Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Nowym Sączu

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 1300/24

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

R. S.

18 lipca 2024 roku w N. zmusił D. H. do zdjęcia koszulki grożąc mu pobiciem oraz stosując przemoc fizyczną polegającą na kopnięciu w brzuch

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

18 lipca 2024 roku D. H. przebywał w N. w związku z zleconą mu pracą w firmie (...). W czasie pobytu w N. D. H. zamieszkał w hotelu (...) położonym w ścisłym centrum N..

Zeznania D. H. k. 2—5, k. 25, k. 102-103

18 lipca 2024 roku po skończonej pracy D. H. udał się na spacer po (...) starówce. Pokrzywdzony miał na sobie czerwoną koszulkę. Na przedmiotowej koszulce białym nadrukiem umieszczony był napis (...). Rzeczona koszulka stanowiła odzież roboczą D. H.. Pokrzywdzony nie traktował tej koszulki jako rekwizytu kibicowskiego, gdyż nie interesuje się on piłką nożną.

Zeznania D. H. k. 2—5, k. 25, k. 102-103

W trakcie spaceru D. H. wszedł do sklepu z komiksami typu manga o nazwie Y.. Po dokonanych zakupach D. H. zwrócił uwagę poprzez swoją koszulkę grupkę 5 osób, która zaczęła iść za nim.

Zeznania D. H. k. 2—5, k. 25, k. 102-103

Protokól oględzin monitoringu k. 42-51

Gdy D. H. znajdował się w rejonie skrzyżowania ulicy (...) z ulicą (...) został on przez tych mężczyzn otoczony. Jedną z osób, która otoczyła D. H. był R. S..

Zeznania D. H. k. 2—5, k. 25, k. 102-103

Wyjaśnienia R. S. k. 34 w zakresie jego przyznania się na rozprawie

P. oględzin monitoringu k. 42-51

D. H. zapytał otaczających mężczyzn o powód ich zachowania. W odpowiedzi usłyszał wezwanie do zdjęcia noszonej przez niego koszulki. Rzeczone słowa pozostały bez reakcji pokrzywdzonego. W związku z czym R. S. w wulgarny sposób zagroził D. H. pobiciem w przypadku braku zdjęcia tej odzieży.

Zeznania D. H. k. 2—5, k. 25, k. 102-103

Wyjaśnienia R. S. k. 34 w zakresie jego przyznania na rozprawie

Następnie R. S. widząc brak natychmiastowej reakcji D. H. kopnął go z dużą siłą w brzuch. Rzeczona agresja wywołała sprzeciw ze strony pozostałych napastników. Wówczas to na skutek forowanej groźby oraz zastosowanej przemocy D. H. rozpoczął ściąganie koszulki. Podczas końcowej części tej czynności nieustalona osoba wyrwała pokrzywdzonemu tę koszulkę, po czym sprawcy uciekli z miejsca zdarzenia.

Zeznania D. H. k. 2—5, k. 25, k. 102-103

Wyjaśnienia R. S. k. 34 w zakresie przyznania się na rozprawie

P. oględzin monitoringu k. 42-51

Po tym zajściu D. H. powrócił do hotelu, skąd wezwał interwencje policji. Na miejsce przyjechał nieoznakowany patrol w składzie (...). W trakcie dokonywanych czynności operacyjnych polegających między innymi na rozpytaniu pokrzywdzonego, ustalono, iż sprawcą tego czynu był R. S., który to został w krótkim czasie zatrzymany na terenie (...) rynku.

Notatka urzędowa k. 1

Zeznania D. H. k. 2—5, k. 25, k. 102-103

Zeznania M. K. k. 58, k.103

Na skutek tego zdarzenia D. H. nie doznał obrażeń naruszających czynności narządów jego ciała.

Zeznania D. H. k. 2—5, k. 25, k. 102-103

Protokół oględzin osoby k. 12-16

R. S. ma 23 lata. Oskarżony posiada wykształcenie zawodowe o profilu trener piłki nożnej. R. S. jest kawalerem. Oskarżony jest przy tym osobą bezrobotną, utrzymującą się z prac dorywczych, które to przynoszą mu dochód w wysokości około 3000 złotych miesięcznie. R. S. ma na swoim utrzymaniu dwójkę małoletnich dzieci. Oskarżony nie leczył się psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo. R. S. jest osobą karaną za umyślne przestępstwa podobne tj. przestępstwa przeciwko wolności.

Wyjaśnienia R. S. k. 34 w zakresie danych osobopoznawczych

Notatka o oskarżonym k. 52

Zaświadczenie o stanie majątkowym k. 53

(...) oskarżonego k. 54

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Wyjaśnienia R. S.

R. S. w toku postępowania przygotowawczego nie przyznał się do zarzucanego mu czynu. Oskarżony wówczas skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Natomiast podczas fazy sądowej postępowania karnego R. S. jednoznacznie przyznał się do zarzucanego aktem oskarżenia czyny, przy czym w dalszym ciągu odmówił składania wyjaśnień. W związku z powyższym należało zważyć, iż przyznanie oskarżonego mogło mieć jedynie pomocnicze – subsydiarne znaczenie dla poczynienia w tej sprawie relewantnych ustaleń faktycznych. Tu wskazać należy, iż R. S. w żaden sposób nie negował wartości dowodowej zeznań składanych przez pokrzywdzonego. R. S. podał przy tym dane osobo poznawcze, które potwierdziły ustalenia w tym zakresie dokonane przez prowadzącego dochodzenie. Zarazem zaznaczyć należy, iż zarówno oskarżony jak i obrońca oskarżonego już w listopadzie 2024 roku zostali pouczeni o możliwości zakwalifikowania tego czynu jako przestępstwa rozboju E. nie podlegał uwzględnieniu wniosek obrońcy oskarżonego o zarządzenie w tej sprawie przerwy, gdyż obrona miała możliwość przygotowania się do rozprawy również w odniesieniu do tej kwalifikacji. Jednocześnie zważyć należy, iż finalnie ze względów procesowych Sąd Rejonowy przystał na kwalifikacje prawną tego zachowania zgodną z aktem oskarżenia, o czym szerzej w wywodzie dotyczącym rozważań prawnych. Tym samym wyjaśnienia oskarżonego z uwagi na jedynie samo przyznanie się R. S. i podanie przez niego danych osobopznawczych tylko w marginalnym zakresie mogły stanowić podstawę rekonstrukcji stanu faktycznego niniejszej sprawy.

Zeznania D. H.

Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miały zeznania złożone przez D. H.. Świadek ten jest osobą całkowicie obcą dla oskarżonego. Pokrzywdzony nie jest w żaden sposób skonfliktowany z R. S.. Stąd też brak jest podstaw do twierdzenia, aby pokrzywdzony chciał w jakikolwiek sposób pomówić oskarżonego. Dalej wskazać trzeba, iż rozpoznanie R. S. nie budziło żadnych wątpliwości. Świadek w sposób pewny wskazał na R. S. jako sprawcę rzeczonego kopnięcia. D. H. na rozprawie wskazał również, iż będąc konfrontowany z głosem oskarżonego jest także pewien faktu artykułowania przez niego groźby pobicia. Co ważne fakt ten D. H. zawarł już w trakcie 2 przesłuchania w toku dochodzenia. Warto w tym zakresie odwołać się również do zeznań M. K., który podał przebieg rozpytania świadka i wskazał, że osoba która dokonała tego kopnięcia miała być osobą tożsamą z osobą która wcześniej groziła użyciem przemocy. Finalnie trzeba odnotować, iż końcowo R. S. przyznał się do zarzucanego mu czynu, nie negując twierdzeń pokrzywdzonego w tym zakresie. Dalej Sąd Rejonowy zwrócił uwagę na zmienność oświadczeń wiedzy świadka w odniesieniu do konfiguracji poszczególnych zachowań sprawcy, a mianowicie ustalenia czy wcześniej R. S. użył przemocy czy też najpierw ograniczył się do sformułowania groźby karalnej. Tu należało wziąć pod uwagę, iż całe zdarzenie miało bardzo dynamiczny przebieg, co usprawiedliwia niespójność zeznań świadka. Jednocześnie Sąd kierując się zasadą bezpośredniości przyjął za najbardziej wiarygodne zeznania złożone na rozprawie w postępowaniu sądowym, zwłaszcza iż te zeznania korelują z efektem przesłuchania M. K., który także odnosząc się do relacji złożonej mu przez pokrzywdzonego w trakcie rozpytania, także wskazał, iż przemoc została poprzedzona groźbą jej użycia. Dalej niezbędne jest zwrócenie uwagi, iż pokrzywdzony jednoznacznie wskazał, iż zarówno owa groźba jak i zastosowana przemoc fizyczna były oddziaływaniami zastosowanymi w celu zmuszenia go do ściągnięcia koszulki. Sąd Rejonowy oceniając przy tym właściwości osobiste pokrzywdzonego przyjął za wiarygodny, iż ten nie zdawał sobie sprawy z treści owej grafiki umieszczonej na tej odzieży i możliwych konsekwencjach jej noszenia w miejscu publicznym na terenie N.. Zeznania świadka D. H. zyskały nie tylko potwierdzenie w przyznaniu się oskarżonego dokonanym w trakcie rozprawy. Jego depozycje są także koherentne z zapisem monitoringu, gdzie widać grupująca się młodzież w rejonie miejsca wskazanego przez pokrzywdzonego. Na tym nagraniu widać dobrze także postać oskarżonego. Sąd Rejonowy zwrócił szczególną uwagę na zapis ujęty na karcie 50 akt sprawy, gdzie widać jednego z towarzyszy oskarżonego, który biegnąc trzyma w ręku koszulkę z charakterystycznymi białymi napisami. Zeznania świadka D. H. należy przy tym ocenić jako zgodne z zasadami doświadczenia życiowego. Wyżej wskazane pewne nieścisłości odnośnie chronologii tego zdarzenia nie są dyskwalifikujące, zwłaszcza biorąc pod uwagę przyznania się oskarżonego. Zarazem zaznaczyć trzeba, iż dla odpowiedzialności karnej R. S. subminimalne znaczenie ma fakt czy owo kopnięcie było poprzedzone groźbą karalną czy tez miała miejsca odwrotna konfiguracja owych znamion przedmiotowych zarzucanego występku. To wszystko sprawiło, iż Sąd Rejonowy odtwarzając przebieg inkryminowanego czynu oparł się przede wszystkim na dowodzie z zeznań D. H..

Zeznania M. K.

Brak było podstaw do zanegowania wiarygodności zeznań złożonych w toku tego postępowania przez świadka M. K.. Świadek ten jest osobą obcą dla stron tego procesu. Swoją wiedzę odnośnie zdarzenia powziął w wyniku czynności służbowych, nie jest on przy tym osobą zaangażowaną emocjonalnie w tę sprawę. Podkreślić przy tym należy dość niską przydatność tego dowodu, gdyż M. K. nie był bezpośrednim świadkiem tego zdarzenia, a o jego przebiegu dowiedział się w wyniku rozpytania D. H.. W tym zakresie biorąc pod uwagę pewną niespójność w relacjach pokrzywdzonego, owe zeznania miały walor porządkujący, gdyż to świadek M. K. był jedną z pierwszych osób, którym pokrzywdzony opisał przebieg zajścia. Dalej zaznaczyć trzeba, iż zeznania świadka w pełni korelowały ze sporządzoną przez niego notatką służbową. Zeznania M. K., opisujące stwierdzoną wcześniej obecność oskarżonego w miejscu przestępstwa została także potwierdzona poprzez nagranie z kamer monitoringu. Zeznania świadka należy ocenić przy tym jako jasne, spójne, logiczne oraz zgodne z zasadami doświadczenia życiowego. M. K. zeznawał w sposób konkretny, rzeczowy. Zarazem niepamięć odnosząca się do szczegółów zajścia ujawniona w toku rozprawy wynika wprost z upływu dość długiego okresu czasu, charakteru pracy świadka, który podjął od tego czasu wiele podobnych interwencji, a także brakiem bezpośredniej wiedzy w tej sprawie. Analiza zeznań świadka nie ujawniła także żadnych sprzeczności o charakterze wewnętrznym, osłabiających wiarygodność tych depozycji. Stąd też Sąd Rejonowy ocenił owe zeznania za wiarygodne i w sposób pomocniczych użyto je w procesie ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie.

dowód z nagrania monitoringu miejskiego.

Sąd Rejonowy ocenił jako wiarygodny dowód z nagrania monitoringu miejskiego. Przedmiotowy dowód ma charakter dowodu rzeczowego. Zarazem jakość jego nagrania pozwala wskazać, iż oskarżony R. S. znajdował się w inkryminowanym czasie w miejscu popełnienia przestępstwa, w towarzystwie kilku innych młodych ludzi. Na jednym z nagrań- odzwierciedlonych poprzez wydruk z k. 50 akt sprawy widać także towarzyszy oskarżonego, którzy uciekają trzymając w ręku koszulkę zgodną z opisem przedstawionym przez pokrzywdzonego. Brak było wątpliwości odnośnie autentyczności tego nagrania. Stąd też także ten dowód przysłużył się dla finalnych ustaleń faktycznych sądu będących podstawą prawnokarnego wartościowania.

notatki urzędowe, kartę karną R. S., protokół oględzin osoby, protokół oględzin monitoringu. Zaświadczenie o stanie majątkowym oskarżonego

Sąd Rejonowy uznał za przydatny także pozostały materiał dowodowy zgromadzony w toku czynności postępowania przygotowawczego tj. notatki urzędowe, kartę karną R. S., protokół oględzin osoby, protokół oględzin monitoringu. Zaświadczenie o stanie majątkowym oskarżonego Należało zważyć, iż przedmiotowe dokumenty zostały sporządzone przez właściwe ku temu osoby, w przepisanej przez prawo formie. Co więcej ich treść nie była w żaden sposób kwestionowana przez którąkolwiek ze stron tego postępowania.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

Zeznania J. F. i A. R.

Sąd Rejonowy oddalił wniosek dowodowy oskarżyciela publicznego o przesłuchanie w charakterze świadków J. F. i A. R.. Świadkowie ci zeznali w toku dochodzenia, iż nie mają wiedzy o inkryminowanym przestępstwie. Nadto należy wskazać, iż postępowanie karne pod sygnaturą II K 1300/24 dotyczyło stricte odpowiedzialności karnej R. S. i nie rolą sądu meriti było poszukiwanie ewentualnych innych uczestników tego zajścia. Powyższa konstatacja jawi się jako tym bardziej uprawniona, że R. S. w trakcie rozprawy przyznał się do zarzuconego mu przestępstwa

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

R. S.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

R. S. został oskarżony o to, że w dniu 18 lipca 2024 roku w N. na ul. (...) stosując groźbę bezprawną w postaci kopnięcia zmusił D. H. do określonego zachowania w postaci zdjęcia koszulki z logo (...) wartości 40 złotych tj. o przestępstwo z art. 191 § 1 k.k.

Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy należy zdekodować treśc art. 191 § 1 k.k. Według aktualnego brzmienia tego przepisu występku tego dopuszcza się ten kto stosując przemoc wobec osoby lub groźbę bezprawną, zmusza ją lub inną osobę do określonego działania, zaniechania lub znoszenia. Natomiast przed 1 października 2023 roku przepis ten miał następującą treść kto stosuje przemoc wobec osoby lub groźbę bezprawną w celu zmuszenia innej osoby do określonego działania, zaniechania lub znoszenia. To krótkie zestawienie daje asumpt do stwierdzenia, iż do czasu wejścia owej nowelizacji przestępstwo stypizowane w art. 191 § 1 k.k. miało charakter formalny i do jego dokonania wystarczające było jedynie zastosowanie przemocy bądź groźby bezprawnej w danym celu – określonym przez znamiona modalizujące. Natomiast po zmianie tego przepisu dla bytu tego typu czynu zabronionego w etapie stadialnym dokonania konieczne jest powstanie skutku czyli wywołanie przez sprawcę oczekiwanego efektu w postaci zmuszenia pokrzywdzonego do określonego działania\/zaniechania. Nie uległy zmianie natomiast pozostałe elementy tego typu czynu zabronionego i tak po 1 października 2023 roku występek ten jest dalej typem powszechnym, a więc zdatnym do popełnienia przez nieograniczony zbiór osób zdolnych do ponoszenia odpowiedzialności karnej. Natomiast czynność sprawcza polega na stosowaniu przemocy bądź groźby bezprawnej w celu zmuszenia pokrzywdzonego do określonego działania bądź zaniechania. Jako przemoc w polskim systemie prawa karnego należy rozumieć na gruncie tego przepisu fizykalne oddziaływanie zmierzające do przełamania woli/oporu pokrzywdzonego. W ocenie Sądu brzmienie art. 191 § 1a k.k. nie daje podstaw do rozciągnięcia pojęcia przemocy na gruncie typu podstawowego do zachowań innych aniżeli stosowanie przemocy/fizykalnego oddziaływania wobec osoby. Przyjęcie odmiennego zapatrywania wskazywałoby bowiem na nieracjonalność wprowadzenia do kodeksu przepisu 191 § 1a k.k., który to występek jest przecież zagrożony takim samym wymiarem kary. Kolejno pojęcie groźby bezprawnej ma swoją definicje legalną w art. 115 § 12 k.k. i według tego przepisu groźbą bezprawną jest zarówno groźba, o której mowa w art. 190 – czyli groźba popełnienia przestępstwa na szkodę zagrożonego bądź osoby dla niego najbliższej , jak i groźba spowodowania postępowania karnego lub innego postępowania, w którym może zostać nałożona administracyjna kara pieniężna, jak również rozgłoszenia wiadomości uwłaczającej czci zagrożonego lub jego osoby najbliższej; nie stanowi groźby zapowiedź spowodowania postępowania karnego lub innego postępowania, w którym może zostać nałożona administracyjna kara pieniężna, jeżeli ma ona jedynie na celu ochronę prawa naruszonego przestępstwem lub zachowaniem zagrożonym administracyjną karą pieniężną.

Biorąc pod uwagę wyżej wysłowioną argumentacje, a także poczynione w tej sprawie ustalenia faktyczne należało stwierdzić, iż R. S. swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przedmiotowe i podmiotowe zarzucanego mu występku. Mianowicie stosował on groźbę bezprawną, w podtypie groźby karalnej polegającej na forowaniu groźby pobicia pokrzywdzonego w jasnym celu celu, a to zmuszeniu pokrzywdzonego do określonego zachowania, polegającego na ściągnięciu koszulki z emblematem nie cieszącej się sympatią w N. drużyny piłkarskiej. O powyższym świadczy wprost wypowiedź oskarżony, który wskazał D. H., że ten zostanie pobity ( w wulgarny sposób) o ile nie ściągnie tej koszulki. Zarazem Sąd Rejonowy ocenił, iż taki sam cel miało zastosowanie przez oskarżonego przemocy fizycznej polegającej na kopnięciu w brzuch pokrzywdzonego. Tu warto odnotować, iż owa przemoc została zastosowana wówczas gdy owa groźba nie doprowadziła do niezwłocznego wykonania artykułowanego przez R. S. polecenia. Tym samym należy ocenić, iż oskarżony w celu zmuszenia pokrzywdzonego do ściągnięcia tej koszulki zarówno stosował wobec niego groźbę bezprawną jak i przemoc. Jak wynika z wyżej przedstawionych ustaleń faktycznych przestępstwo to zostało ukończone w fazie dokonania, gdyż na skutek owej groźby i przemocy D. H. finalnie przystąpił do ściągania owej odzieży. Zatem działanie R. S. zrealizowała wymagany dla bytu tego przestępstwa skutek w postaci zmuszenia pokrzywdzonego do określonego zachowania. Zarazem Sąd Rejonowy nie ma żadnej wątpliwości, iż R. S. zarówno stosując groźbę jak i kopią pokrzywdzonego działał w zamiarze kierunkowym zmuszenia go do ściągnięcia tego t-shitu. Tym samym trzeba ocenić, iż zostały w tej sprawie zrealizowane wszystkie znamiona występku z art. 191 § 1 k.k.

Biorąc pod uwagę treść skargi oskarżycielskiej, gdzie wskazano iż treścią groźby bezprawnej miało być kopnięcie pokrzywdzonego w brzuch, wyrokując w tej sprawie należało dokonać korekty opisu przedmiotowego zachowania poprzez wskazanie, iż oskarżony zmusił pokrzywdzonego do określonego zachowania zarówno poprzez stosowania groźby pobicia oraz przemoc fizyczną polegająca na kopnięciu pokrzywdzonego w brzuch.

Sąd Rejonowy w realiach niniejszej sprawy bardzo poważnie rozważał możliwość zakwalifikowania tego zdarzenia faktycznego jako rozboju. W tym miejscu warto bowiem zwrócić uwagę, iż R. S. bądź jeden z towarzyszących mu kolegów wyrwał rzeczoną koszulkę w końcowym czasie jej ściągania, a następnie uciekli z nią w kierunku ulicy (...), co widać na nagraniu z kamer monitoringu miejskiego. Przypomnieć należy, iż dla bytu przestępstwa rozboju nie ma znaczenia czy sprawca chce powziąć realną korzyść majątkową wstępując w opisanym w tym przepisie sposób we władztwo danej rzeczy ruchomej. Dla bytu rozboju nie ma znaczenia czy późniejszym celem sprawców było spalenie/zniszczenie tej koszulki czy też korzystanie z jej cech użytkowych. Tym samym wydawać by się mogło, iż R. S. w realiach tej sprawy dopuścił się rozboju. Niemniej jednak należało zważyć, iż już na etapie postępowania przygotowawczego doszło do w ocenie Sądu Rejonowego istotnego błędu jakim było wyłączenie do osobnego rozpoznania kwestii zaboru rzeczonej koszulki. Na skutek takich czynności wyrokiem (...) (...) z dnia (...) roku, sygn. akt (...) R. S. został prawomocnie uznany winnym wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. polegającego na kradzieży tej koszulki. Tym samym sama kwestia zaboru owej koszulki została rozliczona prawno karnie poprzez rzeczony judykat. Jednakowoż nie można uznać, iż przedmiotowy wyrok stworzył powagę rzeczy osądzonej dla działań poprzedzających zabór owego mienia. Nie sposób bowiem uznać, iż przypisanie sprawcy kradzieży wykroczeniowej może stworzyć powagę rzeczy osądzonej dla czynów polegających na stosowaniu przemocy fizycznej oraz formułowaniu groźby karalnej w celu zmuszenia pokrzywdzonego do danej aktywności. Nie sposób jest również podważyć możliwości swoistego ekcesu, gdzie zamiar kradzieży tej koszulki pojawił się dopiero po zmuszeniu D. H. do jej ściągnięcia. Zarazem należy zwrócić uwagę na samodzielność jurysdykcyjną sądu karnego i wskazanie, iż w tym postępowaniu nie wykazano, aby to R. S. dokonał owego zaboru. D. H. stwierdził bowiem, iż nie widział który z napastników ściągnął tę koszulkę. Pomocniczo wskazać należy w tym zakresie także na nagranie z monitoringu, gdzie rzeczona koszulka jest trzymana przez osobą towarzyszącą R. S., co może wskazywać na to, iż to ona dokonała jej zaboru, co stanowiło ekces nieobjęty wolą oskarżonego. Jest to stwierdzenie tym bardziej uwiarygodnione, iż na tym nagraniu osoby biegną, co świadczy, iż zostały zarejestrowane działania napastników następujące niemal bezpośrednio po inkryminowanym czynie. Stąd też Sąd Rejonowy ocenił, iż w realiach niniejszej sprawy najwłaściwszą kwalifikacją prawną poddanego pod osąd sądu czynu R. S. będzie uznanie, iż realizował on znamiona przedmiotowe i podmiotowe występku z art. 191 § 1 k.k.

Powyższe stwierdzenia implikowały podjęcie przez Sąd rozważań w kontekście karygodności tego czyny poprzez pryzmat normy wypływającej z art. 1 § 2 k.k. Nie ulega wątpliwości, iż ustawodawca enumeratywny katalog kwantyfikatorów stopnia społecznej szkodliwości zawarł w art. 115 § 2 k.k. Zgodnie z tym przepisem przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Przekładając powyższe na okoliczności niniejszej sprawy Sąd Rejonowy ocenił, iż zachowanie R. S. było społecznie szkodliwe w sposób znacznym istotnie wykraczającym poza typowy stopień karygodności charakterystyczny dla tego rodzaju występku. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na sposób działania oskarżonego, który działał w biały dzień – o godzinie 18, w miejscu charakteryzującym się dużym natężenie ruchu pieszych. E. działanie oskarżonego posiadała przymiot działania publicznego. Zarazem oskarżony działał w wykonaniu motywacji zasługującej na potępienie. Tak tylko można ocenić chęć zmuszenia pokrzywdzonego do ściągnięcia odzieży przedstawiającą grafikę charakterystyczną dla nielubianego przez sprawcę czynu klubu sportowego. Co więcej owo zmuszenie zostało dokonane zarówno poprzez stosowanie przemocy fizycznej jak i forowania groźby karalnej. Nie sposób również pominąć, iż oskarżony R. S. nie miał odwagi stawić czoła pokrzywdzonemu w pojedynkę, lecz w przestępczym celu wykorzystał znaczną przewagę liczebną jego kolegów, którzy poprzez swoją obecność i postawę co najmniej wpłynęli na proces decyzyjny D. H.. W związku z powyższym Sąd Rejonowy ocenił, iż zachowanie R. S. było karygodne w rozumieniu art. 191 § 1 k.k., a stopień jego społecznej szkodliwości należało ocenić jako znaczny.

Czyn oskarżonego R. S. był także zawiniony w świetle normatywnej teorii winy recypowanej w polskim prawie karnym w art. 1 § 3 k.k. Mianowicie można postawić oskarżonemu relewantny zarzut braku posłuchu dla normy sankcjonowanej. W tym względzie należy stwierdzić, iż oskarżony R. S. jest osobą dorosła, posiadającą wiedzę o absolutnym zakazie stosowania przemocy i groźby jej użycia w celu zmuszenia innych osób do określonych zachowań. Co więcej biorąc pod uwagę, iż R. S. był wcześniej karany za podobne przestępstwo tj. przestępstwo przeciwko wolności winien mieć szczególnie silnie zinternalizowany zakaz bezprawnego wpływu na zachowanie innych osób. Oskarżony R. S. nie leczył się psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo, przez co brak jest choćby minimalnych wątpliwości odnośnie jego poczytalności tempore criminis w rozumieniu art. 31 § 1 k.k. Oskarżony nie działał również w stanie wyższej konieczności. Brak jest przy tym innych szczególnych okoliczności tego czynu, które mogłyby w jakikolwiek sposób ekskulpować działanie oskarżonego. Pokrzywdzony D. H. przed czynem zachowywał się spokojnie. Pokrzywdzony nie manifestował w żaden sposób tej koszulki, a sam fakt jej noszenie nie może choćby minimalnie usprawiedliwić dopuszczenia się przez oskarżonego przypisanego mu czynu. Tym samym należy ocenić, iż stopień winy oskarżonego kształtował się na znacznym poziomie.

Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd Rejonowy w punkcie I uzasadnianego wyroku w ramach czynu zarzucanego aktem oskarżenia uznaje R. S. za winnego tego, że 18 lipca 2024 roku w N. zmusił D. H. do zdjęcia koszulki grożąc mu pobiciem oraz stosując przemoc fizyczną polegającą na kopnięciu w brzuch tj. czynu stanowiącego występek z art. 191 § 1 k.k.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

R. S.

I

I

R. S. przypisano w tym postępowaniu występek z art. 191 § 1 k.k. Wedle przywołanego przepisu części szczególnej kodeksu karnego ów występek jest co do zasady zagrożony karą pozbawienia wolności w wymiarze do 3 lat. Niemniej jednak wypadało zauważyć, iż przestępstwo dokonane przez R. S. zostało popełnione 18 lipca 2024 roku, a więc po wejściu w życie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa. Okoliczność ta ma niebagatelne znaczenie dla niniejszej sprawy, albowiem w art. 72 pkt 1 tego aktu prawnego wskazano, iż skazując sprawcę, który w czasie trwania konfliktu zbrojnego na terytorium Ukrainy popełnił przestępstwo, o którym mowa w 191 § 1 -2 k.k. sąd orzeka karę pozbawienia wolności w wysokości nie niższej niż rok. Trywialnym jest tu wskazywanie, iż obecna szczególnie intensywna faza konfliktu zbrojnego na terytorium Ukrainy rozpoczęła się 24 lutego 2022 roku wraz z inwazją wojsk (...). Zarazem bezsporne jest, iż niniejsze uregulowanie, biorąc pod uwagę wykładnie językową oraz systemową (wzgląd na art. 6 k.k.) odnosi się do przestępstw wymienionych enumeratywnie w tym przepisie popełnionych także na terytorium Rzeczpospolitej. Zatem bez znaczenia jest fakt, że niniejsza sprawa nie miała charakteru międzynarodowego i w żaden sposób nie była chociażby pośrednio powiązana z tym konfliktem zbrojnym. Jednocześnie brzmienie tego przepisu wymusza na Sądzie wymierzenie sprawcy tego przestępstwa kary pozbawienia wolności., nie dając możliwości zastosowania kar nieizolacyjnych. W ocenie Sądu Rejonowego wymierzonej oskarżonemu R. S. kary roku pozbawienia wolności nie można ocenić jako kary rażąco surowej, nawet w oderwaniu od zapisów wspomnianej wyżej specustawy. Wskazać tu trzeba na duży ładunek społecznej szkodliwości tego występku. R. S. zaatakował bowiem D. H. w miejscu publicznym, cechującym się bardzo dużym natężeniem ruchu pieszych. Co więcej miejsce to jest uznawane za reprezentatywne dla N.. Oskarżony przedmiotowego zachowania dopuścił się w godzinach popołudniowych, gdzie w tym czasie w rzeczonym miejscu niemal musiała być duża liczba przypadkowych przechodniów. Tym samym oskarżony decydując się stosować w takim miejscu i czasie przemoc fizyczną oraz groźbę jej użycia wykazał absolutny brak poszanowania dla porządku prawnego, który winien implikować wymierzenie oskarżonemu surowej kary. Nie można tu też bagatelizować sposobu działania sprawcy, który dzięki obecności swoich kolegów uzyskał istotną przewagę nad pokrzywdzonym, który z racji wielości potencjalnych napastników nawet nie miał podstaw do prezentowania postawy obronnej. Również motywacja oskarżonego stojąca za przypisanym mu przestępstwem wymaga orzeczenia wobec R. S. surowej kary. W państwie prawa wykluczone są sytuacje kiedy to agresja usprawiedliwiana jest choćby częściowo poprzez poglądy pokrzywdzonego czy też jego stosunek do rozgrywek piłkarskich. Sąd Rejonowy zważył także, iż R. S. czynu tego dopuścił się będąc uprzednio karany za przestępstwo przeciwko wolności. Zastosowana wówczas kara o nie izolacyjnym charakterze nie przyniosła oczekiwanego rezultatu w postaci społecznej readaptacji oskarżonego, który ponownie zaatakował tożsame dobro prawne. To wszystko skłoniło Sąd Rejonowy do stwierdzenia, iż kara roku pozbawienia wolności będzie karą adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości czynu, uwzględniającą przy tym właściwości i warunki osobiste oskarżonego. Sam bowiem fakt wykonywania przez niego władzy rodzicielskiej nad małoletnimi dziećmi nie może tłumaczyć pobłażania karygodnego występku, który przypisano R. S. w punkcie I tego wyroku. Zarazem warto zważyć, iż oskarżony mimo posiadania dwójki małoletnich dzieci, jest osobą bezrobotną, imającą się jedynie prac dorywczych. Wyżej wskazane okoliczności stały u podstaw wymierzenia R. S. w punkcie I uzasadnianego wyroku kary roku pozbawienia wolności.

R. S.

II

I

W punkcie II uzasadnianego wyroku Sąd Rejonowy obdarzył oskarżonego R. S. dobrodziejstwem warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wymierzonej w punkcie I wyroku. Mianowicie oskarżony spełnia wymogi formalne przewidziane dla tej instytucji, a to w chwili czynu nie był skazany na karę pozbawienia wolności oraz wymierzona mu kara nie przekroczyła górnej granicy określonej w art. 69 § 1 k.k. W ocenie Sądu Rejonowego obdarzenie R. S. dobrodziejstwem probacji jest także usprawiedliwione ze względów kryminalnopolitycznych. Oskarżony jest bowiem osobą w młodym wieku. W chwili czynu miał on ukończone 22 lata. Tym samym istnieje realna podstawa aby dokonać jego resocjalizacji w warunkach wolnościowych. Do tego należy zważyć, iż przypisany R. S. występek był jego drugim przestępstwem, Tym samym ciężko jest na tym etapie stwierdzić, iż oskarżony jest osobą trwale zdemoralizowaną, wobec której niezbędne jest orzeczenie bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Sąd Rejonowy wziął pod uwagę poważny charakter przypisanego oskarżonemu występku, jednakże jego ładunek karygodności nie jest tak duży, aby móc twierdzić iż tylko i wyłącznie wymierzenie kary bezwzględnie wykonywanej spełni dyrektywy prewencji generalnej. Zarazem fakt, iż oskarżony dopuścił się przestępstwa podobnego po roku od pierwszego prawomocnego wyroku, obligowało Sąd Rejonowy do wyjścia poza minimalny wymiar okresu próby i dłuższą analizę postawy oskarżonego. Wobec powyższych argumentów Sąd Rejonowy w punkcie II uzasadnianego wyroku warunkowo zawiesił wykonanie kary pozbawienia wolności wymierzonej w punkcie I wyroku na 2 letni okres próby.

R. S.

III

I

W punkcie III przedmiotowego orzeczenia Sąd Rejonowy w związku z orzeczeniem wobec oskarżonego warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, na podstawie art. 72 § 1 k.k. był zobligowany nałożyć na oskarżonego stosowne obowiązki probacyjne. Orzeczenie to wobec braku orzeczenia względem R. S. środków karnych, miało charakter obligatoryjny. W ocenie Sądu Rejonowego uwzględniając fakt, iż R. S. jest osobą bezrobotną, a przy tym zobowiązano do łożenia na utrzymanie małoletnich dzieci, celowym było aby okres próby połączyć z zobowiązaniem oskarżonego do wykonywania pracy zarobkowej. Tego rodzaju zobowiązania pozytywnie będzie wpływać na proces resocjalizacji oskarżonego, przyczyniając się zarazem do właściwego wykonywania przez niego jego roli społecznej ojca. Nie można też bagatelizować faktu, iż wykonywania przez oskarżonego pracy zarobkowej będzie stanowić pozytywny czynnik uświadamiający mu konieczność przestrzegania porządku prawnego i funkcjonowania zgodnie z zasadami współżycia społecznego. Jednocześnie celowym było nałożenie na oskarżonego obowiązku składania pisemnych sprawozdań z okresu próby, których częstotliwość określono na 4 raz w roku. Tego rodzaju obowiązki pozwolą w pełny sposób zweryfikować postawę oskarżonego w okresie próby, ustalając czy oskarżony skorzystał z danej mu tym wyrokiem szansy.

R. S.

IV

I

Jednocześnie Sąd Rejonowy zwrócił uwagę, iż w realiach niniejszej sprawy działanie oskarżonego wywołało krzywdę po stronie pokrzywdzonego wynikającą z faktu naruszenia jego wolności osobistej, nietykalności cielesnej i zmuszenia poprzez groźbę i przemoc fizyczną do ściągnięcia koszulki, przez co D. H. musiał przejść kilkaset metrów bez koszulki. Okoliczności te wraz z wnioskiem prokuratora złożonym w piśmie przewodnim wniesionym wraz z aktem oskarżenia stosownie do treści art. 46 § 1 k.k. obligowały Sąd Rejonowy do orzeczenia względem R. S. środka kompensacyjnego w postaci zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. W okolicznościach niniejszej sprawy wyżej ustalony stan faktyczny nie budzi wątpliwości, iż oskarżony ponosi winę za owo zachowanie w rozumieniu art. 415 k.c. Kolejno nie ulega wątpliwości, że zachowanie R. S. wywołało u pokrzywdzonego cierpienie w postaci naruszenie szeregu wymienionych wyżej dóbr osobistych. Nie można to pominąć także dobra prawnego w postaci wolności, prawa do samostanowienia się osoby ludzkiej, które to dobro prawne pokrzywdzonego zostało naruszone przez bezprawny szantaż oskarżonego. W realiach niniejszej sprawy nie występują żadne okoliczności umniejszające poziom winy oskarżonego. Tutaj należy także w sposób kategoryczny podkreślić, iż środek kompensacyjny nie może przybrać jedynie symbolicznego charakteru. Przeciwnie jak sama nazwa wskazuje powinien w sposób pełny kompensować krzywdę wyrządzoną przestępstwem, W odniesieniu do owej krzywdy należy zaznaczyć, że pokrzywdzony był adresatem groźby bezprawnej o szczególnie silnym charakterze, które w połączeniu z zastosowaną przemocą wywołały w nim stan szczególnej obawy, który skłonił go do zdjęcia koszulki/. Konkludując Sąd Rejonowy uznał, iż całokształt okoliczności niniejszej sprawy implikuje konieczność przyznania pokrzywdzonemu od oskarżonego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w wysokości 1000 złotych Stąd też w punkcie IV wyroku Sąd Rejonowy orzekł wobec oskarżonego R. S. środek kompensacyjny w postaci zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w kwocie 1000 złotych płatnych na rzecz pokrzywdzonego D. H..

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

V

Mając na względzie zasadę odpowiedzialności za wynik procesu, artykułowaną w art. 627 k.p.k. Sąd Rejonowy obciążył oskarżonego kosztami procesu. W niniejszej sprawie brak było podstaw do choćby częściowego zwolnienia oskarżonego od tego obowiązku. Przeciwnie czyn ten miał charakter umyślny, popełniony z błahej motywacji. Do tego suma kosztów sądowych plasuje się na stosunkowo niskim poziomie, nawet uwzględniając przeciętne zdolności majątkowe oskarżonego, który przecież jest młodym, zdrowym mężczyzną, który nie ma żadnych przeciwskazań do podjęcia pracy zarobkowej. Natomiast na koszty procesu złożyły się opłata od wymierzonej kary – 180 złotych, wynikająca z art. 2 § 1 pkt 3 ustawy o opłatach w sprawach karnych oraz ryczałt za doręczenia za fazę postępowania przygotowawczego i jurysdykcyjnego. Natomiast z uwagi na wygenerowanie (...) za pomocą systemu teleinformatycznego brak było konieczności obciążenia tym wydatkiem oskarżonego. Biorąc to pod uwagę Sąd Rejonowy w punkcie V wyroku zasądził od oskarżonego R. S. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 złotych tytułem opłaty oraz kwotę 40 złotych tytułem wydatków tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa.

Podpis