Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Nowym Sączu

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 1491/24

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

P. K.

w okresie od dnia 22 czerwca 2024 roku do 2 lipca 2024 roku działając w krótkich odstępach czasu przy wykorzystaniu tej samej sposobności w N. dopuścił się niżej wymienionych umyślnych wykroczeń przeciwko mieniu:

- w dniu 22 czerwca 2024 roku w N. przy ul (...) w (...) w (...) dokonał zaboru w celu przywłaszczenia 3 szt. opakowań kapsułek do zmywarki F. (...) o łącznej wartości 286,47 zł na szkodę C. (...)

- w dniu 2 lipca 2024 roku w N. przy ul (...) w (...) w (...) dokonał zaboru w celu przywłaszczenia 9 szt. opakowań kapsułek do zmywarki F. (...) i U. o łącznej wartości 572,91 zł na szkodę C. (...)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

22 czerwca 2024 roku około godziny 9:40 P. K. wszedł do hipermarketu C. mieszczącego się w (...) w N.. W pewnym momencie P. K. podszedł do regału z kapsułkami do zmywarki.

Zeznania J. P. k. 2-3, k. 115

Nagranie z monitoringu k. 9

Protokół oględzin nagrania z monitoringu k. 20-24

Następnie z tego regału P. K. wziął trzy opakowania kapsułek do zmywarki F. (...), które następnie włożył do koszyka sklepowego. Łączna wartość wziętego z półki towaru wynosiła 286,47 złotych. Kolejno P. K. przełożył owe opakowania kapsułek do zmywarki z koszyka sklepowego do trzymanej w ręku szarej torby.

Zeznania J. P. k. 2-3, k. 115

Wydruki danych ze skanera k. 6-7

Nagranie z monitoringu k. 9

Protokół oględzin nagrania z monitoringu k. 20-24

W takim stanie rzeczy P. K. o godzinie 9:42 przeszedł przez linie kas, nie płacąc za zabrany towar. Oskarżony poprzez wyjście z nieskasowanym towarem, uruchomił działanie bramki antykradzieżowej, jednak nie został on wówczas ujęty z uwagi na szybkie oddalenie się z miejsca kradzieży.

Zeznania J. P. k. 2-3, k. 115

Nagranie z monitoringu k. 9

Niemniej jednak zdarzenie to zostało w pamięci pracowników ochrony, którzy odtąd mieli wzgląd na jego osobę.

Zeznania J. P. k. 2-3, k. 115

2 lipca 2024 roku P. K. około godziny 15:07 ponownie wszedł na teren tego sklepu, czym wzbudził uwagę pracownika ochrony J. P., który poznał go po wyglądzie i noszonym ubraniu.

Zeznania J. P. k. 2-3, k. 115

Nagranie z monitoringu k. 9

Protokół oględzin nagrania z monitoringu k. 20-24

Wówczas to P. K. raz jeszcze udał się w rejon sprzedaży akcesoriów do zmywarki i wziął z półki 9 opakowań kapsułek do zmywarki marki F. o łącznej wartości 572,91 złotych. Następnie powtarzając uprzedni sposób działania, oskarżony przełożył ów towar z koszyka sklepowego do dzierżonej w ręku szarej torby.

Zeznania J. P. k. 2-3, k. 115

Wydruki danych ze skanera k. 6-7

Nagranie z monitoringu k. 9

Protokół oględzin nagrania z monitoringu k. 20-24

Kolejno P. K. usiłował wyjść z terenu hipermarketu przez punkt obsługi klienta. Niemniej jednak był on cały czas obserwowany przez pracowników ochrony i po wyjściu ze sklepu został niezwłocznie ujęty przez ochroniarza, który to wezwał patrol (...), który ustalił dane osobowe ujętego sprawcy kradzieży.

Notatka urzędowa k. 1

Zeznania J. P. k. 2-3, k. 115

Nagranie z monitoringu k. 9

Notatka o oskarżonym k. 18

Przedmioty zabrane tego dnia przez P. K. zostały w całości odzyskane. Natomiast rzeczy będące przedmiotem kradzieży w dniu 22 czerwca 2024 roku z uwagi na skuteczną ucieczkę oskarżonego zostało bezpowrotnie utracone.

Zeznania J. P. k. 2-3, k. 115

Łączna wartość skradzionego poprzez te dwa czyny mienia wyniosła 859,38 złotych.

Zeznania J. P. k. 2-3, k. 115

Wydruki danych ze skanera k. 6-7

Oskarżony P. K. ma 31 lat. P. K. posiada wykształcenie gimnazjalne. Oskarżony nie pracuje zawodowo, pozostając na utrzymaniu swoich rodziców. P. K. jest kawalerem, a zarazem ojcem dwójki dzieci do łożenia których zobowiązany jest mocą wyroku sądowego. Oskarżony nie jest właścicielem nieruchomości ani innych wartościowych rzeczy ruchomych. Oskarżony leczył się psychiatrycznie i odwykowo. Niemniej jednak w chwili czynu posiadał on zachowaną zdolność rozpoznania jego znaczenia oraz pokierowania swoim postępowaniem. Oskarżony P. K. jest osobą wielokrotnie karaną, w tym kilkukrotnie za przestępczość przeciwko mieniu. Oskarżony odbywał już karę pozbawienia wolności. Wobec oskarżonego P. K. były w przeszłości stosowane także kary nieizolacyjne, które okazały się w dwojaki sposób nieskuteczne, gdyż oskarżony pomimo ich wdrożenia wrócił na drogę przestępstwa, a ponadto niezbędne okazało się zarządzenie kar zastępczych. P. K. w okresie bezpośrednio poprzedzający inkryminowane zachowanie dopuścił się także szeregu kradzieży sklepowych - stanowiących wykroczenia, z które został on ukarany wyrokami nakazowymi.

Notatka o oskarżonym k. 18

Zaświadczenie o stanie majątkowym k. 19

Opinia sądowo – psychiatryczna k. 72-75

Odpisy wyroków skazanego w sprawach o wykroczenia przeciwko mieniu k. 108-112

(...) k. 97-107

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Zeznania J. P.

Sąd Rejonowy ocenił jako wiarygodne zeznania świadka J. P.. Świadek ten jest osobą całkowicie obca dla oskarżonego, który z przedmiotowym przestępstwem zetknął się w toku wykonywania własnych obowiązków służbowych. Świadek ten nie miał zarazem żadnego interesu w pomówieniu oskarżonego, czy chęcią wyolbrzymienia jego czynu. Świadek J. P. zeznając w postępowaniu sądowym jak i w toku dochodzenia dokładnie opisał przedmiotowy proceder. Jego zeznania w tej materii są jasne, spójne oraz zgodne z zasadami doświadczenia życiowego. Podkreślić przy tym należy, iż wartość towarów zabranych przez sprawcę została ustalona na podstawie cen produktów, które to P. K. zabrał z miejsca zdarzenia. Tutaj należy jasno zaznaczyć, iż zeznania J. P. w tym przedmiocie w całości korespondują z dowodem rzeczowym w postaci nagrań z kamer monitoringu, znajdujących się w tym hipermarkecie. Wszystkie wskazania zawarte w depozycjach ocenianego świadka znajdują potwierdzenie w owym nagraniu. W tym miejscu podkreślić należy, iż owo nagranie jest dobrej jakości. Co więcej na tym nagraniu doskonale widać, z którego dokładnie miejsca oskarżony zabierał produkty stanowiące własność pokrzywdzonego. Na rzeczonym nagraniu widać też dobrze ilość zabieranych opakowań. Tym samym racjonalne było ustalenie wartości skradzionego mienia poprzez zweryfikowanie ceny sprzedaży zabranych produktów – określonych poprzez ujawnione na nagraniu miejsce zaboru. Co ważne już pierwszy czyn oskarżonego z 22 czerwca 2024 roku został odnotowany przez pracowników ochrony, którzy jednak nie zdążyli wówczas ująć oskarżonego. Tym samym szkoda wyrządzona tym czynem została ustalono na bieżąco i owo wskazanie ma pewny charakter. Sąd Rejonowy nie może podzielić w tym zakresie obiekcji obrońcy oskarżonego, wskazując na zaniechanie ze strony pracowników sklepu, którzy mieli wówczas nie przeprowadzić remanentu. Tego rodzaju czynność nie tylko byłaby szalenie pracochłonna lecz także nie wykazywałaby nic więcej niż owo nagranie. Nie można bowiem byłoby ustalić w sposób pewny za pomocą tej czynności z jakiej dokładnie daty pochodzą ewentualne niedobory magazynowe tej placówki handlowej. Tym samym Sąd Rejonowy ocenił, iż obrana przez świadka J. P. metodologia ustalenia przedmiotów zabranych przez oskarżonego jest prawidłowa. Następnie wskazać należy, iż świadek ten pierwotnie nie znał tożsamości sprawcy kradzieży z 22 czerwca 2024 roku. Niemniej jednak wiedzę tę uzyskał w wyniku interwencji (...), która miała miejsce przy okazji drugiej z kradzieży. Trzeba w tym miejscu nadmienić, iż J. P. w sposób stanowczy, zdecydowany zeznał, iż osoba legitymowana wówczas przez funkcjonariuszy (...) była tą samą osoba, która dokonała wcześniejszej kradzieży w tym sklepie. Świadek podał przy tym szereg okoliczności wskazujących na jej tożsamy wygląd, a także niemal tożsame ubranie założone w trakcie tych kradzieży. Podkreślić trzeba, iż również w tym zakresie zeznania świadka J. P. zyskały potwierdzenie w zapisie nagrań z monitoringu sklepu, gdzie bez trudu można wychwycić opisane przez świadka elementy wyglądu, ubrania sprawcy tych kradzieży. Zatem Sąd Rejonowy uznał za wiarygodne zeznania J. P. również w zakresie stwierdzenia przez tego świadka, iż tych kradzieży dokonała ta sama osoba. W toku niniejszego postępowania nie ujawniły się okoliczności podważające zaufanie, co do bezstronności świadka. Przeciwnie świadek zeznawał w sposób spokojny, opanowany, odpowiadając na wszystkie zadawane mu pytania ze strony przewodniczącego i obrońcy oskarżonego. Analiza zeznań świadka nie wykazała także istnienie w nich jakichkolwiek sprzeczności o charakterze wewnętrznym czy zewnętrznym. To wszystko sprawiło, iż Sąd Rejonowy ustalając stan faktyczny w tej sprawie oparł się na zeznaniach złożonych przez świadka J. P..

nagrania z nagrań monitoringu znajdującego się w hipermarkecie C.

Niewątpliwie doniosłym dowodem w tej sprawie były nagrania z nagrań monitoringu znajdującego się w hipermarkecie C.. Rzeczone nagrania stanowią dowód o charakterze rzeczowym. Żadna ze stron tego procesu nie sygnalizowała żadnych uwag odnośnie autentyczności owego zapisu danych. Zarazem Sąd Rejonowy nie powziął z urzędu wątpliwości, co do braku zewnętrznej ingerencji w ów zapis. Następnie należy zwrócić uwagę, że przedmiotowy zapis jest dobrej jakości, pozwalającej dostrzec istotne dla tej sprawy szczegóły inkryminowanego zdarzenia. Warto przy tym nadmienić, iż uważna obserwacja tego nagrania pozwala dokładnie określić ilość zabieranych przez P. K. przedmiotów. Dalej ów zapis pozwala także jednoznacznie stwierdzić dokładne miejsce, skąd dokonano owego zaboru. Tym samym racje ma J. P. wskazując, iż pracownicy ochrony mieli pełną możliwość ustalenia nie tylko ilości lecz także określenia rodzaju rzeczy ruchomych będących przedmiotem zaboru. Jednocześnie przedmiotowe nagrania pozwala potwierdzić zeznania J. P., iż owe czyny były popełnione przez tę samą osobę. Zatem rzeczony dowód miał niebagatelne znaczenie w procesie rekonstrukcji stanu faktycznego w niniejszej sprawie.

Opinia sądowo psychiatryczna

Istotnym dowodem w tej sprawie była opinia sporządzona przez biegłych psychiatrów. Biegli H. B. oraz M. B. są osobami całkowicie obcymi dla oskarżonego, którzy nie mieli interesu w złożeniu określonej treści opinii. Brak jest też relewantnych podstaw do kwestionowania posiadania przez nich wiedzy specjalnej z zakresu psychiatrii. Rzeczona opinia spełnia także wszystkie wymogi kształtowane w sposób negatywny w art. 201 k.p.k. Mianowicie biegli odpowiedzieli na wszystkie pytania zadane przez organ procesowy. W tym miejscu należy podkreślić, iż rzeczona opinia była poprzedzona nie tylko ambulatoryjnym badaniem oskarżonego. W tym zakresie należy wskazać, iż biegli po raz kolejny podjęli się opiniowania poczytalności P. K.. Jest to o tyle ważne, iż mieli z nim wielokrotny kontakt, co pozwoliło im na wysunięcie pewnych, kategorycznych wniosków. Co więcej biegli psychiatrzy wyraźnie wskazali, iż opinie w tej sprawie wydali posiłkując się także uzyskanymi do innej sprawy odnoszącej się do tego samego okresu czasu opinii biegłej psycholog oraz danymi uzyskanymi w drodze przeprowadzonego wywiadu środowiskowrgo. Lektura wydanej przez tych biegłych opinii uzupełniającej wyraźnie wskazuje, iż uwzględnili oni fakty wynikające z tych dokumentów. Biegli przy tym wyraźnie stwierdzili dlaczego oskarżony miał zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia swojego czynu i pokierowania swoim postępowaniem, wykluczyli w tym zakresie wpływ czynników psychotycznych. W analizowanej opinii biegli również jednoznacznie stwierdzili, iż P. K. jest osobą uzależnioną od środków odurzających. Do tego analiza przedmiotowego dokumentu nie wykazała w nim sprzeczności o charakterze wewnętrznym bądź też sprzeczności z obiektywnymi faktami naukowymi. Dalej treść tej opinii nie była w żadnym stopniu kwestionowana przez strony tego procesu. Biorąc to pod uwagę Sąd Rejonowy ustalając stan psychiczny oskarżonego w chwili czynu, przedmiotowe ustalenia oparł na dowodzie z opinii biegłych M. B. i H. B..

protokołów zatrzymań osoby, notatki urzędowej wydruków ze skanera sklepu (...). zaświadczenia o stanie majątkowym, notatki o oskarżonym czy (...), odpisy wyroków w sprawach o wykroczenia

Brak było także podstaw do podważenia przydatności dla niniejszego postępowania pozostałych dowodów wnioskowanych przez oskarżyciela publicznego do przeprowadzenia w toku rozprawy głównej tj. protokołów zatrzymań osoby, notatki urzędowej wydruków ze skanera sklepu (...). Przydatne okazały się być także dane osobopoznawcze zebrane w toku śledztwa w postaci zaświadczenia o stanie majątkowym, notatki o oskarżonym czy (...). W odniesieniu do tych dokumentów należy zauważyć, iż zostały sporządzone we właściwej formie przez osoby do tego upoważnione. Nadto ich zawartość merytoryczna także nie budzi wątpliwości Sądu i pozostaje ona spójna z treścią wyjaśnień oskarżonego. Zarazem Sąd Rejonowy z urzędu posiadał wiedze o licznych kradzieżach wykroczeniowych dokonanych przez P. K. w ostatnim czasie, co wywołało powinność dopuszczenia i ujawnienia dowodów z odpisów wyroków oskarżonego w sprawach o podobne wykroczenia. Co więcej żadna ze stron procesu w żaden sposób nie kwestionowała wartości dowodowej owych dokumentów. Stąd też Sąd Rejonowy uznał te dokumenty za wiarygodne i na ich podstawie poczynił powyższe ustalenia faktyczne.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

Wyjaśnienia oskarżonego P. K.

P. K. będąc słuchanym w charakterze podejrzanego nie przyznał się do zarzucanego mu przestępstwa, korzystając zarazem z prawa do odmowy do składania wyjaśnień. Natomiast w stadium jurysdykcyjnym procesu karnego oskarżony będąc prawidłowo zawiadomionym o terminie rozprawy, dobrowolnie zaniechał stawiennictwa w toku czynności sądowych, przez co nie skorzystał z możliwości złożenia wyjaśnień w tym postępowaniu karnym. Tym samym rzeczony dowód nie mógł stanowić podstawy ustaleń faktycznych w tej sprawie.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

P. K.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

P. K. został oskarżony o to, że w okresie od dnia 22 czerwca 2024 roku do 2 lipca 2024 roku działając w krótkich odstępach czasu przy wykorzystaniu tej samej sposobności w N. dopuścił się niżej wymienionych umyślnych wykroczeń przeciwko mieniu:

- w dniu 22 czerwca 2024 roku w N. przy ul (...) w (...) w (...) dokonał zaboru w celu przywłaszczenia 3 szt. kapsułek do zmywarki F. (...) o łącznej wartości 286,47 zł na szkodę C. (...)

- w dniu 2 lipca 2024 roku w N. przy ul (...) w (...) w (...) dokonał zaboru w celu przywłaszczenia 9 szt. kapsułek do zmywarki F. (...) i U. o łącznej wartości 572,91 zł na szkodę C. (...)

w wyniku czego powstała łączna wartość strat 859,38 zł na szkodę C. (...) tj. o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 2 k.k.

Zgodnie z treścią art. 12 § 2 k.k. kodeksu karnego odpowiada jak za jeden czyn zabroniony wyczerpujący znamiona przestępstwa ten, kto w krótkich odstępach czasu, przy wykorzystaniu tej samej sposobności popełnia dwa lub więcej wykroczeń umyślnych, jeżeli łączna wartość mienia uzasadnia odpowiedzialność za przestępstwa.

W realiach przedmiotowej sprawy oczywistym, iż sprawca tj. oskarżony P. K. zarówno 22 czerwca 2024 roku, a także 2 lipca 2024 roku dopuścił się kradzieży owych opakowań zawierających kapsułki do zmywarki. Należy w tym miejscu tylko krótko nadmienić, iż przedmioty te stanowią desygnat rzeczy ruchomej. Nadto ich wyłożenie w alejce sklepowej, świadczy jednoznacznie, iż znajdowały się one we władztwie pokrzywdzonego. Natomiast P. K. swoim zachowaniem polegającym na wzięciu tych przedmiotów, a następnie włożeniu ich do szarej torby dzierżonej w swej dłoni objął nad nimi władztwo jeszcze na terenie tej placówki. Tym samym zgodnie z teorią zaboru już wówczas nastąpiło dokonanie owej kradzieży. Jedynie porządkując należy wskazać, iż sprawca wyniósł te przedmioty ze sklepu nie płacąc za nie, co warunkuje odpowiedzialność za dokonanie kradzieży również według teorii wyniesienia czy tej jej odmiany w postaci teorii tzw. linii kas. Oczywistym jest przy tym, iż P. K. działał w zamiarze przywłaszczenia tych przedmiotów, o czym wprost świadczy jego zachowanie polegające na opuszczeniu tego punktu handlowego z zabranym bezprawnie towarem. Tym samym zostały spełnione wszystkie znamiona przedmiotowe i podmiotowe czynów zabronionych określonych w art. 119 § 1 k.w.

Następnie należy przypomnieć, iż od 1 października 2023 roku progiem kontrawencjonalizującym dla rozróżnienia kradzieży stanowiącej przestępstwo od kradzieży wykroczeniowej jest kwota 800 złotych. W tym miejscu należy odesłać do ustaleń faktycznych, z których wynika, iż P. K. każdorazowo kradł przedmioty, których łączna wartość nie przekraczała tego progu.

Niemniej jednak łączna wartość zabranych towarów wyraźnie przekracza ów próg kontrawencjonalizacyjnych. Jednocześnie w realiach tej sprawy zostały spełnione pozostałe znamiona odpowiedzialności na zasadzie art. 12 § 2 k.k. określone w tym przepisie. Mianowicie te dwa zdarzenia historyczne zostały popełnione w krótkich okresach czasu. W orzecznictwie przyjmuje się, iż takimi krótkimi okresami są zdarzenia które dzieli nie większa ilość czasu niż kilka tygodni. Z pewnością w tej definicji orzeczniczej mieści się suma 10 dni, które dzieliły owe zdarzenia. Zarazem analiza monitoringu sklepowego wskazuje jasno, iż P. K. dopuścił się tych kradzieży wykorzystując tę samą sposobność. Zapis tego nagrania wprost wskazuje na niemal tożsamy modus operandi działania oskarżonego.

W związku z powyższym należało stwierdzić, iż łącznie P. K. zrealizował znamiona przedmiotowe i podmiotowe przestępstwa stypizowanego w art. 12 § 2 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k.

Następnie w tym miejscu należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 2 k.k. karygodność jest czynnikiem konstytuującym materialną definicje przestępstwa, a więc dla wydania wyroku skazującego niezbędne jest aby czyn był społecznie szkodliwy w stopniu wyższym niż znikomym. Natomiast zamknięty katalog kwantyfikatorów stopnia społecznej szkodliwości został wprowadzony w art. 115 § 2 k.k. Według tego przepisu przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Biorąc pod uwagę wyżej wskazane kryteria Sąd Rejonowy stwierdził, iż stopień społecznej szkodliwości tego czynu był na dość niskim poziomie, jednakże wykraczającym poza konstytutywny dla bytu przestępstwa poziom wyższy niż znikomy. W tym aspekcie należy wskazać na stosunkowo niedużą łączną wartość skradzionych przedmiotów, które nieznacznie przekroczyły wartość kontrawencjonalizacyjną. Wypada w tej materii zwrócić także uwagę, iż działalność przestępcza P. K. zakończyła się na dwóch aktach kradzieży, a więc poziomie minimalnym dla konstrukcji z art. 12 § 2 k.k. Z drugiej strony należy wskazać, iż oskarżony działał bez większej motywacji. Co więcej kradł on przedmioty, które nie są niezbędne do bieżącego funkcjonowania, a ich ilość i charakterystykę świadczy o chęci uzyskania z tego przestępstwa gotówki na skutek ich późniejszej odsprzedaży. Okoliczności te wskazywały możliwości zakwalifikowania za karygodne w rozumieniu art. 1 § 2 k.k., przy równoczesnym ocenie stopnia społecznej szkodliwości tego czynu za niski.

Sąd Rejonowy uznał także, iż czyn przypisany oskarżonemu P. K. był zawiniony poprzez pryzmat normatywnej teorii winy recypowanej przez polski system prawa karnego w art. 1 § 3 k.k. W tej materii należy zważyć, iż oskarżony P. K. jest osobą dorosłą, posiadającą już spory bagaż doświadczeń życiowych, która doskonale zdaje sobie sprawę z funkcjonującego na terenie Rzeczpospolitej zakazu kradzieży. Z uwagi na wielokrotną uprzednią karalność za przestępstwa i wykroczenia przeciwko mieniu, oskarżony winien mieć treść owej normy prawnej wyjątkowo dobrze zinternalizowaną. Nadto jak wynika z szeroko uargumentowanej opinii biegłych psychiatrów oskarżony w chwili czynu posiadał pełną zdolność rozpoznania znaczenia czy pokierowania swoim postępowaniem. W tym miejscu należy wskazać, iż wskazywane w opinii deficyty oskarżonego nie miały przełożenia na zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania jego postępowania, który to czyn nie był niczym wymuszony i stanowił dobrowolne przeciwstawienie się treści normy sankcjonowanej.. Zarazem wskazać należy, iż skarżony nie działał także w żadnej anormalnej sytuacji motywacyjnej czy innej okoliczności limitującej stopień zawinienia. Tym samym zachowanie oskarżonego było zawinione w myśl art. 1 § 3 k.k., a w sprawie brak było szczególnych przesłanek limitujących owo zawinienie.

W związku z powyższym należało stwierdzić, iż zachowanie P. K. zarzucane aktem oskarżenia stanowiło występek z art. 12 § 2 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k. Równocześnie dla zachowania pełnej precyzji owego wywodu było zastrzeżenie, iż łącznym przedmiotem zaboru oskarżonego było 9 opakowań kapsułek do zmywarki, a nie 9 sztuk kapsułek do zmywarki, jak nieopatrznie zaznaczono w treści aktu oskarżenia. Sad Rejonowy również ową nieścisłość usunął w punkcie I uzasadnianego wyroku.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

P. K.

I

I

Zgodnie z treścią art. 278 § 1 k.k. występek ten jest zagrożony karą pozbawienia wolności w wymiarze od 3 miesięcy do 5 lat Natomiast dyrektywy sądowego wymiaru kary zostały wysłowione przez ustawodawcę w art. 53 k.k. Na powyższe reguły rządzące sposobem ustalenia kary właściwej zarówno do osoby jak i czynu sprawcy należy nałożyć także zasadę wynikającą z art. 58 § 1 k.k., zgodnie z która w przypadku gdy górna granica ustawowego zagrożenia danego występku nie przekracza 5 lat sąd może zastosować karę pozbawienia wolności tylko w przypadku gdyby inna kara nie mogła przynieść oczekiwanego efektu. W ocenie Sądu Rejonowego w realiach niniejszej sprawy pomimo dość niskiego stopnia społecznej szkodliwości tego czynu niezbędne wydaje się wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności i zaniechanie zastosowania instytucji, o której mowa w art. 37a § 1 k.k. Mianowicie oskarżony P. K. jest sprawcą absolutnie niepoprawnym. Wobec oskarżonego w przeszłości były stosowane kary o charakterze nie izolacyjnym. Proces wykonania tych kar nie tylko przebiegał opornie, co wiązało się z koniecznością zarządzania kary zastępczej, lecz także nie przyniósł oczekiwanego rezultatu w postaci zmiany postawy oskarżonego wobec zobowiązania przestrzegania porządku prawnego. Należy przy tym mieć na względzie, iż oskarżony wcześniej przebywał także w izolacji penitencjarnej w związku z przestępczością przeciwko mieniu. Stan zdrowia oskarżonego nie przeciwstawia się pozbawieniu jego wolności. Do tego należało dostrzec, iż zachowania będące przedmiotem tego procesu nie były wcale zachowaniami odosobnionymi. Przeciwnie analiza wyroków P. K. w sprawach wykroczeniowych wskazuje, iż w ostatnim czasie dopuścił się przynajmniej kilku podobnego rodzaju czynów. E. P. K. należy uznać za sprawce niepoprawnego. Dalej koniecznym jest uwzględnienie także systematyki skazań oskarżonego, gdzie aktualnie P. K. ma do odpracowania ponad 4 lata kary ograniczenia wolności. W ocenie Sądu Rejonowego zastosowanie wobec oskarżonego po raz kolejny takiej samej reakcji karnej, będzie stanowić niczym nie usprawiedliwioną pobłażliwość wobec sprawcy notorycznie wchodzącego w konflikt z prawem. Zarazem biorąc pod uwagę, iż oskarżony czynu dopuścił się w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a także biorąc pod uwagę jego właściwości zdrowotne i osobiste, niecelowym byłoby orzekanie wobec oskarżonego P. K. grzywny. Po pierwsze istniałaby obiektywne czynniki utrudniające osobista dolegliwość dla oskarżonego w wypadku zastosowania tego rodzaju kary. Nadto ograniczenie się zaledwie do finansowych reperkusji rodzi pokusę uznania przez oskarżonego, iż dokonywanie tego rodzaju kradzieży może być opłacalne, co jawi się jako rażąco sprzeczne z dyrektywami prewencji indywidualnej i generalnej. Na marginesie należy zauważyć, iż oskarżony jest zobowiązany do łożenia na utrzymanie dwójki małoletnich dzieci, i to realizacja tego obowiązku winna stanowić priorytet fiskalny dla oskarżonego P. K.. Zarazem Sąd Rejonowy uwzględnił stosunkowo niski stopień społecznej szkodliwości tego czynu i wymierzył oskarżonemu karę najniższą z możliwych na podstawie art. 278 § 1 k.k., a to karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. W ocenie Sądu Rejonowego przedmiotowa kara stanowi adekwatną reakcje państwa wobec niskiego stopnia społecznej szkodliwości tego czynu. Zarazem biorąc pod uwagę na treść opinii sądowo psychiatrycznej, a także brak innych okoliczności choćby limitujących poziom zawinienia oskarżonego, należy uznać, iż orzeczono kara nie przekracza stopnia zawinienia P. K.. Wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności za tego rodzaju czyn jak już wskazano powyżej w dużej mierze warunkowane jest jego uprzednią karalnością za przestępstwa i wykroczenia podobne. Wszystkie te okoliczności Sąd Rejonowy miał na względzie wymierzając P. K. w punkcie I uzasadnianego wyroku karę 3 miesięcy pozbawienia wolności.

P. K.

II

I

Z uwagi na fakt, iż oskarżony P. K. był zatrzymywany w przeciągu tego postępowania Sąd na podstawie dyspozycji wynikającej z art. 63 § 1 k.k. był zobligowany zaliczyć te rzeczywiste pozbawienia wolności na karę efektywnie wykonywaną tj. karę pozbawienia wolności wymierzoną w punkcie wyroku, co tez Sąd uczynił w punkcie II uzasadnianego orzeczenia.

P. K.

III

I

W punkcie III wyroku Sąd Rejonowy był zobowiązany orzec o środku kompensacyjnym w postaci naprawienia szkody. W tym względzie trzeba zwrócić uwagę na stanowisko oskarżyciela publicznego w piśmie przewodnim i obligatoryjną w takim przypadku treść artykułu 46 § 1 k.lk.. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż na skutek działania oskarżonego pokrzywdzeni ponieśli rzeczywistą szkodę majątkową w postaci uszczerbku na mieniu. Jednocześnie oczywistym jest, iż w świetle opinii biegłych lekarzy psychiatrów P. K. ponosi winę w rozumieniu art. 415 k.c.. Przy orzekaniu owych obowiązków naprawienia szkody Sąd zwrócił uwagę, iż w dniu 2 lipca 2024 roku skradzione przez P. K. rzeczy zostały odzyskane w stanie nienaruszonym, co siłą rzeczy dezawuowało możliwość orzeczenia w tym zakresie środków kompensacyjnych. Dlatego też w punkcie III wyroku orzeczono wobec oskarżonego środek kompensacyjny w postaci obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przez oskarżonego czynami przypisanymi w punkcie I wyroku w zakresie jakim pokrzywdzona spółka nie odzyskała skradzionego mienia, a to w kwocie 286,47 złotych.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IV

Natomiast mając na względzie złożenie przez substytuta obrońcy oskarżonego P. K. adwokata W. M. oświadczenia o braku opłacenia przez oskarżonego udzielonej mu pomocy prawnej Sąd Rejonowy przyznał obrońcy oskarżonemu stosowne wynagrodzenie. Przy określeniu tego wynagrodzenia Sąd Rejonowy orzekał w oparciu o stawki wymienione w aktualnym rozporządzeniu w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokatów z urzędu. W tym zakresie należy wskazać, że rzeczony obrońca reprezentował P. K. zarówno w toku dochodzenia jak i na rozprawie głównej.. Dlatego też w punkcie IV wyroku Sąd przyznał obrońcy oskarżonego adwokatowi W. M. kwotę 1476 złotych tytułem nieodpłatnej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu P. K. z urzędu w toku dotychczasowego procesu karnego.

V

Z uwagi na trudną sytuacje majątkową P. K., a także dopuszczenie się przez niego przestępstwa charakteryzującym się niskim stopniem społecznej szkodliwości Sąd Rejonowy uznał za celowe skorzystanie z normy wysłowionej w art. 624 § 1 k.p.k. i zwolnił oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości.

Podpis