Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Nowym Sączu

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 104/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1

K. J.

w dniu 22 sierpnia 2024 roku w miejscowości G. rejonu (...), działając wspólnie i w porozumieniu z ustalona osobą i dwoma nieustalonymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził B. P. (1) do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 30.000 zł w ten sposób, że w ramach uzgodnionego podziału ról nieustalona osoba zatelefonowała na numer abonencki pokrzywdzonego podając się za przedstawiciela prokuratury (...), informując pokrzywdzonego, iż jego syn spowodował wypadek i ma kłopoty, po czym przekazał słuchawkę drugiemu ze sprawców, który udawał syna i płacząc wprowadził pokrzywdzonego w błąd co do swojej tożsamości, prosząc o pomoc w opłacaniu kaucji by mógł wyjść z aresztu, by uniknąć więzienia w wyniku czego pokrzywdzony przekazał mu pieniądze w kwocie 30.000 złotych w celu pozytywnego załatwienia sprawy, przy czym czynu tego dokonał w okresie 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności będąc skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) o sygn. (...) z dnia 30 września 2020 r. na karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 19.01.2023 do 18.05.2024 roku

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

B. P. (1) jest emerytem i mieszka sam w domu jednorodzinnym w G. Jeden z jego synów, H. P. pracuje w (...).

W dniu 22 sierpnia 2024 roku pokrzywdzony przebywał w swoim domu. Około godziny 13:30 na telefon stacjonarny pokrzywdzonego zadzwonił nieznany mężczyzna, który przedstawił się jako przedstawiciel prokuratury (...) i poinformował go, że jego syn H., zamieszkujący w (...) ma kłopoty, bowiem potrącił kobietę w ciąży na przejściu dla pieszych i grożą mu konsekwencje prawne. Na podstawie sposobu mówienia pokrzywdzony istotnie przekonany był, że rozmawia z obywatelem (...). Następnie mężczyzna ten oświadczył, że przekazuje telefon jego synowi.

Osoba, z którą następnie rozmawiał płakała, ale istotnie potwierdził B. P. (2), że jest jego synem, w co ten uwierzył, bowiem wydawało mu się, że słyszy jego głos. Rozmowa trwała krótko, bowiem mężczyzna powiedział mu, że za chwilę będzie poddany badaniom na obecność alkoholu oraz substancji psychotropowych, a następnie zostanie przesłuchany. Nadto poprosił go o pomoc finansową, aby mógł wyjść z aresztu, a konkretnie o kwotę 25 000 euro, przy czym B. P. (1) powiedział, że ma tylko 30 000 zł. Rozmówca wówczas oświadczył, że na razie będzie to wystarczająca pomoc. Pokrzywdzony otrzymał polecenie, aby się nie rozłączać, tak aby przez cały czas był z nim kontakt.

W pewnym momencie na telefon komórkowy pokrzywdzonego z zastrzeżonego numeru zadzwonił mężczyzna, który wcześniej podawał się za prokuratora. Wówczas momentami pokrzywdzony rozmawiał z dwoma mężczyznami jednocześnie. Sprawcy posługiwali się numerami zarejestrowanymi na terenie (...).

Początkowo osoba, który twierdziła, że jest synem B. P. (2) poprosiła o dostarczenie gotówki na ul. (...) w N.. Po chwili zmienił on jednak zdanie i powiedział, żeby nigdzie nie jechał, bo jest po zawale, co istotnie było prawdą. Ostatecznie otrzymał polecenie, aby został w domu i przygotował pieniądze, po które przyjedzie jego kolega i przekaże je następnie komuś na ulicy (...) w N.. B. P. (1) otrzymał również instrukcje, aby przyniósł pieniądze i na głos je przeliczył, tak, żeby rozmówca słyszał. Posiadał on 30 000 zł w banknotach 200 zł i 100 zł.

Około godziny 16:30 oskarżony K. J. przyjechał pod dom B. P. (2) i zamachał do niego ręką. Pokrzywdzony wyszedł na ganek, a kiedy otworzył drzwi oskarżony już stał za nimi. Przedstawił się jako kolega jego syna. Wpuścił mężczyznę do środka, przez cały czas rozmawiając przez telefon. Powiedział w obecności oskarżonego do słuchawki „twoi koledzy już są na miejscu”, na co oskarżony nie reagował. K. K. (2) został przed domem. Pokrzywdzony w pokoju przekazał mu banknoty w kwocie 30 000 zł, zapakowane w foliową torebkę. Oskarżony zabrał torbę z pieniędzmi i razem z M. K., który na niego czekał w pobliżu domu - udali się pieszo w kierunku G.. Po przekazaniu pieniędzy zarówno połączenie na telefonie komórkowym, jak i stacjonarnym się zakończyło.

zeznania świadka B. P. (3)

k. 3, 8-9, 277-278

zeznania świadka K. T.

k. 74-75, 278

zeznania świadka J. S.

k. 78-79, 278-279

zeznania świadka A. K.

k. 83-84

zeznania świadka E. B.

k. 103-104, 279-280

opinia biegłego informatyka

k. 165-199

płyty z zapisem monitoringu

k. 42, 73

protokoły oględzin rzeczy

k. 38-41, 43-72

notatka urzędowa z analizy danych telekomunikacyjnych

k. 146-149

W dniu 23 sierpnia 2024 r. funkcjonariusze (...) dokonali zatrzymania K. J. oraz przeszukania jego odzieży i podręcznych przedmiotów. W trakcie przeszukania ujawniono i zabezpieczono gotówkę w kwocie 1.900 złotych.

protokół zatrzymania osoby

k. 22

protokół przeszukania osoby

k. 24-26

K. J. był wielokrotnie karany za przestępstwa przeciwko mieniu - z art. 278 § 1 kk, art. 279 § 1 kk czy art. 280 § 1 kk na kary pozbawienia wolności. Zarzucanego mu czynu dokonał w okresie 5 lat od odbycia kary 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk, orzeczonej wyrokiem z dnia 30 września 2019 r. Sądu Rejonowego (...) w sprawie (...). Karę tę oskarżony odbył w okresie od 19 stycznia 2023 r. do 18 maja 2024 r.

K. J. jest kawalerem, nie posiada nikogo na utrzymaniu. Nie uzyskuje również żadnych dochodów. Nie posiada żadnego majątku. W trakcie postepowania sądowego odbywał karę pozbawienia wolności..

odpis wyroku Sądu Rejonowego (...), sygn. (...)

k. 243

oświadczenie oskarżonego K. J.

k. 87, 92, 215

informacje zebrane przez funkcjonariusza (...)

k. 217

(...)

k. 219-243

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

zeznania świadka B. P. (3).

Dokonując ustaleń faktycznych Sąd dał wiarę przekonywającym zeznaniom pokrzywdzonego B. P. (3). Zarówno treść tych zeznań, które są konsekwentne i spójne, mając na uwadze pozostały zebrany w sprawie materiał dowodowy, jak i bezpośredni kontakt ze świadkiem podczas rozprawy, nie dały żadnych podstaw do podważenia przedstawionej przez niego wersji zdarzeń. Świadek szczegółowo opisał, w jaki sposób został wprowadzony w błąd, przebieg rozmów z mężczyznami, podającymi się za prokuratora i syna, okoliczności przekazania pieniędzy oskarżonemu, jego wygląd. Podnieść należy, że pokrzywdzony beż żadnych wątpliwości bezpośrednio po zdarzeniu rozpoznał na tablicy poglądowej oskarżonego jako osobę, której przekazał swoje pieniądze, co potwierdził również podczas przesłuchania na rozprawie. Świadek nie zna oskarżonego, zatem nie miał żadnego powodu, aby bezpodstawnie go obciążać. Zeznań B. P. (2) nie podważa okoliczność, iż podczas okazania zeznał, że oskarżony przedstawił mu się jako kolega jego syna, co podtrzymał podczas rozprawy, a w dalszej części przesłuchania podał, że oskarżony nic nie powiedział. Należy pamiętać, że okazanie miało miejsce kilka godzin po tym, jak został oszukany, kiedy niewątpliwie dokładniej wszystko pamiętał. Z kolei przed Sądem zeznawał po upływie pół roku, kiedy pewne fragmenty zapewne uległy zatarciu w jego pamięci. Nadto świadek musiał wracać do zdarzenia, które wywoływało u niego duże emocje, co w zestawieniu z obecnością na sali oskarżonego niewątpliwie wpływało na jego percepcję. Nie ulega wątpliwości, że oskarżony był tą osobą, która zjawiła się po pieniądze w domu B. P. (2) na, co wskazuje oprócz zeznań pokrzywdzonego również zapis z monitoringu. Poza tym oskarżonego rozpoznali również świadkowie K. T. i J. S..

zeznania świadka K. T..

Sąd ustalając stan faktyczny, uznał zeznania świadka K. T. za spójne, logiczne i rzeczowe. Świadek potrafił wytłumaczyć z jakich powodów zwrócił uwagę na oskarżonego - charakterystycznej fryzury, przypominającą fryzurę znanego detektywa, a ponadto mężczyzna ten nie mieszkał w G. i zachowywał się w jego ocenie podejrzanie. Przedstawiony przez świadka rysopis mężczyzny odpowiadał wyglądowi oskarżonego. Zeznania K. T. korespondują z zeznaniami B. P. (2), J. S., E. B. oraz z zapisem monitoringu.

zeznania świadka J. S.

Sąd uznał zeznania świadka J. S. za wiarygodne. Przyznała, że w dniu 22 sierpnia 2024 r. widziała dwóch mężczyzn, których zachowanie było podejrzane. Istotnie, analizując zapis monitoringu z jednej z posesji można dostrzec jak oskarżony z K. K. (2) kilkukrotnie chodzi ulicą, raz w jedną raz w drugą stronę. Dodatkowo zachowanie tych mężczyzn mogło zwracać uwagę, ponieważ droga po której chodzili jest mało ruchliwa. Świadek opisała wygląd osoby, która udała się do domu pokrzywdzonego, a także po okazaniu jej zdjęć z zapisu monitoringu potwierdziła, że to są ci mężczyźni, z których jedne wszedł do domu pokrzywdzonego. Ponadto świadek słyszał jak B. P. (1) po przybyciu oskarżonego do jego domu, powiedział do telefonu „Twoi koledzy już są na miejscu", co koresponduje z jego zeznaniami. Sąd nie znalazł żadnych podstaw do kwestionowania relacji tego świadka.

zeznania świadka A. K.

Sąd obdarzył walorem wiarygodności zeznania świadka A. K.. Świadek ten pracuje w referacie patrolowo-interwencyjnym w N. i w trakcie wykonywania przez niego czynności służbowych związanych z analizą zapisów z monitoringu w G., rozpoznał na nagraniu K. J., z którym miał kontakt przy okazji popełnienie przez niego wykroczeń. Nadto wygląd mężczyzny, którego zarejestrowały w dniu zdarzenia w G. kamery w zestawieniu z wizerunkiem oskarżonego nie nasuwa żadnych wątpliwości, iż to on wówczas był u pokrzywdzonego po pieniądze.

zeznania świadka E. B.

Sad uznał za wiarygodne zeznania świadka E. B. z uwagi na obiektywizm. Wymieniony świadek nie znał oskarżonego, a miał z nim kontakt, bowiem jako kierowca taksówki zawoził go do G.. Z uwagi na charakter jego pracy za uzasadnione należy przyjąć, że nie pamiętał szczegółów wyglądu osoby, którą przewoził. Nie ulega jednak wątpliwości, iż zawoził oskarżonego i K. K. (2) do G. w dniu 22 sierpnia 2024 r. Samochód bowiem tego świadka został zarejestrowany przez kamery monitoringu,

płyty z zapisem monitoringu

Dowody obiektywne. Nie były kwestionowane przez żadną ze stron, nie budzą zastrzeżeń Sądu.

opinia biegłego informatyka

Opinia jasna, spójna i pozbawiona sprzeczności. Została sporządzona przez osobę posiadającą odpowiednią wiedzę i doświadczenie.

odpis wyroku Sądu Rejonowego (...), sygn. akt (...)

Obiektywne dowody dotyczące uprzedniej karalności oskarżonego.

(...)

informacje zebrane przez funkcjonariusza (...)

Przy ustaleniu stanu faktycznego Sąd oparł się również na zebranych w sprawie dokumentach - które nie były podważane przez strony i brak jest podstaw by odmówić im waloru wiarygodności. Dokumenty zgromadzone w aktach sprawy zostały sporządzone przez powołane do tego organy i nie zachodzą wątpliwości odnośnie ich autentyczności

protokoły oględzin rzeczy

protokół zatrzymania osoby

notatka urzędowa z analizy danych telekomunikacyjnych

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

wyjaśnienia oskarżonego

K. J.

K. J. zarówno w trakcie postępowania przygotowawczego, jak i sądowego nie przyznał się do zarzucanego mu czynu, jednocześnie skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Sąd nie dał jednak wiary, że nie dopuścił się on przestępstwa oszustwa na szkodę B. P. (2). Nie ulega wątpliwości, iż w dniu 22 sierpnia 2024 r. był w G., jak również w domu pokrzywdzonego i odbierał od niego pieniądze. Jednocześnie przedstawił się jako kolega jego syna, co mijało się z prawdą. Był również świadkiem rozmowy telefonicznej pokrzywdzonego z osobą poddającą się za jego syna, którą poinformował, że (twój) kolega czyli oskarżony już jest, czemu K. J. nie zaprzeczał. Z powyższego wynika, że był wtajemniczony w szczegóły oszukańczego planu, wiedział, ze pokrzywdzony jest w błędzie i traktował to przestępstwo za swoje. Nadto nie ulega wątpliwości, iż był brany pod uwagę przy podziale pieniędzy wyłudzonych od pokrzywdzonego. Zatrzymano u niego bowiem 1 900 zł, a należy pamiętać, że w tym czasie, jak sam oświadczył nigdzie nie pracował, nie osiągał dochodów.

Z kolei na podstawie analizy danych z jego telefonu ustalono, że po odebraniu pieniędzy od pokrzywdzonego, wieczorem oskarżony wyszukiwał między innymi na portalu (...) połączenia z (...) i W.. Świadczy to o ewidentnym zamiarze uniknięcia odpowiedzialności karnej poprzez podjęcie ucieczki, jak również o jego świadomości tego, że dopuścił się przestępstwa. W tym miejscu dodatkowo należy zauważyć, iż jak wynika z (...) oskarżony był wielokrotnie karany przez sądy (...), co wskazuje, że przez jakiś czas przebywał w tym kraju, a zatem miał tam kontakty i znajomych, na pomoc których mógł liczyć. W ocenie Sądu zdawał sobie sprawę, że może ponieść konsekwencji swojego czynu i zamierzał uciec z kraju, szczególnie, że w związku z dokonanym oszustwem dysponował środkami na pokrycie kosztów podróży.

zeznania świadka L. M.

Wymienieni świadkowie nie posiadali żadnych istotnych informacji dotyczących czynu zarzucanego oskarżonemu, w związku z czym ich zeznania nie przyczyniły się do poczynienia ustaleń faktycznych.

Zeznania świadka A. S.

zeznania świadka I. S.

I. S. również nie posiadał istotnych informacji na temat popełnionego przez oskarżonego czynu. Zeznawał on głównie w zakresie spotkania towarzyskiego z bratem oskarżonego D. J..

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

K. J.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Zebrany materiał dowodowy potwierdził, że K. J. działając wspólnie i w porozumieniu z K. K. (2), co do którego wyłączono materiały do odrębnego postępowania i dwoma nieustalonymi osobami po uprzednim wprowadzeniu B. P. (1) w błąd w ten sposób, że w ramach uzgodnionego podziału ról nieustalona osoba zatelefonowała na numer abonencki pokrzywdzonego podając się za przedstawiciela prokuratury (...) poinformowała pokrzywdzonego, iż jego syn spowodował wypadek i ma kłopoty, po czym przekazał słuchawkę drugiemu ze sprawców, który udawał syna i płacząc wprowadził pokrzywdzonego w błąd co do swojej tożsamości, prosząc o pomoc w opłacaniu kaucji by mógł wyjść z aresztu, by uniknąć więzienia w wyniku czego doprowadzili pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 30.000 złotych, przy czym czynu tego dokonał w okresie 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności będąc skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) o sygn. (...) z dnia 30 września 2020 r. na karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 19.01.2023 do 18.05.2024 roku.

Czynem swym wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk.

Sprawstwo oskarżonego zostało wykazane zeznaniami świadka B. P. (2), który bez żadnych wątpliwości rozpoznał go, jako osobę, która twierdziła, że jest kolegą jego syna i odbierała od niego pieniądze w kwocie 30 000 zł. Świadek mając okazję przyglądnięcia się oskarżonemu podczas rozprawy, podtrzymał, że był on u niego w domu w dniu 22 sierpnia 2024 r. Z kolei świadkowie J. S. i K. T. potwierdzili, że mężczyźni, których zarejestrowa0ł monitoring to ci na których zwrócili uwagę i według sąsiadki pokrzywdzonego jeden z nich był w jego domu. W tym miejscu należy zauważyć, iż oskarżony miał wówczas charakterystyczną fryzurę, która zwracała uwagę i ułatwiała jego identyfikację. Nadto z zapisu monitoringu usytuowanego w pobliżu miejsca zamieszkania pokrzywdzonego wynika, iż istotnie to oskarżony był mężczyzną, który zjawił się u B. P. (2). Kamery zarejestrowały, jak oskarżony wraz z K. K. (2) najpierw poruszają się wzdłuż głównej ulicy w G., a następnie o godziny 16.33:06 oskarżony wchodzi na teren posesji pokrzywdzonego, po czym o godz. 16:35:17 już ją opuszcza. O udziale oskarżonego w przestępstwie świadczy również ujawniona przy nim w dniu zatrzymania przez funkcjonariuszy (...) znaczna suma pieniędzy w kwocie 1.900 złotych, w sytuacji gdy nigdzie nie pracował ani nie osiągał żadnych dochodów.

Oskarżony w celu uzyskania pieniędzy od B. P. (2) w porozumieniu z K. K. (2) oraz dwiema nieustalonymi osobami, wprowadził go w błąd, co tego, że jego syn został zatrzymany w związku z potrąceniem ciężarnej kobiety na pasach, że grozi mu stosowanie aresztu od czego może się uchylić, wpłacając określoną kwotę. Co więcej przedstawił się jako kolega jego syna, a pokrzywdzony na podstawie ustaleń telefonicznych wiedział, że zjawi się u niego żeby odebrać od niego pieniądze.

K. J. działał z pozostałymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Jego zamiarem było uzyskanie pieniędzy od B. P. (2) po uprzednim wywołaniu u niego przez osoby z którymi był w porozumieniu mylnego wyobrażenia, co do trudnej sytuacji w jakiej znajduje się jego syn i konieczności wsparcia go finansowego, co pozwoli uniknąć mu aresztu. Oskarżony podając się za kolegę syna pokrzywdzonego uwiarygodnił tę historię. Korzyść majątkowa polegała na zwiększeniu jego aktywów i wynikającym z tego ogólnym polepszeniu jego sytuacji majątkowej.

Oskarżony razem z nieustalonymi osobami oraz K. K. (2) z zamiarem bezpośrednim obejmował zarówno cel działania, jakim było osiągnięcie przez niego korzyści majątkowej, jak i sposób zmierzający do jego zrealizowania, tj. wprowadzenie w błąd B. P. (2), co do konieczności wsparcia finansowego jego syna. K. J. obejmował swym zamiarem wszystkie znamiona czynu zabronionego, a z podziału między współsprawcami ról, przypadło mu odebranie pieniędzy od pokrzywdzonego jako kolega jego syna. Oszustwo na szkodę B. P. (2) traktował jak swój czyn, czego dowodem jest to, że przedstawił się jako kolega jego syna, mimo, że go nie znał, a słysząc rozmowę pokrzywdzonego podczas której powiedział, że „twój kolega już tu jest” w żaden sposób nie reagował ani nie protestował, utrzymując go w błędnym przekonaniu. Jak ostatecznie ustalono H. P. nie popełnił żadnego przestępstwa na terenie (...), ani nie rozmawiał ze swoim ojcem telefonicznie w sprawie przekazania pieniędzy, a tym bardziej nie polecił mu, aby dał pieniądze koledze. Między zachowaniem polegającym na wprowadzeniu w błąd B. P., a niekorzystnym rozporządzeniem przez niego mieniem zachodził ścisły związek przyczynowy.

Nadto czyn oskarżonego był wynikiem celowego przemyślanego działania. Popełnienie tego przestępstwa nie odbyło się spontanicznie, ale zostało poprzedzone pewnymi przygotowaniami, zbieraniem informacji, ustaleniem w jaki sposób wyłudzą od B. P. (2) pieniądze. Oskarżony i osoby z którymi współdziałał musieli poczynić wcześniej takie ustalenia jak to, że pokrzywdzony mieszka sam, że ma syna, który pracuje w (...) czy też, że przeszedł w przeszłości zawał serca.

Oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu z innymi sprawcami. W popełnieniu przestępstwa pełnił rolę osoby, która odebrała pieniądze od pokrzywdzonego. Zatem jego działanie warunkowało popełnienie czynu zabronionego z art. 286 § 1 kk, bowiem poprzez odbiór pieniędzy od pokrzywdzonego zrealizował się materialny skutek przestępstwa oszustwa, czyli niekorzystne rozporządzenie mieniem. Gdyby oskarżony nie wypełnił swojego zadania i nie odebrał pieniędzy od pokrzywdzonego, potwierdzając, że jest kolegą syna i utrzymując go w błędnym wyobrażeniu o rzeczywistości to do przestępstwa w formie dokonanej by nie doszło. Zasadnym więc było przypisanie mu oszustwa na szkodę B. P. (2) w formie współsprawstwa, zgodnie z ustalonym podziałem ról w wyniku wspólnej realizacji znamion przestępstwa. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem o działaniu wspólnym mówi się nie tylko wtedy, gdy każda ze współdziałających osób realizuje część znamion, składających się na opis czynu zabronionego, a suma ich zachowań stanowi pełną realizację znamion określonego typu czynu zabronionego, ale także wtedy, gdy współdziałający nie realizuje żadnego znamienia czasownikowego popełnionego wspólnie czynu zabronionego, lecz wykonywana przez niego czynność ma istotne znaczenie dla popełnienia tego czynu (por. wyrok SA w Krakowie z dnia 9 listopada 2010 r. (...)). Działania poszczególnych współsprawców muszą mieć istotny, dopełniający się charakter, wspólnej realizacji znamion konkretnego czynu, zgodnie z przyjętym podziałem ról, przy czym podział tych ról, oparty na porozumieniu, może nastąpić per facta concludentia. (wyrok SA we Wrocławiu z dnia 29 marca 2012 r., II AKa 73/12)

Czyn oskarżonego był zawiniony. K. J. to osoba dorosła, w pełni poczytalna, mająca możliwość rozpoznania bezprawności swojego czynu. Nie zachodziły również wobec niego żadne okoliczności wyłączające winę czy bezprawność.

Społeczna szkodliwość czynu oskarżonego była wyższa niż znikoma. Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości Sąd uwzględnił, że oskarżony przypisanego czynu dopuścił się świadomie i z pełną premedytacją. Oskarżony, popełniając przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. godził w jedno z podstawowych dóbr chronionych prawem, jakim jest mienie, własność, które w gradacji dóbr chronionych prawem usytuowane jest tuż za ludzkim życiem i zdrowiem. Ponadto oskarżony dopuścił się przestępstwa z niskich pobudek - w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Również dla oceny stopnia społecznej szkodliwości ma znaczenie okoliczność, że oskarżony popełnił zarzucany mu czyn z zamiarem bezpośrednim i wyrządził szkodę w mieniu innej osoby. Nie bez znaczenia było to, że oskarżony swojego czynu dopuścił się w stosunku do osoby starszej, która nie mogła liczyć na pomoc od nikogo, wykorzystując jej naiwność życiową oraz gotowość do niesienia pomocy własnemu synowi, a która w wyniku działań oskarżonego utraciła wszystkie zgromadzone przez siebie oszczędności. Niewątpliwie zatem zachowanie oskarżonego spowodowało pogorszenie sytuacji majątkowej pokrzywdzonego. Rozporządzenie to stanowiło rzeczywisty uszczerbek w mieniu pokrzywdzonego.

K. J. działał w warunkach powrotu do przestępstwa, o których mowa w art. 64 § 1 kk. Dopuścił się on bowiem przypisanego mu przestępstwa w dniu 22 sierpnia 2024 roku, zaś od dnia 19 stycznia 2023 roku do dnia 18 maja 2024 roku odbywał karę pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku i 4 miesięcy ze sprawy (...), orzeczonej za przestępstwo z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk. Oskarżony zatem popełnił przestępstwo, będące przedmiotem niniejszego postępowania w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej mu za umyślne przestępstwo podobne w rozumieniu art. 115 § 3 kk (przestępstwa przeciwko mieniu).

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

K. J.

I

I

Rozważając kwestię rodzaju
i wysokości kary za przypisany oskarżonemu czyn Sąd przy jej wymierzaniu kierował się dyrektywami określonymi w art. 53 kk.

Jako okoliczność obciążającą uznano uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego, w tym za przestępstwa przeciwko mieniu.

Nie bez znaczenia było również to, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu w warunkach powrotu do przestępstwa.

Godną uwagi jest okoliczność, iż oskarżony w maju 2024 r. zakończył wykonywanie kary 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności i w ciągu zaledwie 3 miesięcy dopuścił się kolejnego przestępstwa przeciwko mieniu.

Jednocześnie sąd nie znalazł żadnej okoliczności łagodzącej.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że jedynie kara bezwzględna pozbawienia wolności spełni swoje cele, wobec czego wymierzył mu karę 1 jednego roku i 2 miesięcy miesięcy pozbawienia wolności.

Sąd uznał, że kara w takim wymiarze spełni swoje ustawowo określone cele,
a orzeczenie jej w mniejszej wysokości byłoby niczym nieuzasadnionym przejawem pobłażania, sprzecznym
z podstawowymi celami kary i niepożądaną z punktu widzenia społecznego oddziaływania oraz celów wychowawczych, jakie ma ona osiągnąć względem sprawcy - reakcją karną na karygodny czyn oskarżonego.

Mając na uwadze, iż oskarżony. będąc uprzednio wielokrotnie karany za przestępstwa przeciwko mieniu dopuścił się kolejnego czynu, należy uznać, że nie zweryfikował on swojej postawy,
a orzeczone dotychczas kary były niewystarczające do przeprowadzenia wobec niego skutecznej zmiany zachowania. Nie wyciągnął on właściwych wniosków z popełnionych przez niego czynów i orzeczonych za nie kar. Wymierzone uprzednio kary nie osiągnęły zamierzonych rezultatów i nie doprowadziły do zweryfikowania jego postawy. Jego właściwości i warunki osobiste przemawiają za tym, że wymaga on poddania procesowi resocjalizacji w warunkach zakładu karnego, a kary o łagodniejszym charakterze na obecnym etapie nie odniosą żądanego skutku. Oskarżony wykazuje stałą tendencję do naruszania prawa, przede wszystkim do popełnienia przestępstw przeciwko mieniu. Dlatego należało obecnie w stosunku do oskarżonego skorzystać z najdotkliwszych środków oddziaływania, jaką zapewne jest bezwzględna kara pozbawienia wolności. Zachowanie K. J., analizując materiał zgromadzony w sprawie oraz uprzednią karalność trudno uznać za incydentalne. Dotychczas poniesione przez oskarżonego konsekwencje jego zachowania nie stały się dla niego dostateczną przestrogą na przyszłość, wdrażając go do bezwzględnego poszanowania norm prawa i zasad współżycia międzyludzkiego. Realna możliwość wykonania kary w sytuacji ponownego wejścia w konflikt z prawem, nie stała się dla niego motywacją do przestrzegania porządku prawnego. Fakt ponownego popełnienia przestępstwa świadczy o tym, że K. J. po raz kolejny zlekceważył normy sankcjonowane prawem, które naruszył, mimo ostrzeżenia związanego z popełnieniem wcześniejszych przestępstw. Jest to niewątpliwie okoliczność obciążająca oskarżonego. Celem wykonywania kary pozbawienia wolności jest wzbudzanie
w skazanym poczucia odpowiedzialności oraz potrzeby przestrzegania porządku prawnego i tym samy]m powstrzymania się od popełniania kolejnych przestępstw. Jest to jedyna forma oddziaływania na oskarżonego, w sytuacji kiedy inne formy (w tym poprzednio orzeczona kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania) nie dają żadnych rezultatów. Dotychczas poniesione przez oskarżonego konsekwencje jego zachowania nie stały się dla niego dostateczną przestrogą na przyszłość. Izolacja w stosunku do oskarżonego, jest najradykalniejszym, ale też najskuteczniejszym sposobem wdrożenia go do bezwzględnego poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego. Oskarżony jest osobą w znacznym stopniu zdemoralizowaną, którą należy intensywnie resocjalizować w warunkach zakładu karnego, wpływając na wykształcenie
u niego woli postępowania w sposób społecznie pożądany poprzez efektywne wykonanie kary pozbawienia wolności. Ponadto jego dotychczasowe postępowanie nie pozwala na sformułowanie wobec niego pozytywnej prognozy na przyszłość. Zdaniem Sądu zostaną osiągnięte cele prewencji indywidualnej, oddziaływujące w ten sposób, że oskarżony zrozumie, iż popełnianie przestępstw w ostatecznym rozrachunku nie popłaca.

II

I

Sąd mając na uwadze to, że jednym z celów postępowania karnego, a w konsekwencji jednym z celów kary jest zaspokojenie słusznego interesu pokrzywdzonego na mocy art. 46 § 1 kk orzekł oskarżonemu środek kompensacyjny w postaci obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego kwoty 28 100 zł. Sąd przy ustalaniu wysokości środka kompensacyjnego uwzględnił, że zatrzymano przy oskarżonym kwotę 1 900 zł, którą przekazano pokrzywdzonemu.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

K. J.

III

I

Sąd stosownie do treści art. 63 § 1 kk zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 23 sierpnia 2024 r, godz. 9.15 do dnia 31 stycznia 2025 r. godz. 9.15.

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Podpis