Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Nowym Sączu

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 216/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE F.

1.F. uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

P. K.

w okresie od 16 marca do 9 kwietna 2024 roku, nie stosował się do obowiązków związanych z wykonywaniem środka zabezpieczającego w postaci terapii psychologicznej orzeczonego postanowieniem Sądu Okręgowego w (...) z dnia 21 sierpnia 2020 roku, sygn. akt II (...) poprzez nie stawianie się na wyznaczone przez terapeutę terminy wizyt, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat pod odbyciu w okresie od 16 lutego 2021 roku do 16 czerwca 2022 roku kary roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) z dnia 11 maja 2021 roku, sygn. akt (...), zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego w (...) z dnia 21 września 2021 roku, sygn. akt (...) za umyślne przestępstwo podobne tj. występek z art. 190a § 1 k.k. i art. 190 § 1 k.k. i art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2020 roku Sąd Okręgowy w (...) w sprawie II (...) orzekł wobec P. K. środek zabezpieczający w postaci terapii psychologicznej. Natomiast postanowieniem z dnia 7 września 2023 roku Sąd Okręgowy w (...) w sprawie II (...) zmienił miejsce terapii psychologicznej, które zostało określone na (...) (...) w L.. Rzeczona zmiana wynikała z większych możliwości terapeutycznych tego ośrodka i brakiem możliwości podjęcia terapii wobec P. K. w poprzednim ośrodku medycznym.

Postanowienie Sądu Okręgowego w (...) w sprawie II (...) k.2-3

Postanowienie Sądu Okręgowego w (...) w sprawie II (...) k. 4-

P. K. po raz pierwszy zjawił się w ośrodku (...) – (...) w L. 13 lutego 2024 roku i od samego początku prezentował negatywny stosunek do uczestnictwa w tej terapii. Już 5 marca 2024 roku nie zgłosił się na umówiony termin terapii.

Dokumentacja terapii oskarżonego k. 14-17, k.81

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego P. K. k. 26-28,k. 90

12 marca 2024 roku P. K. podpisał w L. kontrakt terapeutyczny, od razu zastrzegając, że się z niego nie wywiąże. Już tego dnia oskarżony samowolnie przedwcześnie opuścił zajęcia, mimo wcześniejszych ostrzeżeń w tym przedmiocie.

Dokumentacja terapii oskarżonego k. 14-17, k.81

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego P. K. k. 26-28,k. 90

19 marca 2024 roku P. K. bez usprawiedliwienia nie stawił się na terapii.

Dokumentacja terapii oskarżonego k. 14-17, k.81

Wyjaśnienia oskarżonego P. K. k. 26-28,k. 90

26 marca 2024 roku P. K. pomimo braku umówienia się z placówką medyczną na termin wizyty, zjawił się w tym ośrodku. Zdecydowano o daniu oskarżonemu jeszcze jednej szansy, umawiając kolejną wizytę na 9 kwietnia 2024 roku.

Dokumentacja terapii oskarżonego k. 14-17, k.81

Wyjaśnienia oskarżonego P. K. k. 26-28,k. 90

9 kwietnia 2024 roku P. K. bez usprawiedliwienia nie pojawił się na umówionej wizycie, co przedmiotowa jednostka lecznicza potraktowała jako wyraz braku woli podjęcia terapii.

Dokumentacja terapii oskarżonego k. 14-17, k.81

Wyjaśnienia oskarżonego P. K. k. 26-28,k. 90

P. K. w 2024 roku sprawował opiekę nad niezdolną do samodzielnej egzystencji matką J. K., która to zmarła początkiem 2025 roku. Zarazem w tym okresie niezdolności jego matki do samodzielnej egzystencji P. K. dopuszczał się licznych przestępstw, głównie występków kradzieży, w tym poza rejonem N..

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego P. K. k. 26-28,k. 90

(...) k. 31-50

Orzeczenie lekarza orzecznika (...) k. 86

Odpis aktu zgonu J. K. k. 87

Wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) z dnia 11 maja 2021 roku w sprawie (...) przypisano oskarżonemu P. K. występek z art. 190a § 1 k.k. i art. 190 § 1 k.k. i art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. W związku z tym skazaniem wymierzono P. K. karę roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności. P. K. wykonał w całości tę karę w dniu 16 czerwca 2022 roku.

(...) k. 31-50

Odpis wyroku Sądu Rejonowego w (...) w sprawie (...) k.7677

P. K. w chwili czynu posiadał zachowaną zdolność rozpoznania jego znaczenia oraz pokierowania swoim postępowaniem.

Opinia sądowo – psychiatryczna k. 59—62

P. K. ma 59 lat. Oskarżony posiada wykształcenie zawodowe. W chwili czynu oskarżony mieszkał wraz z niepełnosprawną matką. Oskarżony był i jest osobą bezrobotną. P. K. jest aktualnie nie mającym nikogo na utrzymaniu kawalerem. P. K. w warunkach więziennych leczył się psychiatrycznie. Oskarżony jest osobą wielokrotnie karaną. Oskarżony kilkadziesiąt lat spędził w warunkach izolacji penitencjarnej. W przeszłości wobec P. K. stosowano kary o nie izolacyjnym charakterze, które nie wpłynęły na postawę życiową oskarżonego. Co więcej z uwagi na uchylanie się P. K. od ich wykonywania, były zarządzane oskarżonemu kary zastępcze pozbawienia wolności. P. K. nie jest właścicielem nieruchomości, nie posiada on też wartościowych rzeczy ruchomych.

Wyjaśnienia oskarżonego P. K. w zakresie danych osobopoznawczych k. 26-28,k. 90

(...) k. 31-50

Notatka o oskarżonym k. 51

Opinia sądowo – psychiatryczna k. 59—62

1.F. uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Wyjaśnienia oskarżonego P. K.

P. K. będąc słuchanym w toku postepowania przygotowawczego w całości przyznał się do zarzucanego mu przestępstwa. Oskarżony zdecydował się wówczas na złożenie krótkich wyjaśnień. W świetle tych depozycji faktycznie nie stawił się dwukrotnie na termin wizyty. F. ten P. K. motywował brakiem pieniędzy na dojazd do L., a także koniecznością sprawowania opieki nad ciężko chora matką. Co więcej P. K. podkreślał, iż owa terapia miała trwać długo, bo dwie godziny. Oskarżony wyżej opisaną linie obrony podtrzymał na rozprawie w dniu 14 maja 2025 roku. Wówczas oskarżony wskazywał na brak autobusu powrotnego z L. do N.. Raz jeszcze oskarżony wskazywał na konieczność roztoczenia opieki nad matką. W mowie końcowej oskarżony przyznał, iż w sposób rozmyślny naruszył obowiązki związane ze środkiem zabezpieczający wybierając w tym zakresie dobro własnej matki. Sąd Rejonowy jedynie częściowo obdarzył wiarygodnością depozycje złożone przez oskarżonego P. K.. Przedmiotowe wyjaśnienia zmierzają jasno ku usprawiedliwieniu jego zaniechania. Jednakże okoliczności natury obiektywnej nie mogą doprowadzić do ekskulpacji oskarżonego. Po pierwsze wbrew twierdzeniom P. K. rzeczona terapia nie miała trwać 2 godzin, a jedynie godzinę, co wynika wprost z dokumentacji przedstawionej przez podmiot prowadzący tą terapię. Po drugie całkowicie sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego są zapewnienia oskarżonego, iż około 17-18 nie miał jak wrócić z L. do N.. Jak wynika z powszechnie dostępnych danych w tych godzinach istnieją połączenia prywatnych przewoźników z L. do N.. Co więcej nic nie stało na przeszkodzie, aby oskarżony ustalił terminy wizyt na porę wcześniejszą, argumentując to tym faktem. Dalej należy zwrócić uwagę na całość dokumentacji przedstawionej przez podmiot wykonujący ów środek zabezpieczający. Z tych dokumentów wynika jednoznacznie, iż P. K. już od samego początku zajęć tj. od lutego 2024 roku prezentował skrajnie wręcz negatywny stosunek do nałożonego przez sąd obowiązku, deklarując to w sposób jawny terapeucie. Nie można podzielić także zapatrywań oskarżonego wskazującego, iż w tym czasie nie mógł wykonywać tejże terapii z uwagi na stan zdrowia matki i konieczność roztoczenia nad nią opieki. Sąd Rejonowy nie neguje w żadnym razie faktu, iż J. K. była w tym czasie osobą niezdatną do samodzielnej egzystencji, co wynika z orzeczenia lekarza orzecznika (...). Jednakże analiza karty karnej oskarżonego jasno wskazuje, iż w czasie istnienia tego stanu rzeczy P. K. dopuszczał się wielokrotnie różnego rodzaju przestępstw, głównie kradzieży. Co ważne owe kradzieże miały miejsce także w B., a więc w znacznym oddaleniu od miejsca zamieszkania oskarżonego. Innymi słowy stan zdrowia matki nie był dla oskarżonego przeszkodą tego rodzaju, aby nie mógł on poświęcić kilku godzin w tygodniu na realizacje obowiązków związanych z orzeczonym środkiem zabezpieczającym. Sąd Rejonowy ocenił natomiast jako wiarygodne samo przyznania się oskarżonego do naruszenia przedmiotowych obowiązków, co zostało potwierdzone poprzez analizę dokumentacji przedstawionej przez M. – (...). Sąd Rejonowy nie kwestionował także danych osobopoznawczych deklarowanych przez oskarżonego P. K. w trakcie przesłuchań, które to dane są zbieżne z dokumentacją wytworzoną w tym zakresie w toku prowadzonego dochodzenia.

Opinia sądowo - psychiatryczna

Doniosłe znaczenie dla ustalenia zdolności do ponoszenia odpowiedzialności karnej przez P. K. w tej sprawie miała opinia sądowo – psychiatryczna. Biegli sądowi H. B. i M. B. w sposób pełny odpowiedzieli na wszystkie pytania zawarte w postanowieniu sądu o zasięgnięciu ich opinii. Przedmiotowe wnioski końcowe zostały poprzedzone rzetelnym badaniem ambulatoryjnym, a także analizą poprzednich badań P. K. przeprowadzonych przez ten sam zespół biegłych na użytek postępowań karnych. Wypada przy tym zaznaczyć, iż biegły H. B. posiadał powziętą z urzędu wiedze w przedmiocie przebiegu izolacji penitencjarnej oskarżonego. Sąd nie powziął jednocześnie zastrzeżeń odnośnie wybranej przez biegłych metodologii badania. Przedmiotowa opinia spełnia także postulat jasności. Biegli bowiem w sposób przykładny wytłumaczyli skąd biorą się takie, a nie inne wnioski końcowe, a treść ocenianego dokumentu procesowego jest czytelna także dla osób nie posiadających wiedzy specjalnej z zakresu psychiatrii sądowej. Do tego w przedmiotowej opinii brak jest jakichkolwiek sprzeczności, które dyskwalifikowałaby ją w świetle normy wysłowione w art. 201 k.p.k. Jednocześnie oskarżony nie podniósł żadnych merytorycznych zarzutów dezawuujących treść rzeczonej opinii. W szczególności w sprawie nie wypłynęły żadne wątpliwości odnośnie poziomu wiedzy specjalnej opiniujących biegłych psychiatrów, ich doświadczenia w roli biegłego czy także ich bezstronności, co do stron tego postępowania karnego. W związku z powyższym przedmiotowa opinia leżała u podstaw stwierdzenia, iż P. K. w chwili czynu posiadał zachowaną zdolność do rozpoznania jego znaczenia oraz pokierowania swoim postępowaniem, a jego stan zdrowia pozwalał na prowadzenie obrony w sposób samodzielny i rozsądny.

Odpisy postanowień Sądu Okręgowego, dokumentacja z M. (...) (...), (...), odpisy wyroków, notatka o oskarżonym, odpis zgonu, orzeczenie lekarza orzecznika (...)

Sąd Rejonowy nie znalazł także podstaw do zakwestionowania pozostałych dokumentów włączonych w poczet materiału dowodowego w tej sprawie tj. odpisów postanowień Sadu Okręgowego w (...), dokumentacji z M. – (...) z siedzibą w L., karty karnej, odpisu wyroku za przestępstwo podobne oskarżonego czy też notatki o P. K. zebranej w toku postępowania przygotowawczego. Sąd Rejonowy nie miał także uwag dotyczących dowodów przedłożonych przez oskarżonego na rozprawie głównej, a to orzeczenia o niezdolności do samodzielnej egzystencji J. K., a także odpis jej aktu zgonu. Przedmiotowe dokumenty zostały bowiem sporządzone w przepisanej przez prawo formie przez właściwe do tego osoby. Co więcej autorzy tych dokumentów nie są w żaden sposób zainteresowania wynikiem tego postępowania. Stąd też brak jest podstaw do obawy o brak zachowania przez nich wymaganej bezstronności. Dodatkowo żadna ze stron tego procesu nie podważała danych zawartych w powyższych dokumentach, a nawet wyjaśnienia oskarżonego P. K. w dużej mierze korespondowały z danymi wynikającymi z dokumentacją przedłożoną przez podmiot realizujący proces wykonania środka zabezpieczającego. W związku z powyższym to owe dokumenty stanowiły doniosłe środki dowodowe w realiach tego procesu i to na ich podstawie poczyniono większość ustaleń faktycznych.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☒

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

I

P. K.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

P. K. aktem oskarżenia zarzucono popełnienie występku stypizowanego w art. 244b § 1 k.k.

Zgodnie z treścią art. 244b § 1 k.k. występku tego dopuszcza się ten kto nie stosuje się do określonych w ustawie obowiązków związanych z orzeczonym wobec niego środkiem zabezpieczającym. Z treści przedmiotowego przepisu wynika jednoznacznie, iż przestępstwo to jest typem indywidualnym tj. takim do którego popełnienia zdolny jest tylko i wyłącznie określony krąg podmiotów. W realiach czynu zabronionego określonego w art. 244 b § 1k.k. mogą to być tylko i wyłącznie osoby wobec, których został prawomocnie zastosowany środek zabezpieczający. Jednocześnie trzeba w sposób kategoryczny stwierdzić, iż w przypadku środka zabezpieczającego w postaci terapii do obowiązków podmiotu, wobec którego taki środek orzeczono jest uczestnictwo w terapii organizowanej przez ośrodek wskazany w postanowieniu sądu. Tym samym wydaje się, iż w realiach tego środka zabezpieczającego znamiona tego typu czynu zabronionego mogą zostać wypełnione tylko i wyłącznie poprzez brak postulowanego przez normę sankcjonowaną działania tj. poprzez zaniechanie. Dodatkowo warto wskazać, iż zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie wskazuje się w sposób jednoznaczny, iż przestępstwo to jest typem formalnym, czyli dla spełnienia jego znamion przedmiotowych nie jest wymagane powstanie w otaczającej nas rzeczywistości jakiejś relewantnej zmiany. E. dla wypełnienia znamion tego przestępstwa bez znaczenia pozostaje sposób zachowania się sprawcy nie stosującego się do orzeczonego środka zabezpieczającego. Warto bowiem mieć na względzie fakt, iż głównym dobrem prawnym chronionym za pomocą tego przepisu jest przecież prawidłowe funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości. Jednocześnie bezsporne jest, iż z uwagi na brak zawarcia przez ustawodawcę klauzuli nieumyślności występku tego można dopuścić się tylko umyślnie w obu postaciach zamiaru przewidzianych w art. 9 § 1 k.k.

Przenosząc powyższe wskazania na grunt niniejszej sprawy należało stwierdzić, iż zachowanie oskarżonego P. K. wypełniło znamiona przedmiotowe i podmiotowe zarzucanego mu występku. W tym zakresie należy zwrócić uwagę na fakt, iż mocą postanowienia Sądu Okręgowego w (...) został orzeczony wobec P. K. środek zabezpieczający w postaci terapii. W okresie objętym aktem oskarżenia P. K. był więc zobowiązany do uczestnictwa w tychże zajęciach w placówce medycznej na terenie L.. Banalnym jest zarazem stwierdzenie, iż obowiązek uczestnictwa w terapii w terminach wyznaczonych przez prowadzącego terapeutę jest rudymentarnym obowiązkiem związanym z wykonywaniem przez sprawcę środka zabezpieczającego. E. brak owego stawiennictwa należy utożsamiać z niestosowaniem się do obowiązków wynikających z orzeczenia o środku zabezpieczającym. W tym miejscu wypada także zwrócić uwagę, iż ustawodawca w odniesieniu do omawianego przepisu podał, iż karalne jest samo niestosowanie się do tych obowiązków. Tym samym do powstania odpowiedzialności karnej nie jest wymagane kwalifikowane niestosowanie np. w postaci uchylania się. Zatem w realiach tej sprawy dwukrotne niestawiennictwo na umówione terminy wizyt, a także przedwczesne opuszczenia zajęć, wbrew woli terapeuty należy ocenić jednoznacznie jako przykłady niestosowania się oskarżonego do obowiązków związanych z wykonywaniem środka zabezpieczającego w postaci terapii. Brak jest przy tym potrzeby wykazywania oskarżonemu jakiegoś szczególnie negatywnego stosunku do orzeczonego względem niego obowiązku. Niemniej jednak warto zwrócić uwagę, na deklaracje P. K. ujęte w jego dokumentacji, gdzie jednoznacznie oskarżony wskazywał, iż nie wywiąże się z kontraktu terapeutycznego i posiada skrajnie negatywny stosunek do obowiązku uczestnictwa w tych zajęciach. Wbrew argumentom podnoszonym przez oskarżonego jego zachowanie nie może być usprawiedliwione poprzez konieczność roztoczenia opieki nad niezdolną do samodzielnej egzystencji matką. W tym zakresie warto odnotować, iż P. K. miał obowiązek stawiennictwa w L. tylko raz w tygodniu, co obrazuje, iż wobec godzinnej terapii, był zobligowany poświęcić tylko kilka godzin w tygodniu dla wypełnienia tego obowiązku. Co więcej jak wynika z karty karnej oskarżonego stan zdrowia jego matki nie stanowił dla P. K. przeszkody w popełnieniu w tymże okresie (stan niezdolności do samodzielnej egzystencji według orzeczenia lekarza orzecznika (...) datowany jest na 2022 rok) przestępstw, w tym poza terenem N.. Równocześnie oskarżony miał pełną świadomość treści nałożonego nań obowiązku i podjął rozmyślną decyzje (jak sam podał w mowie końcowej) o niedostosowaniu się do wymogów związanych z wykonywaniem środka zabezpieczającego. W związku z powyższym Sąd Rejonowy uznał, iż P. K. działał w formie zamiaru bezpośredniego. Zatem w realiach tego procesu skompletowane zostały znamiona występku stypizowanego w art. 244b § 1 k.k.

Równocześnie Sąd Rejonowy z urzędu stwierdził, iż zachowanie P. K. został popełnione w warunkach recydywy, określonej w art. 64 § 1 k.k. Mianowicie wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) z dnia 11 maja 2021 roku w sprawie (...) przypisano oskarżonemu P. K. występek z art. 190a § 1 k.k. i art. 190 § 1 k.k. i art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. W związku z tym skazaniem wymierzono P. K. karę roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności. P. K. wykonał w całości tę karę w dniu 16 czerwca 2022 roku. W tym miejscu należy wskazać, iż przestępstwa z art. 244 k.k. i 244b § 1 k.k. są przestępstwami przeciwko prawidłowemu funkcjonowaniu wymiaru sprawiedliwości, a więc zachodzi między nimi podobieństwo wymagane przez art. 64 § 1 k.k. W tym zakresie należy wskazać na definicje legalną podobieństwa przestępstw określoną w art. 115 § 3 k.k., gdzie wskazano, iż przestępstwami podobnymi są przestępstwa tego samego rodzaju (zwrócone przeciwko temu samemu dobru prawnemu). Jednocześnie z danych dotyczących wykonania wymierzonej tym wyrokiem kary wynika, iż P. K. wykonał przedmiotową karę pozbawienia wolności, orzeczoną w wymiarze przekraczającym 6 miesiecy,w całości w 2022 roku, a więc przypisane oskarżonemu niestosowanie się do obowiązków związanych z wykonywaniem środka zabezpieczającego mieściło się w 5 letnim okresie przedawnienia recydywy. Toteż koniecznym było uzupełnienie kwalifikacji prawnej i opisu czynu przypisanego P. K. o kwestie dotyczące działaniem oskarżonego w warunkach powrotu do przestępstwa.

Tym samym czyn oskarżonego winien być kwalifikowany z art. 244b § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

Powyższe stwierdzenie aktualizuje konieczność oceny kolejnego elementu struktury przestępstwa tj. stopnia społecznej szkodliwości. Rozpatrując tę problematykę należy stwierdzić, iż ustawodawca w art. 115 § 2 k.k. zawarł zamknięty katalog kwantyfikatorów stopnia społecznej szkodliwości. Zgodnie z tym przepisem Sąd oceniając stopień społecznej szkodliwości danego czynu jest zobowiązany wziąć pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. W ocenie Sądu Rejonowego czyn oskarżonego cechowała niewielka społeczna szkodliwość, aczkolwiek wyraźnie przekraczająca próg znikomości. W tym zakresie należy zwrócić uwagę, iż oskarżony kilkukrotnie zaniechał ciążącego na nim obowiązku, co w sposób istotny zwiększa odium karygodności tego czynu, zwłaszcza iż wiązało się to z brakiem wykonania przedmiotowego środka zabezpieczającego. Wypada także wskazać, iż w tym czasie oskarżony popełniał przestępstwa, co wynika z danych przedstawionych w karcie karnej, a także wynikających z jeszcze nieprawomocnych wyroków oskarżonego, co wskazuje jednoznacznie na wysoki poziom celowości wykonywania tego środka zabezpieczającego. Nadto wypada zwrócić uwagę, iż środek ten został orzeczony w związku z przypisaniem oskarżonemu zbrodni, a więc przestępstwa szczególnie wykraczającego przeciwko porządkowi społecznemu. Warto też zwrócić uwagę na stwierdzenia biegłych psychiatrów, którzy zwrócili uwagę zarówno na nadużywanie przez P. K. alkoholu jak również jego nieprawidłową osobowość. W związku z tym w ocenie Sądu Rejonowego zaniechanie oskarżonego wywołało znaczny poziom abstrakcyjnego zagrożenia dla dobra prawnego. Wreszcie co szczególnie istotne należy mieć na względzie fakt, iż tego rodzaju zaniechanie stosowania się do przedmiotowego obowiązku ciążącego na P. K. w sposób istotny naruszyło dobro prawne w postaci prawidłowego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości i związaną z tym potrzebą respektowania orzeczeń sądowych. Nie wolno zapominać także, iż oskarżony zaniechania tego dopuścił się w zamiarze bezpośrednim, co także intensyfikuje stopień społecznej szkodliwości czynu. Mając na względzie powyższe wskazania Sąd Rejonowy uznał, iż czyn oskarżonego spełnia wymóg karygodności w rozumieniu art. 1 § 2 k.k.

Sąd Rejonowy ocenił, iż oskarżonemu P. K. można postawić zarzut braku posłuchu dla normy sankcjonowanej. Mianowicie oskarżony jest osobą dorosłą, dojrzałą, przynajmniej w ujęciu metrykalnym. Oskarżony P. K. doskonale zdawał sobie sprawę z treści normy sankcjonowanej, którą w sposób rozmyślny naruszył. Z opinii biegłych psychiatrów wynika również, iż był on poczytalny tempore criminis. Do tego w ocenie Sądu Rejonowego w (...) postawy oskarżonego nie może ekskulpować fakt sprawowania przez niego opieki nad niepełnosprawną matką. W tym zakresie należało zważyć, iż oskarżony nie wykazał, iż brak obecności oskarżonego przez kilka godzin w tygodniu mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo utraty życia. Warto wskazać, iż w czasie istnienia tego stanu niezdolności do samodzielnej egzystencji P. K. przebywał w zakładzie karnym. Co więcej również w tym czasie dopuszczał się przestępstw, w tym przestępstw popełnianych poza rejonem (...), co wskazuje na faktyczną możność opuszczenia matki na kilka godzin. Analiza powszechnie zawartych informacji wskazuje również, iż uwzględniając ujęte w dokumentacji medycznej godziny terapii, oskarżony miał pełną możliwość powrotu z L. do N. za pomocą prywatnych przewoźników komunikacji zbiorowej. Wypada także stwierdzić, iż powinność respektowania orzeczeń sądowych powinna być u oskarżonego szczególnie silnie zinternalizowana biorąc pod uwagę jego uprzednie wyroki i związane z nimi kary pozbawienia wolności. Tym samym analiza przedmiotowej sprawy sprawiła, iż Sąd Rejonowy ocenił inkryminowane zachowanie P. K. jako zawinione w rozumieniu art. 1 § 3 k.k., a stopień jego winy należy ocenić na typowy poziom dla tego rodzaju przestępstw.

Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd Rejonowy w punkcie I uzasadnianego wyroku uznał P. K. za winnego tego, ze w okresie od 16 marca do 9 kwietna 2024 roku, nie stosował się do obowiązków związanych z wykonywaniem środka zabezpieczającego w postaci terapii psychologicznej orzeczonego postanowieniem Sądu Okręgowego w (...) z dnia 21 sierpnia 2020 roku, sygn. akt II (...) poprzez nie stawianie się na wyznaczone przez terapeutę terminy wizyt, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat pod odbyciu w okresie od 16 lutego 2021 roku do 16 czerwca 2022 roku kary roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) z dnia 11 maja 2021 roku, sygn. akt (...), zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego w (...) z dnia 21 września 2021 roku, sygn. akt (...) za umyślne przestępstwo podobne tj. występek z art. 190a § 1 k.k. i art. 190 § 1 k.k. i art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. tj. czynu stanowiącego występek z art. 244b § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

P. K.

I

I

Przestępstwo przypisane P. K. w punkcie I wyroku zagrożone jest karą grzywny, ograniczenia wolności oraz karą pozbawienia wolności w wymiarze do 2 lat. Do tego należało dostrzec, iż czyn ten został popełniony w warunkach określonych w art. 64 § 1 k.k. Treść tego przepisu obligowała Sąd do wymierzenia oskarżonemu kar powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia. W ocenie Sądu Rejonowego warunki osobiste oskarżonego wskazują na brak celowości poprzestania w tym procesie na wymierzeniu oskarżonemu kary nie izolacyjnej. P. K. jest bowiem osobą w dużym stopniu zdemoralizowaną, która kilkadziesiąt lat swojego dorosłego życia spędziła w jednostkach penitencjarnych. Do tego należy zwrócić uwagę, iż w ostatnim czasie kilkukrotnie dawano oskarżonemu szansę na wykonywanie kary ograniczenia wolności, gdzie kary te w żaden sposób nie wpłynęły na zmianę postawy życiowej oskarżonego. Co więcej wykonywanie tych kar było zaburzone poprzez postawę P. K., co warunkowało zarządzenie wykonania kary zastępczej. Sąd Rejonowy wziął także pod uwagę, iż aktualnie P. K. przebywa w zakładzie karnym, gdzie ma wprowadzone do wykonania kilka kar pozbawienia wolności. Tym samym brak jest podstaw do możności niezwłocznego wykonania kar o charakterze nie izolacyjnym. Podnieść trzeba także fakt, iż P. K. jest osobą bezrobotną, o niskich zdolnościach majątkowych. Stąd też wątpliwe jest wykonanie przez niego kary grzywny. Nie można także zapominać, iż czyn ten został popełniony w warunkach recydywy, co winno znaleźć odzwierciedlenie w sposobie zastosowanej reakcji penalnej. Okoliczności te sprawiły, iż Sąd Rejonowy ocenił, iż w realiach niniejszej sprawy tylko i wyłącznie wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności będzie realizować dyrektywy prewencji indywidualnej oraz prewencji generalnej. Poprzestanie na łagodniejszych formach oddziaływania penalnego mogłoby sprawić wrażenie nadmiernego pobłażania dla skrajnie niepoprawnego sprawcy jakim jest P. K.. Oczywiście Sąd Rejonowy wziął pod uwagę, iż jest to pierwsze skazanie P. K. za przestępstwo z art. 244b § 1 k.k., a także obiektywne trudności wiążące się w wykonywaniem tego środka zabezpieczającego poza miejscem jego zamieszkania. Przedmiotowe okoliczności Sąd Rejonowy uwzględnił przy wymiarze orzeczonej P. K. kary, który to wymiar ustalono na 2 miesiące. W tym miejscu wypada zaznaczyć, iż wobec działania oskarżonego w warunkach art. 64 § 1 k.k. jest to najniższa z możliwych prawnie do orzeczenia w tej sprawie kary pozbawienia wolności. Wymierzając tak niską karę Sąd Rejonowy uwzględnił także okoliczności limitujące poziom zawinienia oskarżonego (które jak już wyżej wskazano nie mogły prowadzić do jego pełnej ekskulpacji). To wszystko sprawiło, iż Sąd Rejonowy w (...) w punkcie I uzasadnianego wyroku wymierzył P. K. na podstawie art. 244b § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. karę 2 miesięcy pozbawienia wolności.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

W przedmiotowej sprawie należało zauważyć także, iż w tym procesie karnym oskarżony P. K. na etapie postępowania przygotowawczego był reprezentowany przez obrońcę z urzędu w osobie adwokat A. F. ten w połączeniu z pisemnym oświadczeniem adwokata nakazał przyznanie ówczesnemu obrońcy odpowiedniego wynagrodzenia, zgodnie z normą wyrażoną w art. 29 ust.2 ustawy prawo o adwokaturze. Określając wysokość przyznanej adwokatowi kwoty Sąd Rejonowy miał na względzie fakt, iż A. T. reprezentowała oskarżonego P. K. tylko toku dochodzenia Okoliczność na wskazała na konieczność przyznania adwokatowi kwoty 442,20złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej ówczesnemu podejrzanemu P. K..

III

Mając na uwadze złą sytuacje materialną oskarżonego P. K., a także perspektywę wykonania przez oskarżonego w najbliższym czasie kar pozbawienia wolności Sąd Rejonowy działając na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości.

Podpis