na kwotę 9 600,00 zł.

Powód przelał na konto usługodawcy 12.09.2019r. kwotę 3 840,00 zł jako wkład własny pozwanego oraz 15 360,00 zł jako dofinansowanie z umowy do faktury (...).

Powód 17.12.2019r. przelał na konto usługodawcy kwotę 1 920,00 zł jako wkład własny pozwanego oraz 7 680,00 zł jako dofinansowanie z umowy do faktury (...).

29 lipca 2020 roku powód rozpoczął u pozwanego kontrolę weryfikacji udziału przedsiębiorcy i jego pracowników w usługach szkoleniowych o charakterze elearningowym.

30 listopada 2020 roku wpłynęło do powoda oświadczenie pozwanego datowane na 20 listopada 2020 roku w treści którego pozwany własnoręcznym podpisem potwierdził, że jego pracownicy korzystali ze szkoleń organizowanych przez (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością.

W treści protokołu kontroli, wskazano że 30 listopada 2020 roku przesłano powodowi oświadczenie przedsiębiorcy jednak brak na nim było podpisów pracowników. Mailem z 12 marca 2021 roku próbowano wyjaśnić zaistniałą sytuację, lecz przedsiębiorca nie złożył wyjaśnień ani wymaganych dokumentów do kontroli. 6 maja 2021 wysłano do pozwanego wzór oświadczenia w celu wypełnienia. Następnie oświadczenie zostało złożone i podpisane przez właściciela firmy który oświadczył, że ani on, ani jego pracownicy nie korzystali z usług szkoleniowych.

W treści oświadczenia pozwany wskazał, że zawarł umowę uczestnictwa, nie wpłacił wkładu własnego, nie otrzymał od powoda kodu ID wsparcia, dokonał samodzielnie zapisu na 2 usługi szkoleniowe, nie kontaktował się z (...) sp. z o.o. przed usługą. Otrzymał od usługodawcy kody dostępu do platformy szkoleniowej. Pozwany i jego pracownicy nie logowali się na usługi, nie wypełniali ankiety po zakończeniu szkoleń, nie udostępniali haseł dostępu do kont, nie otrzymali zaświadczenia o uczestnictwie w usługach. Pozwany nie otrzymał za usługi faktur.

Wobec takiego oświadczenia, powód stwierdził, że na podstawie § 15 ust 2 pkt 2 umowy pozwany zobowiązany jest do zwrotu udzielonego dofinansowania.

Zgodnie z § 15 ust 2 pkt 2 umowy stron, pozwany zobowiązany jest do zwrotu dofinansowania, jeśli w wyniku kontrolnych powoda zostanie stwierdzone, że wykorzystał dofinansowanie niezgodnie z przeznaczeniem.

5 sierpnia 2021 roku powód, w oparciu o powołane wyżej przepisy wezwał pozwanego do zwrotu kwot dofinansowania – 15 360,00 zł i 7 680,00 zł, łącznie 23 040,00 zł.

Wezwanie pozwany odebrał 9 sierpnia 2021r.

16 sierpnia 2021 roku pozwany zgłosił zastrzeżenia do ustaleń z protokołu kontroli albowiem zarzucił, że nie otrzymał od powoda żadnego dofinansowania, (...) nie szkoliło pozwanego i jego pracowników. Pozwany nie wpłacił wkładu własnego i jego zdaniem umowa wygasła.

Stan faktyczny sprawy wynikał z zeznań świadków oraz dokumentów znajdujących się w aktach sprawy.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo należało oddalić w całości.

Najpierw co do zarzutu wygaśnięcia umowy.

W umowie stron stwierdzono, że jeśli pozwany w ciągu dziesięciu dni roboczych od zawarcia umowy nie wpłaci wkładu własnego, umowa stron wygasa.

Umowa stron została zawarta 13 lipca 2019 roku. Powód przedstawił dowód wpłaty gotówkowej na dedykowany do przedmiotowej umowy rachunek bankowy 8 czerwca albo 6 sierpnia 2019 roku – data odręcznie wpisana na dowodzie wpłaty to 8 czerwca 2019 roku, datownik jest nieczytelny.

Już sam fakt wpłaty wkładu własnego niezgodnie z umową powinien był w sytuacji formalistycznego podejścia do umowy strony skutkować jej wygaśnięciem. Ewentualnie umowa winna zostać aneksowana w formie pisemnej zgodnie z § 16 ust. 2 umowy.

Nawet jednak gdyby przyjąć, że umowa nie wygasła i strony ją kontynuowały to zdaniem to sądu powód nie sprostał ciężarowi dowodu.

Najpierw podkreślenia wymaga, że powód nie udowodnił w jaki sposób zgłosił się do niego pozwany. Z § 16 umowy wynika, że integralną część umowy stanowią m.in. wydruk z systemu formularza zgłoszeniowego. Formularz taki wypełniony był online.

W sytuacji gdy pozwany twierdził, iż nie nawiązał żadnej współpracy z powodem online, nie otrzymał żadnych narzędzi umożliwiających logowanie do BUR i podejmowanie tam dalszych czynności, zdaniem sądu kluczowe było wykazanie przez powoda, że pozwany został zweryfikowany na skutek złożenia do powoda formularza zgłoszeniowego, a następnie że powód przekazał pozwanemu w określonej formie narzędzia, w tym ID wsparcia, umożliwiające pozwanemu zrealizowanie wszystkich dalszych obowiązków. W szczególności wykazanie powyższego było kluczowe, jeśli się zważy, że podstawą wypłaty środków przez powoda było wyłącznie otrzymanie od usługodawcy faktury oraz weryfikacja przez powoda na platformie BUR czy pozwany i osoby wskazane do odbycia szkoleń dokonały oceny usług w systemie oceny usług rozwojowych.

Sąd podkreśla, że w tym zakresie powód nie przedstawił żadnego dowodu na wykazanie, że to właśnie do pozwanego doręczono narzędzia umożliwiające kontakt zdalny z powodem. A tylko w takim wypadku można by pozwanemu postawić zarzut że otrzymał te narzędzia i udostępnił je osobie niepowołanej, na przykład przedstawicielowi usługodawcy który ostatecznie był beneficjentem grantu unijnego.

Sąd wskazuje na nielojalność powoda, który mimo że już w 2020r. powziął wątpliwości co do legalności działań usługodawcy (...) sp. z o.o. i wysłał w sprawie usług e - learningowych zawiadomienie do Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, to jednak nie próbował nawet wyjaśnić wątpliwości jakie nasuwają się natychmiast przy analizie czynności kontrolnych u pozwanego, a dotyczących procedury poprzedzającej zawarcie umowy i jej realizacji ze strony usługobiorcy w zakresie wpłaty wkładu własnego czy faktycznego udziału w szkoleniach.

Powód jeśli analizując ten materiał powziął wątpliwość co do uczciwości postępowania czy to usługobiorcy, czy usługodawcy powinien był zainicjować postępowanie karne choćby w celu sprawdzenia kto złożył w formie elektronicznej zgłoszenie o dofinansowanie usług rozwojowych, kto dokonał wpłaty wkładu własnego, kto ostatecznie otrzymał ID wsparcia czyli narzędzie dostępowe do konta przypisanego pozwanemu, a dedykowanego do potwierdzenia przez pozwanego właśnie skorzystania przez niego z usług szkoleniowych. Dane te w tamtym czasie były stosunkowo łatwe do zweryfikowania choćby poprzez sprawdzenie adresów IP osób czy podmiotów które czynności te w formie elektronicznej wykonywały. Powód nie podjął żadnych działań i tylko w ostatnim dniu okresu przedawnienia roszczeń wystąpił na drogę procesu sądowego przeciwko pozwanemu.

Pozwany natomiast, wobec kilkuletniej bezczynności powoda po tym jako złożył do niego wyjaśnienia co do założenia, ze umowa wygasła, oraz szczerego wskazania że ani on ani jego pracownicy nie korzystali ze szkoleń – mógł pozostawać w przekonaniu, że wyjaśnienia jego okazały się dla powoda wystarczające. Zwłaszcza, że jak wynika z zeznań świadka P. K. był on przesłuchiwany na policji kilka lat wstecz odnośnie szkoleń organizowanych przez (...) sp. z o.o.

Dodatkowo sąd wskazuje, że powołana przez powoda podstawa rozwiązania umowy, nie była adekwatna do zaistniałej sytuacji. Jeśli powód ustalił, że pozwany rzeczywiście wypełnił wszystkie dokumenty online, a następnie wycofał się z deklaracji o udziale w szkoleniach, to podstawą rozwiązania umowy winien był zostać § 15 ust. 2 pkt 3 umowy. Wykorzystanie dofinansowania niezgodnie z przeznaczeniem jakie zostało powołane przez powoda dla rozwiązania umowy musiałoby być równocześnie połączone z wykazaniem, że pozwany środki otrzymał i przeznaczył je na inny cel niż szkoleniowy.

W gruncie rzeczy dofinansowanie trafiło do podmiotu przynajmniej formalnie oferującego usługi szkoleniowe. Podmiotu który został wskazany jako ten wybrany przez pozwanego. A więc dofinansowanie zostało wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem, natomiast bez faktycznie zrealizowanej usługi szkoleniowej. Zdaniem sądu do relacji stron § 15 ust. 2 pkt 2 umowy nie powinien znaleźć zastosowania – nawet przy założeniu że powód udowodniłby, że wszystkie wyżej wskazane braki potwierdziły fakt osobistego zaangażowania pozwanego w proces zgłoszenia do zawarcia umowy, otrzymania narzędzi umożliwiających założenie konta i podejmowanie dalszych czynności na platformie BUR.

Co do zarzutu przedawnienia. Przy założeniu, że umowa stron została zawarta w sposób prawidłowy i niebudzący wątpliwości (co w niniejszej sprawie, w ocenie sądu orzekającego nie miało miejsca), to odnosząc się do zarzutu przedawnienia Sąd wskazuje, że do przedawnienia roszczenia powoda nie doszło albowiem z § 5 ust. 5 umowy stron wynika, że pozwany zobowiązał się do poddania kontroli mającej na celu weryfikację prawdziwości danych zawartych w składanych dokumentach oraz udziału w projekcie w terminie do 31 grudnia 2025 roku. Zdaniem sądu strony ustaliły więc, że umowa wiąże je do tej daty i aż do tej daty powód w ramach uprawnień wynikających z umowy mógł przeprowadzać kontrole prawidłowości jej realizacji i wydatkowania środków publicznych. W tej sytuacji to ta data powinna być ostatnim dniem, od którego należałoby rozpocząć liczenie biegu przedawnienia wzajemnych roszczeń, a nie data, kiedy strony umowę zawarły i powód wypłacił środki usługodawcy.

W sytuacji gdy pozwany został poddany kontroli w 2021 roku to okres przedawnienia rozpoczął się w tym czasie i ostatni dzień tego okresu to 31 grudnia 2024 roku (przy uwzględnieniu trzyletniego okresu przedawnienia przy działalności gospodarczej). Powód w tym właśnie dniu wysłał do sądu pozew za pośrednictwem urzędu pocztowego. Do przedawnienia jego roszczenia więc nie doszło.

Podsumowując merytoryczne argumenty.

Ostatecznym beneficjentem świadczenia finansowego był usługodawca czyli (...) sp. z o.o. On miał świadczyć usługi szkoleniowe i do niego trafić miały pieniądze wypłacane przez powoda, który poprzez umowę z pozwanym przystępował do jego długu w razie, gdy pozwany skorzystał ze szkoleń oferowanych przez (...) sp. z o.o. na platformie e- learningowej.

W tej sytuacji powód, przed wypłatą należności dla usługodawcy powinien był zweryfikować i wykazać przed sądem, że usługodawca wraz z fakturami przedstawił wszystkie dowody realizacji usługi wynikające z § 5 i 7 umowy stron, a wcześniej - że to pozwany zgłosił się do powoda na etapie rekrutacji, w formie elektronicznej, że to do pozwanego dotarło ID wsparcia, czyli narzędzia umożliwiające założenie konta na platformie BUR i wykonywanie tam wszystkich czynności niezbędnych do finalnej wypłaty wynagrodzenia usługodawcy z grantu, przyznanego pozwanemu.

Zdaniem Sądu Rejonowego powód nie podołał ciężarowi dowodu w tym zakresie jego obciążającym. Nie przedstawił dokumentów z których by wynikało, że to właśnie :

1/ pozwany elektronicznie zgłosił swój wniosek do udziału w programie,

2/ pozwany otrzymał od powoda ID wsparcia,

3/ pozwany założył na platformie BUR konto uczestnika instytucjonalnego, zapisał się na usługę po uzyskaniu informacji o przyznanych bonach,

4/ pozwany wybrał uczestnika projektu świadczącego usługę,

5/ pozwany zapewnił założenie przez pracowników na dedykowanej stronie kont uczestnika indywidualnego,

6/ przed rozpoczęciem i po zakończeniu usługi skierowani przez pozwanego pracownicy wzięli udział w sprawdzeniu poziomu kompetencji, a następnie po zakończeniu usługi w terminie siedmiu dni pracownicy dokonali oceny usługi w systemie oceny usług rozwojowych – na platformie BUR.

Pozwany przeczył, aby jego pracownicy uczestniczyli w szkoleniach, aby otrzymali zaświadczenie o udziale w szkoleniu, aby wystawili ankiety po zakończeniu szkoleń. Przeczył, aby otrzymał faktury za udział w usługach szkoleniowych. Zaprzeczył aby otrzymał od powoda ID wsparcia, czy aby elektronicznie zgłosił się do udziału w programie.

Wobec takich zaprzeczeń rzeczą powoda było wykazanie tych istotnych faktów – czego powód nie zrobił.

Powód ograniczył się tylko do przedstawienia umowy papierowej stron, bez załączników, nie przedłożył żadnych wydruków z czynności podejmowanych online. Powód ograniczył się do przedstawienia oświadczeń pozwanego złożonych już w trakcie czynności kontrolnych podejmowanych w 2020 i 2021 roku. Oraz przy piśmie z 26 marca 2025 roku powód przedstawił potwierdzenie realizacji usługi szkoleniowej wystawione prawdopodobnie przez usługodawcę, jednakże brak daty wystawienia tych dokumentów uniemożliwiał dopuszczenie ich jako dowodów na wykazanie, że usługa została zrealizowana i dokumenty te podlegały weryfikacji powoda w 2019r. przed wypłatą środków do (...) sp. z o.o.

Pozwany twierdził jedynie, że podpisał umowę w wersji papierowej oraz od usługodawcy otrzymał na maila linki dostępowe do platformy szkoleniowej (...) sp. z o.o. Ponadto, że w tym samym czasie wypełnił ankiety papierowe i przekazał je przedstawicielowi usługodawcy.

Wbrew twierdzeniom powoda materiał dowodowy nie wskazuje na to, że pozwany wykorzystał dofinansowanie niezgodnie z przeznaczeniem. Pozwany w trakcie czynności kontrolnych przyznał, że ze szkoleń nie korzystał, złożył druk oświadczenia w którym potwierdził, iż do szkoleń nie przystąpił, natomiast otrzymał od usługodawcy linki upoważniające do łączenia się z platformą szkoleniową.

Ponieważ powód nie udowodnił, aby inicjatywa zawarcia umowy stron pochodziła on line od pozwanego, aby to jemu dostarczył (i w jakiej formie) ID wsparcia, aby to pozwany utworzył konto instytucjonalne na platformie BUR i umożliwił utworzenie tam kont indywidualnych przez pracowników, a także że to pozwany i jego pracownicy na tej platformie wypełniali ankiety oceny świadczonych usług - sąd powództwo oddalił.

Wobec oddalenia powództwa sąd zasądził od powoda na rzecz pozwanego zwrot kosztów zastępstwa procesowego w stawce minimalnej obliczonej od podanej wartości przedmiotu sporu.