Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Nowym Sączu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

25 lutego 2025 r.

Sąd Rejonowy w Nowym Sączu V Wydział Gospodarczy

w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia Anna Dobosz

Protokolant: Paulina Kowalik

po rozpoznaniu 25 lutego 2025r. w Nowym Sączu

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością
w P.

przeciwko P. F.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego P. F. na rzecz powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. kwotę 10 810 zł (dziesięć tysięcy osiemset dziesięć złotych 00/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 13 września 2023 roku do dnia zapłaty;

II.  w pozostałym zakresie powództwo oddala;

III.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 5 367 zł (pięć tysięcy trzysta sześćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz
z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, liczonymi od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty;

IV.  nakazać ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w Nowym Sączu) od pozwanego kwotę 252,02 zł (dwieście pięćdziesiąt dwa złote 02/100) tytułem kosztów poniesionych w sprawie tymczasowo przez Skarb Państwa.

Sygn. akt V GC 62/24

UZASADNIENIE

wyroku z 25 lutego 2025 r.

Powódka (...) sp. z o.o. w P. w pozwie z dnia 13 grudnia 2023 r. domagała się od pozwanego P. F. zapłaty 10810 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych od dnia 13 września 2023 r. oraz zasądzenia kosztów procesu według norm przepisanych wraz z odsetkami.

W uzasadnieniu pozwu powódka podała, iż w dniu 11 sierpnia 2023 r. zakupiła od pozwanego silnik samochodowy, co potwierdza FV nr (...). Powód zlecił warsztatowi montaż silnika. Podczas montażu okazało się iż zakupiony silnik posiada liczne wady. Powód poniósł koszt pracy warsztatu na podstawie FV nr (...) Powód w dniu 31 sierpnia 2023 r. odstąpił od umowy sprzedaży i domagał się od pozwanego zwrotu ceny zakupu oraz poniesionych kosztów pracy warsztatu, bezskutecznie.

Pozwany w sprzeciwie od nakazu zapłaty domagał się oddalenia powództwa i zasądzenia kosztów postępowania wraz z odsetkami.

Pozwany przeczył, by silnik w dacie sprzedaży posiadał wady. Pozwany wskazywał, iż silnik był dobry i sprawny technicznie. Wskazał iż zakupiony silnik był silnikiem używanym. Został przez kuriera powodowi dostarczony w dniu 10 sierpnia 2023 r. Pozwany wskazał, iż nie był obecny przy weryfikacji stanu technicznego silnika przez warsztat samochodowy, który stwierdził iż silnik był wadliwy. Pozwany wskazywał, iż podnoszone przez powoda rzekome wady silnika mogły być spowodowane nieprawidłową pracą warsztatu. Pozwany kwestionował zasadność obciążenia go kosztami pracy warsztatu wskazując, iż powód nie wykazał by zapłacił FV nr (...). Pozwany przyznał iż po około tygodniu od dostarczenia silnika powodowi skontaktował się z nim przedstawiciel powoda który informował o rzekomych wadach silnika jednak na propozycje zweryfikowania silnika w ASO lub u rzeczoznawczy powód nie zareagował. Zdaniem pozwanego brak jest przesłanek do odstąpienia od umowy.

W piśmie z dnia 4 marca 2023 r. powódka podtrzymała żądanie pozwu. Powód wskazywał, iż o wadach silnika z pozwanym rozmawiał F. K. – pracownik powoda. Wtedy pozwany nie kwestionował wadliwości silnika i zgodził się na wymianę silnika i pokrycie kosztów wymiany. Przeczył by ze strony pozwanego padła propozycja sprawdzenia silnika w ASO. Do pisma powód dołączył potwierdzenia zapłaty FV na rzecz warsztatu oraz zrzut ekranu sms F. K. z pozwanym Powód wskazał iż na FV za silnik pozwany udzielił gwarancji rozruchowej na 30 dni.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powód zakupił za pośrednictwem strony internetowej u pozwanego używany silnik samochodowy 1,8 (...). Silnik został dostarczony przez kuriera w dniu 10 sierpnia 2023 r. W dniu 11 sierpnia 2023 r. pozwany wystawił na rzecz powoda z tytułu sprzedaży FV nr(...) na kwotę 8 610 zł z odroczonym terminem płatności do 25 sierpnia 2023 r. Na FV widnieje zapis o gwarancji 30 dni na rozruch od daty zamówienia. Powód FV zapłacił. Powód zlecił warsztatowi zewnętrznemu wyłącznie montaż zakupionego silnika Powód poniósł koszt pracy warsztatu w kwocie 2706 zł wynikający FV nr (...).

(dowód: potwierdzenie doręczenia przesyłki k. 31-32, FV k. 10 i k. 11, potwierdzenie zapłaty za warsztat k. 44, zeznania świadka F. K. na rozprawie w dniu 28 maja 2024 r. k. 74-75 zeznania świadka P. S. na rozprawie w dniu 28 maja 2024 r. k. 75-76).

Po zamontowaniu, bez próby rozruchu, samochód z zamontowanym silnikiem został na lawecie przewieziony do powódki. Pracownicy powoda uzupełnili płyny eksploatacyjne - wlali płyn chłodniczy, olej silnikowy. Podjęli próbę rozruchu, przy rozruchu silnika nie dało się uruchomić, podczas rozruchu silnik wydał dziwne dźwięki świadczące o nieszczelności. Próba rozruchu została nagrana. Wadliwość silnika została zgłoszona od razu telefonicznie pozwanemu. O wadach silnika z pozwanym rozmawiał F. K. – pracownik powoda. Wtedy pozwany nie kwestionował wadliwości silnika i zgodził się na wymianę silnika i pokrycie kosztów wymiany. Powód pismem z dnia 18 sierpnia 2023 r. poinformował pozwanego iż podczas montażu silnika przy próbie odpalenia samochodu stwierdzono brak możliwości rozruchu. Silnik był uszkodzony. Stwierdzono brak kompresji na 3 cylindrach, ukręconą świecę na pierwszym cylindrze, były elementy zabrudzone i zakurzone, urwany gwint, stwierdzono pękniecie pokrywy wałów rozrządu. Do pozwanego przesłano nagrania z prób rozruchu.

(dowód: pismo k. 45, wydruk sms k. 46-49, płyta k. 62, zeznania świadka F. K. na rozprawie w dniu 28 maja 2024 r. k. 74-75 zeznania świadka P. S. na rozprawie w dniu 28 maja 2024 r. k. 75-76).

Powód pismem z 31 sierpnia 2023 r. odstąpił od umowy sprzedaży i domagał się od pozwanego zwrotu ceny zakupu oraz poniesionych kosztów pracy warsztatu w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, bezskutecznie. Pozwany odebrał pismo w dniu 4 września 2023 r.

(dowód: odstąpienie od umowy wraz z zpo k. 12-15)

Z opinii biegłego wynika, że znany jest typ silnika taki jak silnik zakupiony przez powoda. Miał on wady fabryczne do których koncern (...) w Europie się nie przyznał. Natomiast w USA koncern (...) odnośnie wad tych silników zawierał ugody. Teoretycznie wada przez koncern miała być usunięta w 2011 r, a faktycznie została usunięta w 2015 r. Zakupiony przez powoda używany silnik był z 2012 r. Biegły stwierdził, iż opisywane przez powoda wady były charakterystyczne dla kolizji zaworów z tłokami co było związane z przeskokiem łańcucha rozrządu. Były to częste wady jak w silnikach takich jak zakupiony przez powoda. Wada była istotna. Naprawa silnia jest ekonomicznie nieopłacalna. Biegły wskazał, iż nie da się stwierdzić kiedy powstała wada. Stwierdził także iż w jego ocenie nie było ingerencji powoda w silniku.

(dowód: opinia biegłego k. 95-114)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów w postaci powołanych dokumentów prywatnych. W ocenie Sądu dokumenty te w pełni zasługiwały na to, aby zostały ocenione jako wiarygodne, ponieważ były przekonujące, spójne, a także wzajemnie się uzupełniały. Dokumenty te pozwoliły na pełniejszą weryfikację twierdzeń stron odnośnie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności i dlatego też Sąd w całości się na nich oparł dokonując rekonstrukcji stanu faktycznego.

Okoliczności bezsporne Sąd ustalił na podstawie twierdzeń stron niniejszego postępowania, które nie spotkały się z zaprzeczeniem strony przeciwnej i dlatego też mając na uwadze wyniki całej rozprawy Sąd uznał je za przyznane (art. 230 k.p.c.).

Rekonstruując stan faktyczny Sad oparł się także na opinii biegłego. Sporządzona na zlecenie Sądu opinia na okoliczność ustalenia zakresu o wysokości szkody w ocenie Sądu jest rzetelna i w sposób fachowy wyjaśnia stan techniczny pojazdu aktualny i z daty umowy sprzedaży. Stała się zatem podstawą ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd.

Sąd oparł się także na dowodach osobowych w postaci zeznań świadków. W ocenie Sądu zeznania te były spójne, logiczne i zgodne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie.

Sąd nie dal jednak wiary twierdzeniom pozwanego iż sprzedany przez niego silnik był dobry i sprawny technicznie a zgłaszane przez powoda wady mogły wynikać z błędów montażowych.

Twierdzenia te pozostają bowiem w sprzeczności z opinią biegłego sądowego sporządzoną w niniejszej sprawie, która jednoznacznie stwierdza iż wiadomym jest, że typ silnika taki jak silnik zakupiony przez powoda miał wady fabryczne do której koncern (...) w Europie się nie przyznał. Natomiast w USA koncern (...) odnośnie wad tych silników zawierał ugody. Teoretycznie wada przez koncern miała być usunięta w 2011 r, a faktycznie została usunięta w 2015 r. Zakupiony przez powoda używany silnik był z 2012 r. Biegły stwierdził, iż opisywane przez powoda wady były charakterystyczne dla kolizji zaworów z tłokami co było związane z przeskokiem łańcucha rozrządu. Były to częste wady w silnikach takich jak zakupiony przez powoda. Wada była istotna. Naprawa silnika jest ekonomicznie nieopłacalna. Biegły wskazał iż nie da się stwierdzić kiedy powstała wada. Stwierdził także iż w jego ocenie nie było ingerencji powoda w silniku.

Nie ma racji pozwany który twierdzi że powód przed uruchomieniem silnika powinien był Podjąć czynności weryfikacyjne, wymienić łańcuch (pasek) rozrządu. Powód kupił od pozwanego silnik sprawny, otrzymał na niego trzydzieści dni gwarancji na rozruch. Nie miał więc żadnych podstaw do dodatkowej weryfikacji silnika czy podejmowania jakichś innych czynności w stosunku do niego przed jego zamontowaniem. Biegły natomiast nie stwierdził aby montaż przeprowadzony został nieprawidłowo lub aby powód w silnik w jakikolwiek sposób ingerował. Sąd przyjął więc, że wada silnika która spowodowała niemożność jego uruchomienia po zakupie przez powoda – istniała w rzeczy sprzedanej już w momencie zakupu. Fakt ten obciąża pozwanego który sprzedał powodowi jako sprawne urządzenie – silnik nie działający.

Postanowieniem z dnia 3 lutego 2025 r. Sad pominął zarzuty powoda do opinii zasadniczej jako zmierzające do przewlekłości postepowania pominął także zarzuty pozwanego do opinii zasadniczej jako zmierzające do przewlekłości postepowania. Zadaniem Sadu zarzuty pozwanego stanowią jedynie polemikę z opinią. Sąd orzeczeniu z wojewodą nie tylko w oparciu o opinię biegłego, ale także mając na względzie treść dokumentów złożonych do akt sprawy i zeznania świadków.

Z powyższego materiału wynika że pozwany sprzedał powodowi silni jako w pełni sprawny, udzieloną miesięcznej gwarancji na rozruch, powód podczas próby uruchomienia nie ingerował w silnik.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo okazało się w pełni zasadne prawie w całości. Nie zasługiwało na uwzględnianie żądanie w zakresie rodzaju dochodzonych odsetek.

Zgodnie z at. 560 § 1 k .c. jeżeli rzecz sprzedana ma wadę, kupujący może złożyć oświadczenie o obniżeniu ceny albo odstąpieniu od umowy, chyba że sprzedawca niezwłocznie i bez nadmiernych niedogodności dla kupującego wymieni rzecz wadliwą na wolną od wad albo wadę usunie. Ograniczenie to nie ma zastosowania, jeżeli rzecz była już wymieniona lub naprawiana przez sprzedawcę albo sprzedawca nie uczynił zadość obowiązkowi wymiany rzeczy na wolną od wad lub usunięcia wady.

Wadą fizyczną rzeczy zgodnie z art. 556 (1) kc polega na niezgodności rzeczy sprzedanej z umową. W szczególności rzecz sprzedana jest niezgodna z umową, jeżeli:

1)nie ma właściwości, które rzecz tego rodzaju powinna mieć ze względu na cel w umowie oznaczony albo wynikający z okoliczności lub przeznaczenia;

2)nie ma właściwości, o których istnieniu sprzedawca zapewnił kupującego, w tym przedstawiając próbkę lub wzór;

3)nie nadaje się do celu, o którym kupujący poinformował sprzedawcę przy zawarciu umowy, a sprzedawca nie zgłosił zastrzeżenia co do takiego jej przeznaczenia;

4)została kupującemu wydana w stanie niezupełnym.

Jest bezsporne, że określona w art. 556 k.c. odpowiedzialność sprzedawcy za wady fizyczne rzeczy sprzedanej odnosi się także do rzeczy używanych, nie obejmuje ona jedynie odpowiedzialności za takie zmniejszenie wartości lub użyteczności rzeczy, które są normalnym następstwem jej prawidłowego używania (vide uchwała SN z 21 marca 1977 r., III CZP 11/77, OSNC 1977/8/132).

Ciężar dowodu na okoliczność znajomości wady przez kupującego w chwili zawarcia umowy obciąża sprzedawcę. Tu sprzedawca zapewniał, iż silnik nie jest wadliwy. Należy zatem stwierdzić, że pozwany nie może zwolnić się z odpowiedzialności z tytułu rękojmi za wady fizyczne rzeczy tylko dlatego, że powód nie wykrył owych wad wcześniej, nawet jeśli nie pozostawały one trudne do zauważenia bądź sprzedający o nich nie wiedział.

Z pewnością natomiast jeżeli rzecz sprzedana ma wady, kupujący może od umowy odstąpić albo żądać obniżenia ceny w takim stosunku, w jakim wartość rzeczy wolnej od wad pozostaje do jej wartości obliczonej z uwzględnieniem istniejących wad. Skoro odpowiedzialność z tytułu rękojmi służy ochronie zaufania kupującego, co do tego, że kupiona rzecz stanowi odpowiednik jego świadczenia, to o potrzebie ochrony zaufania nie może być mowy, jeżeli kupujący wiedział o wadzie. Nabywca wie o wadzie wówczas, gdy mógł ją z łatwością stwierdzić w chwili wydania rzeczy. W sprawie taka sytuacja nie zachodziła.

Zgodnie z art. 559 kc sprzedawca jest odpowiedzialny z tytułu rękojmi za wady fizyczne, które istniały w chwili przejścia niebezpieczeństwa na kupującego lub wynikły z przyczyny tkwiącej w rzeczy sprzedanej w tej samej chwili. Należy domniemywać, że wady fizyczne, które powstały po przejściu niebezpieczeństwa na kupującego, wynikły z przyczyny tkwiącej już poprzednio w rzeczy sprzedanej. Dowód przeciwny w takiej sytuacji miałby obciążać sprzedawcę.

Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie pozwala z całą pewnością stwierdzić, że zakupiony przez powoda używany silnik miał wady i były to wady istotne. Biegły stwierdził, iż opisywane przez powoda wady były charakterystyczne dla kolizji zaworów z tłokami co było związane z przeskokiem łańcucha rozrządu. Były to częste wady jw. silnikach takich, jak zakupiony przez powoda. Ich naprawa była ekonomicznie nieopłacalna Biegły co prawda stwierdził iż nie da się określić kiedy wady powstały jednak w ocenie biegłego powód nie ingerował w silnik.

W niniejszej sprawie powód zakupił od pozwanego silnik z zamiarem jego dalszego użytkowania, tymczasem dostarczony przez sprzedawcę produkt, z uwagi na swój stan, nie pozwalał na osiągnięcie zamierzonego przez powoda celu skoro z uwagi na wady istotne które uniemożliwiały korzystanie z silnika.

Pozwany nie wykazał by w sprawie zachodziły okoliczności zwalniające go z odpowiedzialności z tytułu rękojmi.

Powód dokonał aktów staranności, zawiadomił bezzwłocznie sprzedawcę o wadzie, sprzedawca nie podjął żadnych działań zmierzających do usunięcia wadliwości rzeczy, czy też wymiany rzeczy na wolną od wad. Zatem powód miał prawo w świetle art. 560 § 1 k.c. złożyć oświadczenie woli o odstąpieniu od umowy sprzedaży wadliwego towaru. Oświadczenie woli zostało złożone skutecznie, co powoduje konieczność zwrotu wzajemnych świadczeń.

Zgodnie z art. 566 k.c. § 1. jeżeli z powodu wady fizycznej rzeczy sprzedanej kupujący złożył oświadczenie o odstąpieniu od umowy albo obniżeniu ceny, może on żądać naprawienia szkody, którą poniósł przez to, że zawarł umowę, nie wiedząc o istnieniu wady, choćby szkoda była następstwem okoliczności, za które sprzedawca nie ponosi odpowiedzialności, a w szczególności może żądać zwrotu kosztów zawarcia umowy, kosztów odebrania, przewozu, przechowania i ubezpieczenia rzeczy oraz zwrotu dokonanych nakładów w takim zakresie, w jakim nie odniósł korzyści z tych nakładów. Nie uchybia to przepisom o obowiązku naprawienia szkody na zasadach ogólnych. Zatem jeżeli kupujący odstępuje od umowy powodu wady rzeczy sprzedanej, strony powinny sobie nawzajem zwrócić otrzymane świadczenia według przepisów o odstąpieniu od umowy wzajemnej. Sprzedający jest obowiązany także zwrotu nakładów i wyrównania szkody na zasadach ogólnych.

Pozwany obowiązany jest więc zwrócić powodowi kwotę 8610 zł jako cenę za zapłacony towar ale wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie ( art. 481 k.c. ), a nie w transakcjach handlowych liczonymi od dnia 13 września 2023 r. skoro powód wzywał pozwanego do zwrotu ceny oraz poniesionych kosztów pismem z dnia 31 sierpnia 2023 r. w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, a przesyłka została doręczona pozwanemu w dniu 4 września 2023 r., a powód zobowiązany jest do zwrotu silnika pozwanemu.

Szkodą dla powoda związaną z wadliwością rzeczy jest również dodatkowy koszt jaki powód poniósł w wysokości 2706 zł jako poniesiony przez niego koszt wymiany silnika Powód przestawił dowód w postaci FV i przelewu potwierdzający poniesienie przez niego takich kosztów. Zatem również w tym zakresie powództwo zasługiwało na uwzględnienie wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie ( art. 481 k.c. ) a nie w transakcjach handlowych liczonymi od dnia 13 września 2023 r. skoro powód wzywał pozwanego do zwrotu ceny oraz poniesionych kosztów pismem z dnia 31 sierpnia 2023 r. w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, a przesyłka został doręczona pozwanemu w dniu 4 września 2023 r.

O odsetkach za opóźnienie orzeczono na podstawie art. 481 k.c. Stosownie do tego przepisu wierzyciel może żądać odsetek, jeżeli dłużnik opóźnił się ze spełnieniem świadczenia. Dłużnik popada w opóźnienie - według zasady określonej w art. 455 k.c. jeśli nie spełnia świadczenia w terminie, w którym stało się ono wymagalne, także wówczas, gdy kwestionuje istnienie lub wysokość świadczenia Zgodnie z ogólną regułą (art. 455 k.c.) dotyczącą wymagalności roszczenia związanego z opóźnieniem się dłużnika ze spełnieniem świadczenia pieniężnego (art. 481 § 1 k.c.), jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania.

W tym stanie rzeczy Sąd doszedł do przekonania, że roszczenie powoda zasługuje na uwzględnienie w całości (poza rodzajem odsetek za opóźnienie).

O kosztach postępowania Sad orzekł zgodnie z art. 98 kpc strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu), a do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się jego wynagrodzenie, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Powództwo zostało uwzględnione prawie w całości, a zatem pozwany przegrała sprawę, dlatego też Sąd zasądził na rzecz powoda zwrot kosztów postępowania. Na zasądzone koszty procesu opłata od pozwu 750 zł, opłata od pełnomocnictwa 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika 3600 zł oraz zaliczka wpłacona przez powoda 1000 zł i wydatkowana na poczet wynagrodzenia biegłego w sprawie.

Pozwanego należało obciążyć także kosztami poniesionym w sprawie tymczasowo przez Skarb Państwa tytułem wynagrodzenia biegłego jako że pozwany przegrał sprawę na zasadzie art. 113 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.