Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Nowym Sączu

POSTANOWIENIE

Dnia 26 października 2017r.

Sąd Rejonowy w Nowym Sączu I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSR Dorota Podskalna - Baum

Protokolant: st. sekr. sąd. Julita Świgut

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2017r. w N.

sprawy z wniosku J. P. i S. P.

z udziałem Gminy Ł., K. P., Ł. G. i Z. S.

o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie

postanawia:

1.  stwierdzić, że uczestniczki Z. S. i Ł. G. córki J. i S. nabyły na współwłasność po 1/2 części przez zasiedzenie w dniu 28 maja 2005 r. prawo własności nieruchomości o numerze ewidencyjnym (...) o pow. 0,22 ha, położonej w M., gmina Ł., dla której prowadzona jest KW (...) – w miejsce Gminy Ł.,

2.  nakazuje ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa ( kasa Sądu Rejonowego w Nowym Sączu ):

a)  solidarnie od wnioskodawców J. P. i S. P. kwotę 1.450 ( jeden tysiąc czterysta pięćdziesiąt ) złotych,

b)  uczestniczki Z. S. kwotę 1.450 ( jeden tysiąc czterysta pięćdziesiąt ) złotych,

c)  uczestniczki Ł. G. kwotę 1.450 ( jeden tysiąc czterysta
pięćdziesiąt ) złotych,

tytułem wydatków tymczasowo poniesionych w toku postępowania przez Skarb państwa ( Sąd Rejonowy w Nowym Sączu ),

3.  orzec, iż wnioskodawcy i uczestnicy ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie.

Z/

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

4.  (...)

2017-11-15 Sędzia:

Sygn. akt I Ns 1445/16

UZASADNIENIE

postanowienia z dnia 26 października 2017 roku.

Wnioskodawcy S. P. i J. P. w ostatecznie sprecyzowanym żądaniu wniosku domagali się stwierdzenia, iż uczestniczki Ł. G. i Z. S., córki wnioskodawców, nabyły w drodze zasiedzenia na współwłasność po ½ części z doliczeniem czasu posiadania wnioskodawców własność nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr (...), o pow. 0,22 ha, położoną w M., gmina Ł., objętej kw nr (...) (k.1-3, 110). wskazując jako datę zasiedzenia 27 maja 2005 roku (k.144).

W uzasadnieniu wniosku wskazali, iż od początku lat 60-tych ub. wieku S. P. była współwłaścicielką, a następnie właścicielką położonego w M. gospodarstwa rolnego o pow. prawie 10 ha, objętego kw nr (...), w szczególności działek nr (...), stanowiących gospodarczą całość. Był to jej majątek odrębny, który z biegiem lat przekazywała swoim dzieciom. Wnioskodawcy posiadali tę nieruchomość wspólnie jako małżonkowie, licząc czas swojego samoistnego posiadania od 1964 roku tj. założenia księgi wieczystej. Wywodzili że nigdy nie dochodziło do sporów na tym tle, nikt, w szczególności Gmina, nie kwestionował posiadania wnioskodawców, ani nie czynił im w tym przeszkód.

Uczestniczka Gmina Ł. nie uznała żądania wniosku i wniosła o jego oddalenie (k. 67-70 i k.146).

W uzasadnieniu wskazała, iż przedmiot zasiedzenia nabyła z mocy prawa na podstawie decyzji Wojewody z dnia 17 kwietnia 1991 roku – do tej daty działka była własnością Skarbu Państwa. Ponadto ocena przesłanki samoistnego posiadania powinna być przeprowadzona z uwzględnieniem charakteru prawnego właściciela – Gminy, która jako jednostka samorządu terytorialnego w dużej części obszarem swym obejmuje tereny niezurbanizowane, na których nie jest możliwe wykonywanie władztwa poprzez prowadzenie widocznej gospodarki. Ponadto nieruchomość objęta wnioskiem przeznaczona została w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (uchwała z dnia 30.12.2004 roku) pod zabudowę mieszkalnictwa jednorodzinnego oraz pod rzemiosło i usługi towarzyszące. Wnioskodawcy nie wyrazili sprzeciwu, co do tej uchwały. W konsekwencji w 2005 roku nieruchomość ta została zaopatrzona w media (gaz, kanalizacja i sieć elektroenergetyczna). Uczestniczka podejmując te działania nie zwracała się do wnioskodawców o zgodę, a oni nie sprzeciwiali się tym czynnościom. Podejmowane przez wnioskodawców czynności na działce, nawet gdyby okazały się faktyczne, nie świadczą o samoistności ich posiadania – Gmina nigdy nie zabraniała nikomu korzystania z części nieruchomości, których aktualnie nie wykorzystywała na inne cele. Jest to swoisty zwyczaj wśród lokalnej społeczności, co może kwalifikować takie posiadanie co najwyżej jako zależne. Uczestniczka zakwestionowała fakt uiszczania danin publicznych za tą nieruchomość przez wnioskodawców, z ostrożności zanegowała także datę wskazywaną przez wnioskodawców jako datę, na którą nastąpić miało zasiedzenie.

Postanowieniem z dnia 7 marca 2017 roku Sąd wezwał do udziału w sprawie w charakterze uczestników Ł. G. i K. P., zaś postanowieniem z dnia 13 września 2017 roku Sąd wezwał do udziału w sprawie w charakterze uczestniczki Z. S. (k. 83v,133v).

Uczestniczki Ł. G. i Z. S. poparły wniosek (k.137 i 150, pismo z dnia 20.10.2017 r. (data nadania)).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny :

Księga wieczysta nr (...) obejmuje nieruchomość położoną w M., gmina Ł., o łącznej powierzchni 3,30 ha, składającą się m.in. z działki ewid. o nr (...). Właścicielem hipotecznym tej nieruchomości jest obecnie K. P., syn J. i S. na mocy umowy darowizny i ustanowienia służebności osobistej z dnia 25 lutego 2013 roku ((...)). Poprzednio od 1967 roku własność nieruchomości objętych kw (...) figurowała na S. P. (z d. Ć.) w 1/2 części i jej małoletnie dzieci M. i Z. – po ¼ części – w wyniku działu spadku po L. Ć. i W. Ć..

Księga wieczysta nr (...) obejmuje działki ewid. o nr (...), o łącznej pow. 2,42 ha stanowiące własność hipoteczną Ł. G., córki S. i J., na podstawie umowy o dożywocie z dnia 29 czerwca 1998 roku ((...)). Z kolei działka nr (...) stanowi własność Z. S., córki W. i S..

Księga wieczysta o nr (...) obejmuje nieruchomość położoną w M., gmina Ł., w skład której wchodzi m.in. działka ewid. nr (...) o pow. 0,22 ha, powstała z pgr (...). Jako właściciel hipoteczny tej działki figuruje Gmina Ł. na podstawie Decyzji Wojewody (...) nr (...).III. (...) z dnia 17 kwietnia 1991 roku. Wskazaną decyzją Gmina nabyła z mocy prawa, nieodpłatnie własność nieruchomości ujętych w Karcie inwentaryzacyjnej nr (...), tj. pgr (...) (późniejsza działka nr (...)) i pgr(...) (działka nr (...)) na mocy ustawy z dnia 10 maja 1990 roku przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Decyzja ta stała się ostateczna i wykonalna w dniu 5 czerwca 1991 roku.

Dowód: /wydruk elektroniczny kw (...) k. 7-23, kopia opinii technicznej z dnia 27.03.1991 r. k. 24-27, wydruk elektroniczny z kw nr (...) k. 140-143, wydruk elektroniczny kw (...) k. 28-59, wypis z rejestru gruntów – k. 60, kopia mapy ewidencyjnej z dnia 15.12.2016 r. k. 61, kopia Decyzji z dnia 17.04.1991 r. k. 73, kopia Karty inwentaryzacyjnej nr 73 k. 75, kopia Wyrysu z mapy ewidencyjnej k. 76, kopia Zawiadomienia o wszczęciu postępowania k. 74, kopia Zawiadomienia z dnia 17.02.1993 r. k. 77, akta KW nr (...), bezsporne/.

Działka ewid. nr (...) zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego stanowi teren przeznaczony pod zabudowę zagrodową (mieszkalnictwo jednorodzinne oraz rzemiosło i usługi towarzyszące).

Dowód: /wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ł. – uchwała z dnia 30.12.2004 r. wraz z mapą zasadniczą k. 78-81/.

Właścicielką nieruchomości obejmującej działki ewid.(...), (...) i (...) była od lat 60-tych ub. wieku S. P., która otrzymała tę nieruchomość od swoich rodziców. Wraz z mężem J. P. użytkowali oni rolnie działki znajdujące się po obu stronach drogi gminnej stanowiącej działkę nr (...). Na działkach tych siali zboże (jęczmień, owies), sadzili ziemniaki, buraki, częściowo kosili trawę – do prac ornych wynajmowali ciągnik z kółka rolniczego w Ł., a sąsiedzi pomagali im w pracach na gospodarstwie. Prace te małżonkowie wykonywali również na gruncie znajdującym się naprzeciwko obecnych zabudowań mieszkalnych – tj. działce nr (...), własności Gminy Ł. traktując je jako integralną część swojej własności. Działka ta przylega do drogi asfaltowej (działka ewid. (...)) i graniczy bezpośrednio z obecnymi działkami nr (...) stanowiąc jedną całość gospodarczą. Nigdy nie była od nich w widoczny sposób oddzielona stanowiąc jeden użytek rolny. S. i J. P. byli przekonani, iż jest to część całego gospodarstwa i w ten sposób ją traktowali. Nikt inny nie użytkował w przeszłości gruntu na działce nr (...). O sposobie jej zagospodarowania decydowali wyłącznie S. i J. P.. Nigdy nie opłacali za nią czynszu dzierżawnego i nie zwracali się do Gminy o zgodę na jej zagospodarowanie. a właściciele sąsiednich gruntów i okoliczni mieszkańcy uważali ich za jej właścicieli. Gmina Ł. mimo komunalizacji działki w 1991 roku nie wykonywała na niej żadnych prac, poza wykonaniem przyłączy sieci kanalizacyjnej, posadowieniem elementów sieci elektroenergetycznej i gazowej – był to jednak uzgadniane z J. P.. S. P. opłacała podatek od całej nieruchomości.

S. i J. P. w latach 90-tych ub. wieku dokonali podziału nieruchomości i podzielili ją pomiędzy dzieci – w 1991 roku przekazując część nieruchomości córce Z. S., w 1998 roku – córce Ł. G., w (...) synowi K. P.. Obecnie sporna działka nr (...) znajduje się posiadaniu Z. S. i Ł. G., przy czym nie jest ona podzielona do odrębnego użytkowania pomiędzy siostry, ale użytkowana w całości przez nie łącznie, albowiem w ich imieniu czynności na gruncie wykonywał min. ich brat K. P.. Jest tak dlatego, że Z. S. zamieszkiwała w domu rodzinnym do 1986 roku, ale w późniejszym czasie często bywała w domu, pomagając w gospodarstwie. Po otrzymaniu części gospodarstwa od rodziców w 1991 roku planowała na gruncie tym budowę domu, jednak z uwagi na śmierć męża odstąpiła od tych planów. Grunt ten od tego czasu na jej prośbę kosił brat K., który zbierał siano. Uczestniczka otrzymywała pisma z Gminy w sprawie wyrażenia zgody na przeprowadzenie przez te działki mediów.

Ł. G. zamieszkiwała w domu rodzinnym do 2011 roku, w tym czasie na działce spornej były sadzone ziemniaki, J. G. pomagał córce w uprawach. Następnie na działce była koszona trawa, Ł. G. korzystała w tym celu z odpłatnej pomocy wynajmowanych osób. Siostry opłacały podatek od nieruchomości, zgodnie z otrzymywanymi dokumentami płatniczymi. Uczestniczka Z. S. podjęła na jesień 2016 roku czynności zmierzające do podziału i przekazania nieruchomości swoim dzieciom - wówczas okazało się, iż część gospodarstwa rodziców przekazana siostrom nie stanowiła ich własności, ale jest własnością Gminy.

Na działce tej obecnie znajduje się skarpa, posadowione są słupy telefoniczny i elektryczny, a także słupek wyznaczający położenie linii gazowej. Sposób zagospodarowania tej działki nie różni się od zagospodarowania działek sąsiednich, nie ma w szczególności miedzy, widocznych znaków granicznych, cały teren użytkowany jest obecnie jako pastwisko, porośnięty jest trawą, w jednym miejscu urządzony jest tam wjazd na pola, a w innym składowane jest drewno.

Dowód: /protokół oględzin k.91-92 i szkic sytuacyjny k. 90, zeznania wnioskodawcy J. P. (w miejscu zamieszkania) – k. 88-88v, zeznania świadka B. K. – nagranie z dnia 13.09.2017 r. 00:06:12-00:12:06, świadka Z. W. – nagranie z dnia 13.09.2017 r. 00:15:09-00:23:27, świadka J. N. – nagranie z dnia 13.09.2017 r. 00:26:35-00:34:05, zeznania uczestnika K. P. – nagranie z dnia 13.09.2017 r. 00:38:47-00:58:22, zeznania uczestniczki Ł. G. – nagranie z dnia 26.10.2017 r. 00:02:45-00:07:53, zeznania uczestniczki Z. S. – nagranie z dnia 26.10.2017 r. 00:11:54-00:19:12, opinia techniczna biegłego J. W. z dnia 28.06.2017 r. i mapa do celów prawnych k. 99-101, k. 118/.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dowody w postaci zeznań powołanych świadków, zeznań wnioskodawcy, uczestników, opinii technicznej J. W. (2) oraz dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy i aktach kw (...)

Sąd dał wiarę zeznaniom wnioskodawcy, jak też uczestników, z których wynika, iż S. P. była współwłaścicielką gospodarstwa rolnego o pow. niemal 10 ha w M., gmina Ł. od lat 60-tych ub. wieku – okoliczność ta znajduje potwierdzenie w aktach księgi wieczystej oraz zeznaniach świadków. Także okoliczności dotyczące użytkowania działki nr (...) jako części jednolitego gospodarstwa rolnego przez rodzinę P. nie budzi wątpliwości Sądu – potwierdzają to zgodnie wszyscy świadkowie, którzy wskazują, iż P. pracowali na tej nieruchomości od kilkudziesięciu lat, zawsze byli postrzegani jako jej właściciele, nie było jakichkolwiek działań Gminy zmierzających do zakwestionowania prac podejmowanych przez S. i J. P. na tej działce, jak też nie było widocznych granic w zakresie użytkowania tej działki i działek wnioskodawców. Zeznania te nie zostały w ocenie Sądu skutecznie podważone przez uczestnika przedstawionymi przez niego dowodami.

Zeznania świadków B. K., Z. W. i J. N. Sąd obdarzył wiarą, jako spójne ze sobą, rzeczowe, klarowne. Świadkowie potrafili wskazać dokładnie lokalizację przedmiotu postępowania, jednoznacznie potwierdzili przy tym, że teren ten zawsze był użytkowany jako całość przez wnioskodawców, nikt w ich akty posiadania nie ingerował, a w opinii sąsiadów byli właścicielami całej nieruchomości, w tym działki nr (...), która nie była oddzielona w widoczny sposób od pozostałych gruntów. Świadkowie potwierdzili wykonywanie na tym gruncie konkretnych prac rolnych przez wnioskodawców.

Zeznania uczestników również należało obdarzyć wiarą, jako korelujące z relacją wnioskodawcy i świadków. Zeznania te są co do zasady spójne ze sobą, mimo pozornej rozbieżności, co do wykonywania aktów posiadania przez uczestniczki Ł. G. i Z. S. – zeznania te w ocenie Sądu wskazują bowiem na okoliczność, iż uczestniczki wykonywały akty posiadania dotyczące tej nieruchomości, m.in. planowały tam budowę domów, na działce tej sadzone były ziemniaki, a potem koszona trawa, przy czym Ł. G. do 2011 roku wykonywała prace rolne na tej nieruchomości wraz z ojcem J., a później najmowała do koszenia trawy osoby obce, zaś Z. S., która od 1986 roku zamieszkuje w innej miejscowości, miała także problemy rodzinne i zdrowotne, akty posiadania wykonywała za pośrednictwem swego brata K., zlecając mu dbanie o działkę i koszenie jej. Zeznania K. P., iż to on „gospodarzył” na tej nieruchomości, należy rozumieć właśnie w takim kontekście, jako wykonywanie aktów posiadania w imieniu siostry. Zeznania uczestników pozwalają w powiązaniu ze sobą na ustalenie, iż wnioskodawcy – rodzice uczestników - użytkowali całe gospodarstwo rolne, obejmujące działki (...), jednocześnie użytkując jako integralną część tego gospodarstwa działkę nr (...), będąc przekonanymi, iż jest ona objęta ich prawem własności, następnie akty posiadania wykonywali tam uczestnicy, a dopiero działania zmierzające do dalszych podziałów nieruchomości pomiędzy wnuki wnioskodawców ujawniły niezgodność ze stanem prawnym.

Dowody z dokumentów, w tym opinia biegłego J. W. (3) są w pełni wiarygodne, nie były co do zasady kwestionowane przez strony, Sąd przyjął je za podstawę ustaleń stanu faktycznego.

Sąd zważył, co następuje:

Wniosek w swojej zmodyfikowanej treści jest zasadny.

Zgodnie z art. 172 § 1 k.c. posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze. Z kolei z § 2 tego przepisu wynika, że po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze. Od 1 stycznia 1965 roku, tj. od daty wejścia w życie Kodeksu Cywilnego do dnia wejścia w życie noweli wprowadzonej ustawą z 28 lipca 1990 roku, tj. do 1 października 1990 roku okres wymagany do zasiedzenia wynosił odpowiednio 10 i 20 lat, w zależności od dobrej lub złej wiary. Art. 9 ustawy z 28 lipca 1990 roku stanowi jednak, iż do zasiedzenia, którego bieg rozpoczął się przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się od tej chwili przepisy niniejszej ustawy, dotyczy to w szczególności możliwości nabycia prawa przez zasiedzenie. Terminy będą zatem odpowiednio dwudziesto- i trzydziestoletni. Dodatkowo należy zauważyć, iż zasiedzenie własności komunalnej stało się możliwe dopiero od 1 października 1990 roku, do tego czasu obowiązywał bowiem art. 177 k.c., który wyłączał stosowanie przepisów o zasiedzeniu do nieruchomości będących przedmiotem własności państwowej. Zgodnie z art. 10 cyt. ustawy jeżeli przed dniem jej wejścia w życie istniał stan który według przepisów dotychczasowych wyłączał zasiedzenie nieruchomości, a według przepisów obowiązujących po jej wejściu w życie prowadzi do zasiedzenia, to zasiedzenie biegnie od dnia wejścia w życie ustawy – jednakże termin ten ulega skróceniu o czas, w którym powyższy stan istniał przed wejściem w życie ustawy, lecz nie więcej, niż o połowę.

Co do przesłanek zasiedzenia podnieść należy, iż posiadanie nieruchomości przemawiające za zasiedzeniem musi być nieprzerwane i samoistne.

Jednocześnie na korzyść posiadacza przemawia domniemanie ciągłości jego posiadania (art. 340 k.c.), oraz domniemanie, że ten kto rzeczą faktycznie włada jest posiadaczem samoistnym (art. 339 k.c.). Zaprzeczenie tych okoliczności jest możliwe, a dowód obciąża stronę przeciwną, która tak twierdzi.

Faktyczne władztwo nad nieruchomością wówczas ma cechy posiadania samoistnego, kiedy posiadacz postępuje z nią w taki sposób, jakby była ona rzeczywiście jego własnością, czyli wykonuje w stosunku do niej czynności, które polegają na normalnym korzystaniu z tej rzeczy zgodnie z jej przeznaczeniem. Istotne jest, aby akty posiadania były wykonywane w taki sposób, aby dla otoczenia było jasne, że dana osoba traktuje konkretną nieruchomość jak swoją własność.

W niniejszej sprawie zostało ustalone, że działka będąca przedmiotem postępowania wchodziła w skład gruntów będących wcześniej własnością Skarbu Państwa, a na mocy decyzji Wojewody (...) z dnia 17 kwietnia 1991 roku przeszłą na własność jednostki samorządu terytorialnego, jaką jest Gmina Ł.. Na podstawie dowodów zgromadzonych w sprawie ustalono również bezspornie, iż Gmina – mimo wskazanej decyzji komunalizacyjnej, nie wykonywała na tej działce żadnych aktów posiadania, zaś cała działka nr (...) była użytkowana od kilkudziesięciu lat przez rodzinę P.. S. wraz z dziećmi była właścicielką dużego gospodarstwa rolnego o pow. niemal 10 ha, obejmującego działki (...). Wraz z mężem J. P. użytkowała całość tego gruntu, w tym położoną pośrodku wymienionych wyżej działek działkę nr (...), jako jednolite gospodarstwo rolne. Z zeznań samego wnioskodawcy, jak i świadków wynika jednoznacznie, iż rodzina P. samodzielnie i bez ingerencji innych osób, w tym przedstawicieli Gminy, decydowała o sposobie zagospodarowania nieruchomości, także działki nr (...), obsiewając te grunty zbożami, sadząc ziemniaki i buraki, czy też kosząc trawę. Działka nr (...) nie była w jakikolwiek sposób odgrodzona od pozostałych działek własności S. P., nie było pomiędzy nimi żadnych znaków granicznych, miedzy ani innych elementów wskazujących na wydzielenie tej działki spośród pozostałych gruntów wnioskodawców. Działka ta została objęta w posiadanie przez S. P. wraz z całym gospodarstwem rolnym i wnioskodawcy uprawiali ją tak samo, jak pozostałe działki ((...). Z zeznań wnioskodawcy i świadków wynika, iż użytkowali oni grunty po obu stronach drogi gminnej, w tym teren znajdujący się naprzeciwko obecnego siedliska. Nie budzi również wątpliwości, iż Gmina nie ingerowała w widoczny sposób w to posiadanie, nie zwracała się do wnioskodawców o zaprzestanie korzystania z tego terenu, czy też o zapłatę czynszu dzierżawnego. Nie dochodziło do żadnych sporów sądowych na tym tle. Następnie w latach 90-tych ub. wieku wnioskodawcy rozpoczęli proces podziału gospodarstwa i przekazali je swoim dzieciom, dzieląc je pomiędzy syna i dwie córki. Działka nr (...) znalazła się w gruntach przekazanych na rzecz Ł. G. i Z. S., bez konkretnego wydzielenia jej części dla każdej z uczestniczek. Obie posiadały ją wspólnie, bez wydzielenia konkretnych części tego gruntu, każda z uczestniczek wykonywała posiadanie tej działki łącznie, w równych udziałach. Uczestniczki nie użytkowały tej działki w jakimś konkretnym zakresie, który wyłączałby posiadanie drugiej z nich – za właścicielki tej działki uważają się obydwie w równych częściach.

Gmina Ł. nie dokonywała na tym terenie żadnych aktów władczych, m.in. koszenia trawy czy innych aktów pielęgnacji, nie sprawowała nad tym terenem nadzoru. Świadkowie podali zgodnie, iż pracownicy Gminy nie byli widywani na tym terenie, a kwestia przeprowadzenia sieci kanalizacyjnej czy energetycznej była uzgadniana z właścicielami nieruchomości, w tym wnioskodawcą J. P.. Również Z. S. wskazała, iż otrzymywała tego rodzaju pisma z Gminy. To wnioskodawcy, a następnie uczestniczki, samodzielnie decydowali o sposobie korzystania z tej nieruchomości, o jej zagospodarowaniu, które było analogiczne, jak w przypadku pozostałego gospodarstwa rolnego, nie występując nigdy o zgodę do innych osób, w szczególności Gminy. Obecnie uczestniczki Ł. G. i Z. S. nadal są osobami decyzyjnymi w tym zakresie.

W tym miejscu należy zauważyć, iż twierdzenia Gminy w zakresie charakteru i położenia tego terenu, ograniczającego Gminie możliwość prowadzenia widocznej gospodarki, nie mogą zmienić wniosków płynących z materiału dowodowego. Gmina powinna przeciwdziałać działaniom świadczącym o zawłaszczani nieruchomości komunalnych, w szczególności zapobiegać ich zagospodarowaniu wbrew woli i wiedzy jej organów. D. Gminy może bowiem przybrać postać umowy cywilnoprawnej takiej jak użytkowanie lub dzierżawa co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

W świetle czynności podejmowanych przez rodzinę wnioskodawców, a potwierdzonych przez świadków, z jednoczesnym wykazaniem, iż czynności takich nie podejmowała ani Gmina, ani osoby trzecie, należy uznać, iż posiadanie przez wnioskodawców, a następnie uczestniczki tego gruntu miało w tym zakresie charakter samoistny i wyłączny.

W sprawie zostało zdaniem Sądu wykazane, że wnioskodawcy podejmowali czynności wskazujące na to, że traktowali faktyczny stosunek do działki nr (...) jako własną z reguły nieograniczoną sferę dyspozycji – tak też byli postrzegani przez osoby postronne. W świetle ustalonych okoliczności należy zatem uznać, że byli oni posiadaczami samoistnymi tego gruntu. Tak samo należy ocenić posiadanie uczestniczek.

Jednocześnie zarówno wnioskodawcy, jak i uczestniczki pozostawały w ocenie Sądu w złej wierze. Działka nr (...) była co prawda przekazana im jako część gospodarstwa rolnego, zatem mogli nie mieć świadomości, iż jedynie nieformalnie ją użytkują, jednak nie zmienia to faktu, iż działka ta jest objęta księgą wieczystą, której wpisy ją jawne (art. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 roku), co oznacza, iż nie można zasłaniać się nieznajomością wpisów w księdze wieczystej. Z tych względów w ocenie Sądu należało przyjąć 30–letni okres zasiedzenia, doliczając jednocześnie do czasu posiadania uczestniczek częściowo okres posiadania ich poprzedników prawnych.

Przyjmując zatem, iż S. P. weszła bezspornie w samoistne posiadanie wskazanej nieruchomości w 1967 roku (postanowienie o dziale spadku), to w związku z przepisami obowiązującymi przed 1990 które ograniczały zasiedzenie mienia komunalnego bieg okresu zasiedzenia mógł się rozpocząć dopiero w 1990 roku. W czasie biegu tego okresu nastąpiło jednak przeniesienie posiadania tej nieruchomości na córek wnioskodawców co umożliwia im doliczenie czasu posiadania poprzedników prawnych. Należało zatem przyjąć, że nabycie prawa własności przez zasiedzenie na rzecz uczestniczek Ł. G. i Z. S. nastąpiłoby z upływem 30 –letniego okresu przedawnienia, z dniem 28 maja 2005 roku.

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł, iż uczestniczki Z. S. i Ł. G. nabyły na współwłasność po ½ części przez zasiedzenie w dniu 28 maja 2005 roku prawo własności wskazanej nieruchomości w postaci działki nr (...) w miejsce Gminy Ł..

W pkt II Sąd nakazał ściągnąć od wnioskodawców solidarnie oraz od uczestniczek Ł. G. i Z. S. kwoty po 1.450 zł tytułem wydatków tymczasowo poniesionych ze środków Skarbu Państwa na wynagrodzenie biegłego oraz usługę transportową (k.93, 122).

W pozostałym zakresie o kosztach Sąd orzekł na zasadzie art. 520 § 1 k.p.c.

SSR Dorota Podskalna-Baum

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...) dni