Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Nowym Sączu

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 1580/23

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Oskarżona L. J. urodziła się w (...) r. Pracuje jako pracownik biurowy (obsługa klienta) w firmie prowadzonej przez jej matkę W. J., gdzie zarabia ok. 3.000 zł miesięcznie. Jest właścicielką samochodu marki P.. Poza tym nie posiada majątku istotniejszej wartości.

Oskarżona leczyła się odwykowo, ponieważ jest uzależniona od kokainy, miała także kontakt z innymi środkami psychoaktywnymi (marihuana, amfetamina), co negatywnie rzutuje na jej funkcjonowanie w życiu codziennym. Oskarżona podejmowała terapie odwykowe m. in. w (...) w N., „28 dni. (...)” w P., „(...), Depresji i Nerwic Symptom” w T., „(...)” w K.. Oskarżona jest osobą niestabilnie emocjonalną, o cechach nieprawidłowej osobowości.

Oskarżona nie była karana za przestępstwa.

W okresie objętym aktem oskarżenia L. J. zamieszkiwała wraz ze swoim małoletnim synem F. i matką W. J. w wynajmowanym mieszkaniu w N. przy ul. (...).

W nieustalonych dniach w okresie od stycznia 2022 r. do 14 kwietnia 2023 r. oskarżona zabrała w celu przywłaszczenia z w/w mieszkania przy ul. (...) w N. biżuterię własności pokrzywdzonej W. J. w postaci:

- zegarka G. o wartości 12.000 zł;

- bransoletki z białego złota o wartości 2.000 zł,

- kompletu kolczyków z zawieszką o wartości 16.000 zł;

- zawieszki ze złota o wartości 3.000 zł;

- kolczyków w kształcie kul na łańcuszku o wartości 2.500 zł;

- kolczyków okrągłych ze złota o wartości 2.500 zł;

- pierścionka z białego złota z kamieniem w kolorze niebieskim o wartości 6.000 zł;

- bransoletki z białego złota o wartości 2.500 zł.

Wartość powyższych przedmiotów wynosiła 46.500 zł.

Po dokonanych kradzieżach, oskarżona zanosiła skradzione przedmioty jubilerskie do (...) prowadzonego przez K. O. (1) w N.. Deklarując, że stanowią one jej własność, sprzedawała je K. O. (1) – mimo iż w rzeczywistości były one własnością jej matki W. J., z czego oskarżona doskonale zdawała sobie sprawę. Umowa sprzedaży była każdorazowo zawierana na piśmie i podpisywana przez oskarżoną. Składając podpis pod umową oskarżona potwierdzała także zapisy w umowie stanowiące, że sprzedawane przedmioty są jej własnością i nie są dotknięte wadami prawnymi, choć tak w rzeczywistości nie było. Łącznie oskarżona dokonała ośmiu niżej opisanych transakcji z K. O. (1):

1. w dniu 10 lutego 2022 r. oskarżona za 6.000 zł sprzedała wyroby jubilerskie używane o wadze 52,3 grama, zawierając umowę sprzedaży nr (...);

2. w dniu 30 marca 2022 r. oskarżona za 730 zł sprzedała pierścionek o wadze 5,2 grama, zawierając umowę sprzedaży nr (...);

3. w dniu 29 kwietnia 2022 r. oskarżona sprzedała za 750 zł pierścionek o wadze 3,7 grama zawierając umowę sprzedaży nr (...);

4. w dniu 8 grudnia 2022 r. oskarżona sprzedała za 800 zł przywieszkę o wadze 5,48 grama zawierając umowę sprzedaży nr (...);

5. w dniu 10 marca 2023 r. oskarżona sprzedała za 2.650 zł zegarek G. zawierając umowę sprzedaży nr (...);

6. w dniu 20 marca 2023 r. oskarżona sprzedała za 920 zł bransoletkę o wadze 5,76 grama zawierając umowę sprzedaży nr (...);

7. w dniu 29 marca 2023 r. oskarżona sprzedała za 400 zł bransoletkę T. zawierając umowę sprzedaży nr (...);

8. w dniu 14 kwietnia 2023 r. oskarżona sprzedała za 780 zł przywieszkę i kolczyki zawierając umowę sprzedaży nr (...).

Przypisanych w wyroku przestępstw oskarżona dopuściła się mając w pełni zachowaną zdolność rozpoznania ich znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem. Uzależnienie oskarżonej nie wpływało na jej poczytalność tempore criminis.

W okresie objętym aktem oskarżenia z mieszkania przy ul. (...) zginęły także inne wartościowe przedmioty o charakterze jubilerskim, nie ma jednak dowodów, że odpowiada za to oskarżona, a zwłaszcza nie zostały one ujawnione w (...) K. O. (1), los tych przedmiotów jest nieznany.

- zeznania pokrzywdzonej W. J. (k. 2, k. 14, k. 26, k. 31-33, k. 90-91, k. 166-168, k. 191);

- protokół przeszukania (...) K. O. (k. 38-41);

- protokół zatrzymania rzeczy od K. O. (k. 42-47);

- zeznania pokrzywdzonego K. O. (1) (k. 57-58, k. 117, k. 168-169);

- protokół oględzin zabezpieczonej biżuterii (k. 60-63) i dok. fotograficzna (k. 65-78);

- dane o karalności oskarżonej (k. 101, k. 164, k. 174, k. 218);

- opinie sądowo-psychiatryczne (k. 141-142, k. 205-207, k. 225-228);

- dokumentacja leczenia odwykowego oskarżonej (k. 180-182, k. 195-197, k. 203);

- oryginały umów sprzedaży (koperta k. 189);

- zeznanie D. J. ( k. 190);

- zeznanie J. F. (k. 191);

- zeznanie G. G. (k. 234-235).

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

Oskarżona L. J. jest niewinna, nie dopuściła się czynów przypisanych jej w pkt. I oraz II uzasadnianego wyroku.

Wyjaśnienia oskarżonej (k. 110)

OCena DOWOdów

1.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dowody przywołane powyżej w pkt. 1.1. Rzetelność tych dowodów nie nasuwała zastrzeżeń i dlatego Sąd uznał je za miarodajną podstawę ustaleń faktycznych, realizujących zasadę prawdy materialnej. Nie zawierały one treści sprzecznych z zasadami prawidłowego rozumowania bądź wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, treść tych dowodów wzajemnie się uzupełniała.

W zakresie czynu z pkt. I wyroku dowody te wskazywały, że oskarżona dopuściła się kradzieży wyszczególnionych tam przedmiotów, których wartość pokrzywdzona W. J. oszacowała na 46.500 zł. Wina oskarżonej nie budziła wątpliwości, gdyż przedmioty te zostały odnalezione w (...) K. O. (1), zabezpieczone i opisane, a K. O. (1) w toku rozprawy przedstawił oryginały umów ich sprzedaży podpisane osobiście przez skarżoną (koperta k. 189 – w postępowaniu przygotowawczym zabezpieczono tylko wydruki umów bez podpisów). Tym samym udowodnione zostało także dopuszczenie się przez oskarżoną czynów zarzuconych jej w pkt. II aktu oskarżenia, o czym Sąd orzekł w pkt. II wyroku.

Należy odrębnie wskazać, że Sąd w pkt. I wyroku dokonał modyfikacji zarzutu z pkt. I aktu oskarżenia eliminując z opisu czynu przypisanego oskarżonej pozostałe kosztowności tj. inne niż te, które zabezpieczono w (...) u K. O. (1). Fakt ich utraty przez pokrzywdzoną jako taki jest bezsporny, wskazała na to bowiem sama W. J., a nie ma żadnego powodu żeby nie dawać wiary jej zeznaniom. Sąd uznał jednak, że nie ma wystarczająco pewnych dowodów, że te pozostałe utracone przez pokrzywdzoną przedmioty zostały skradzione z pewnością przez oskarżoną. Niewątpliwie jest to prawdopodobne, skoro oskarżona – i to zostało jej udowodnione – ukradła, a następnie sprzedała w (...) inne kosztowności tj. opisane w pkt. I wyroku. Samo prawdopodobieństwo nie było jednak wystarczające, by przypisać oskarżonej dokonanie kradzieży także pozostałych precjozów, o których zeznawała pokrzywdzona. Rzecz bowiem w tym, że zgodnie z jej zeznaniami, w mieszkaniu przy ul. (...) bywały także inne osoby związane towarzysko z oskarżoną, w tym mężczyzna o nazwisku M. B., a także osoba sprzątająca to mieszkanie. Mając dodatkowo na uwadze, że oskarżona nie przyznała się do winy, nie udało się ujawnić, co stało się z tymi pozostałymi przedmiotami po ich zaborze, a zwłaszcza nie znaleziono ich w (...) K. O. (1) – należało uznać, że w tej części sprawstwo oskarżonej nie zostało udowodnione w sposób spełniający standard przewidziany w art. 5 § 1 kpk tj. wyłączający wszelkie rozsądne wątpliwości.

1.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

Wyjaśnienia oskarżonej (k. 110)

Wyjaśnienia oskarżonej, w których nie przyznała się do winy, były niewiarygodne. Zostały one przekonująco podważone dowodami wyszczególnionymi powyżej w pkt. 1.1 niniejszego uzasadnienia, które dowodziły winy oskarżonej – w zakresie opisanym w pkt. I i II uzasadnianego wyroku – w sposób spełniający standard wynikający z art. 5 § 1 kpk. W świetle tych dowodów nie budzi wątpliwości, że oskarżona ukradła przedmioty opisane w pkt. I wyroku, a następnie sprzedała je K. O. (1) w okolicznościach przedstawionych powyżej w faktograficznej części niniejszego uzasadnienia.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

1.3.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Rezultat przeprowadzonego postępowania dowodowego uzasadniał przypisanie oskarżonej przestępstwa z art. 278 § 1 kk (pkt. I wyroku) oraz ciągu 8 przestępstw z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk (pkt. II wyroku).

Karze przewidzianej w art. 278 § 1 kk podlega ten, kto w celu przywłaszczenia zabiera cudzą rzecz ruchomą. Dowody tj. zeznania pokrzywdzonej i K. O. (1) oraz rezultaty przeszukania w jego (...) dowodziły, że oskarżona dopuściła się tego przestępstwa kradnąc z mieszkania zajmowanego z matką przedmioty opisane w pkt. I wyroku. Należy przy tym podkreślić, że cel przywłaszczenia, o jakim jest mowa w art. 278 § 1 kk nie musi oznaczać, że zamiarem sprawcy było trwałe włączenie skradzionych przedmiotów do jego majątku. Istotą działania w celu przywłaszczenia jest bowiem wola sprawcy, by z zabranymi przedmiotami postąpić jak ich właściciel, czego chęć włączenia ich na stałe do swojego majątku jest tylko jednym z przejawów. Zabór cudzych rzeczy w celu ich krótkotrwałego włączenia do majątku, a następnie późniejszej sprzedaży również jest zaborem w celu ich przywłaszczenia, gdyż sprawca kradzieży dążąc do sprzedaży skradzionych rzeczy również uzurpuje sobie prawo do postąpienia z nim jak właściciel, który może rzeczami swojej własności między innymi rozporządzać (zob. at. 140 zdanie drugie KC).

Z kolei karze przewidzianej w art. 286 § 1 kk podlega ten, kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez m. in. wprowadzenie jej w błąd. Oskarżona ośmiokrotnie, w warunkach tzw. ciągu przestępstw w rozumieniu art. 91 § 1 kk, wyczerpała znamiona tego typu czynu zabronionego. Działała ona w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i osiągnęła ją w związku z otrzymaniem pieniędzy wypłaconych jej przez K. O. (1) z tytułu zawartych umów sprzedaży. Rozporządzenie mieniem (pieniędzmi z tytułu ceny sprzedaży), którego dopuścił się K. O. (1) było dla niego jednoznacznie niekorzystne, ponieważ przeniósł na oskarżoną własność swoich środków pieniężnych nabywając rzeczy dotknięte już w chwili zawierania i wykonywania umów sprzedaży poważną wadą prawną – stanowiły one bowiem własność innej osoby niż sprzedająca. Równocześnie K. O. (1) dokonał tego obiektywnie niekorzystnego dla siebie rozporządzenia mieniem pod wpływem błędu wywołanego przez oskarżoną, która deklarowała (i potwierdziła to na piśmie, podpisując poszczególne umowy sprzedaży zawierające stosowną klauzulę), że sprzedaje przedmioty swojej własności, co było nieprawdą.

Ponieważ oskarżona działała w krótkich odstępach czasu i wykorzystując taką samą sposobność, w sprawie znajdowała zastosowanie konstrukcja ciągu przestępstw z art. 91 § 1 kk .

W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że oskarżona przypisanych jej przestępstw dopuściła się działając umyślnie w warunkach tzw. zamiaru bezpośredniego. Wniosek taki nasuwa się jednoznacznie zważywszy, że oskarżona kradła i sprzedawała w (...) przedmioty własności swojej matki, a nie własne.

Ponieważ czyny oskarżonej były bezprawne i zawinione – nic, poza chęcią uzyskania pieniędzy na swoje potrzeby nie zmuszało oskarżonej do kradzieży i sprzedaży przedmiotów w (...), gdyby tylko chciała, mogła zaniechać tych czynów – a ponadto ich społeczna szkodliwości była większa niż znikoma – czyny te stanowiły przestępstwa w rozumieniu kodeksu karnego. Sąd kierując się wskazaniami zawartymi w art. 115 § 2 kk społeczną szkodliwość tych czynów ocenił jako nie wyższą, niż średnia. Sąd miał szczególnie na uwadze, iż trwała wysokość wyrządzonej przez oskarżoną szkody wyniosła 13.030,00 zł tj. tyle, ile za skradzione przedmioty zapłacił jej K. O. (1), a które to przedmioty zostały mu zabrane przez Policję i zwrócone pokrzywdzonej. Tym samym pokrzywdzona nie odniosła trwałej szkody materialnej na skutek czynów oskarżonej, a poszkodowanym – na w/w kwotę - jest tylko K. O. (1).

☐

1.1.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

1.4.  Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

1.5.  Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

1.6.  Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

Sąd odnosząc realia sprawy do kodeksowych dyrektyw kary uznał, że optymalne będzie wymierzenie oskarżonej za popełnione przestępstwa kar ograniczenia wolności, odpowiednio w rozmiarze 6 miesięcy (pkt. I wyroku) i 9 miesięcy (pkt. II wyroku). Nie było realnej potrzeby wymierzania oskarżonej kar pozbawienia wolności (nawet z warunkowym zawieszeniem wykonania), stąd też Sąd zastosował w sprawie możliwość stwarzaną przez art. 37a § 1 kk. Orzeczone kary wolnościowe są adekwatne, sprawiedliwe, zasłużone, nie można zarzucić im niewspółmiernej, zbyt dużej surowości. Nie przekraczają one stopnia winy oskarżonej i społecznej szkodliwości popełnionych czynów zabronionych. Istotną okolicznością łagodzącą była uprzednia niekaralność oskarżonej za przestępstwa. Popełnione przestępstwa były – jak do tej pory – incydentalnym naruszeniem przez nią norm prawa karnego. Także wyrządzona szkoda finalnie okazała się umiarkowana, wynosząc nieco ponad 13.000 zł. Oskarżoną obciążała natomiast ilość czynów (łącznie dziewięć, z czego osiem w warunkach z art. 91 § 1 kk), niskie motywy działania (chęć uzyskania korzyści majątkowej na swoje konsumpcyjne potrzeby), bezpośredniość zamiaru. Ważąc wszystkie okoliczności sprawy Sąd uznał, że w przypadku oskarżonej cele postępowania karnego i cele kary najlepiej urzeczywistni kara ograniczenia wolności. Jest ona nie tylko odpowiednią reakcją represyjną na postępowanie oskarżonej, lecz przede wszystkim będzie najlepszym instrumentem wpływającym na oskarżoną w taki sposób, by w przyszłości nie popełniała już kolejnych przestępstw. Wynika to z samego charakteru kary ograniczenia wolności orzeczonej w postaci przewidzianej w art. 34 § 1a pkt. 1 kk. Wykonanie tej kary wymaga bowiem dyscypliny wewnętrznej i odpowiedzialności po stronie skazanej osoby, przez co ma ona odpowiednie oddziaływanie wychowawcze, sprzyjając kształtowaniu u skazanych odpowiednich, społecznie pożądanych nawyków, w tym przede wszystkim dyscypliny życiowej i nawyku pracy jako sposobu uzyskiwania przez osoby - zdolne do pracy - środków na swoje utrzymanie i potrzeby.

W miejsce orzeczonych kar jednostkowych Sąd wymierzył oskarżonej karę łączną 1 roku ograniczenia wolności. W tym względzie Sąd kierował się ścisłym stopniem związku przedmiotowo-przedmiotowego pomiędzy przestępstwami, za które orzeczono kary podlegające łączeniu, kryteriami wskazanymi w art. 85a kk oraz ustalonymi właściwościami i warunkami osobistymi skazanej wskazanymi w części niniejszego uzasadnienia poświęconej ustaleniom faktycznym.

Mając w polu widzenia względy związane z prewencją indywidualną Sąd w pkt. V wyroku zobowiązał oskarżoną w okresie próby do powstrzymania się od nadużywania alkoholu i używania środków orzekających. Sąd celowo nie orzekał oskarżonej terapii uzależnień. Abstrahując od tego, czy oskarżona wyraziłaby na to zgodę Sąd uznał, że jeżeli oskarżona będzie miała rzeczywistą, realną i poważną wewnętrzną motywację do walki z uzależnieniem od kokainy i wolę zaniechania używania także innych środków narkotycznych, sama będzie mogła we własnym zakresie podjąć w tym względzie adekwatne kroki, tak jak to czyniła w przeszłości.

W pkt. VI wyroku Sąd zobowiązał oskarżoną do naprawienia K. O. (1) wyrządzonej szkody, mając na uwadze, że wysokość tej szkody nie budzi wątpliwości (kwota 13.030,00 zł będąca sumą pieniędzy wypłaconych oskarżonej przez pokrzywdzonego), a wniosek o naprawienie szkody został złożony zarówno przez samego pokrzywdzonego (na rozprawie) jak i przez prokuratora (w piśmie przewodnim do aktu oskarżenia – k. 158 in fine).

Celem wzmożenia oddziaływania wychowawczego na oskarżoną, w pkt. IV wyroku Sąd orzekł jej świadczenie pieniężne w kwocie 500 złotych. Kwota ta jest relatywnie niewielka, mieści się w sferze możliwości zarobkowych oskarżonej, która jest osobą młodą i zdolną do pracy. Konieczność zarobienia w/w sumy będzie miała pożądane oddziaływanie zapobiegawczo-wychowawcze na oskarżoną, unaoczniając jej – wespół z orzeczonym obowiązkiem naprawienia szkody i kosztami procesu - że popełnianie przestępstw pociąga za sobą dla ich sprawców także konsekwencje finansowe.

1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Mając na uwadze zmiany stanu prawnego pomiędzy datą czynów a datą wyrokowania, Sąd orzekał z zastosowaniem art. 4 § 1 k uznając stan prawny obowiązujący w dacie czynów za korzystniejszy dla oskarżonej.

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Pkt. VII

Sąd zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 627 kpk oraz mając na uwadze sytuację majątkową oskarżonej, obciążył ją kosztami procesu w części tj. wydatkami poniesionymi przez Skarb Państwa w dochodzeniu, wynoszącymi 562,55 zł (zestawienie wydatków k. 155/2). W tym zakresie uiszczenie kosztów procesu mieści się w granicach możliwości zarobkowych oskarżonej i nie będzie dla niej niewspółmiernie dotkliwe. W pozostałej części na mocy art. 624 § 1 kpk Sąd zwolnił oskarżoną od kosztów sądowych.

1Podpis