Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Nowym Sączu

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 24 maja 2024r.

Powód (...) S.A. z siedzibą w W., w pozwie z dnia 21 listopada 2023 roku domagał się zapłaty od pozwanej K. G. kwoty 1507,26 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym do dnia zapłaty, a także zasądzenia kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przypisanych (k. 4-5, k.44).

Powód wskazał, iż w dniu 11 sierpnia 2023r. wniósł przeciwko pozwanej pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym, w którym, w dniu 13 września 2023r. wydano nakaz zapłaty, następnie na skutek wniesienia przez pozwaną sprzeciwu, postanowieniem z dnia 10 października 2023 roku postępowanie zostało umorzone.

W uzasadnieniu powód wskazał, że w dniu 22 lutego 2023 roku. strony zawarły umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych w warunkach promocyjnych, przy zastrzeżeniu pełnego okresu obowiązywania umowy. Pozwana była zatem obowiązana do zapłaty abonamentu w kwotach i terminach określonych w harmonogramie. Powód zastrzegł, że w przypadku zwłoki z zapłatą poszczególnych rat abonamentu może rozwiązać umowę przed upływem terminu jej obowiązywania i naliczyć zwrot równowartości przyznanej ulgi z potrąceniem kwot proporcjonalnie do czasu trwania umowy. Pozwana nie wywiązała się z umowy i nie zapłaciła wymagalnych kwot abonamentu oraz nie zwróciła kwot przyznanej ulgi. Na kwotę objętą żądaniem składa się kwota 63,84 zł abonamentu za marzec wymagalna 14 marca 2023 roku, 45,27 zł abonamentu za kwiecień wymagalna w dniu 11 kwietnia 2023 roku oraz kwota zwrotu udzielonej ulgi 1363,66 zł, 0,75 zł skapitalizowanych odsetek za opóźnienie w zapłacie faktur objętych pozwem, 33,74 zł skapitalizowana kwota odsetek ustawowych za opóźnienie w zapłacie kwot faktur i noty karnej za okres od 6 maja 2023 roku do 10 sierpnia 2023 roku.

Pozwana wniosła odpowiedź na pozew po upływie wyznaczonego jej terminu (k. 60), w związku z czym zarządzeniem z 8 stycznia 2024 roku (k. 62) pismo zostało jej zwrócone na podstawie art. 205 ¹ § 2 k.p.c. i w tym samym dniu Sąd wydał wyrok zaoczny uwzględniający powództwo w całości (k. 63).

Od wyroku zaocznego pozwana złożyła sprzeciw (k. 68-72), w którym zażądała „umorzenia wniosku w całości”. Wniosła nadto o umorzenie długu z uwagi na bliżej nieokreślone zaniechanie jej praw, m. in. brak przyjętej oferty (podpisy V.C.), pod przymusem, brak przyjętej umowy handlowej. Zakwestionowała nadto uprawnienie sądu do orzekania w sprawie.

Sąd ustalił następujący stan fatyczny:

Pozwana K. G. w dniu 23 lutego 2023r. zawarła z (...) z siedzibą w W. umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych nr (...), dla numeru (...), w ramach oferty (...), w taryfie (...), dzięki czemu pozwana uzyskała dodatkową ulgę w porównaniu do warunków standardowych. Umowa miała obowiązywać do 22 lutego 2025 r. Zawierając umowę na warunkach promocyjnych pozwana otrzymała ulgę w cenie usług telekomunikacyjnych w kwocie 1560 zł. W przypadku rozwiązania umowy przed terminem (...) przysługuje roszczenie o zwrot ulgi, obniżane proporcjonalnie za okres od dnia zawarcia umowy do dnia jej rozwiązania (par V ust. 7 umowy). Abonament za usługi telekomunikacyjne wynosił 34,97 zł miesięcznie.

(...) mogło rozwiązać umowę w każdym czasie ze skutkiem natychmiastowym po uprzednim wezwaniu do zaprzestania naruszeń lub usunięcia ich skutków i bezskutecznym upływie wyznaczonego w tym celu terminu, między innymi w przypadku niewypełnienia obowiązku ponoszenia opłat z umowy(par. v ust. 3 umowy).

(dowód: oświadczenie – k. 7, umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych – k.8-11, warunki oferty promocyjnej – k.12-15, regulamin świadczenia usług – k.16-22, faktury – k. 33-39)

Pozwana nie wywiązywała się z umowy, nie płaciła opłat za usługi telekomunikacyjne.

Nie uregulowała należności za marzec w kwocie 63,84 zł oraz za kwiecień 2023 roku w kwocie 45,27 zł. Pismem z 5 maja 2023 roku umowa została pozwanej wypowiedziana ze skutkiem natychmiastowym. Wypowiedzenie zostało doręczone 15 maja 2023 roku. Nadto powód naliczył opłatę z tytułu utraty ulgi abonenckiej w kwocie 1363,66 zł w dniu 4 czerwca 2023 roku.

Od zaległych należności na dzień 5 maja 2023 roku powód naliczył odsetki w kwocie 0,75 zł oraz 33,74 zł za okres od 6 maja 2023 roku do 10 sierpnia 2023 roku .

(dowód: noty księgowe – k.33-39)

Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie dokumentów przedłożonych przez powoda, których treść i forma nie budziły wątpliwości Sądu. Pozwana poza niezrozumiałymi w znacznej części wywodami co do braku związania umową, nie przedstawiła na te okoliczności żadnych dowodów. Także jej twierdzenia jakoby umowa została zawarta pod przymusem nie znalazły jakiegokolwiek uzasadnienia w dowodach, których pozwana w ogóle nie zaoferowała. Pozwana nie wywodziła nadto by uchylała się od skutków złożonego oświadczenia woli, a umowę wbrew jej twierdzeniom podpisała, nie wykazując przy tym by jej podpis została złożony przez kogoś innego.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Żądanie było zasadne w całości.

Jak stanowi art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 16.07.2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. 2004.171.1800 ze zm.), świadczenie usług telekomunikacyjnych odbywa się na podstawie umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Obowiązkiem przedsiębiorcy telekomunikacyjnego jest świadczenie abonentowi usług telekomunikacyjnych, zaś obowiązkiem abonenta jest opłacanie abonamentu i pozostałych opłat określonych umową.

Powód wywodził w pozwie, iż od dnia 23 lutego 2023 roku łączyła go z pozwaną umowa o świadczenie usług telekomunikacyjny (do 22 lutego 2025 roku). Powód swoje żądanie opierał zatem na umowie świadczenia usług, z której obowiązków pozwana się nie wywiązała, albowiem nie uiszczała wymagalnych kosztów abonamentu, co ostatecznie doprowadziło do jej wypowiedzenia ze skutkiem natychmiastowym.

Pozwana z kolei powyższym faktom zaprzeczała. Kwestionowała roszczenie co do zasady.

W toczącym się procesie, inicjatywa dowodowa obciąża strony (art. 3 i 232 k.p.c.). Zgodnie bowiem z art. 6 k.c. określającym zasadę rozkładu ciężaru dowodu w postępowaniu sądowym, to na stronie spoczywa obowiązek udowodnienia faktu, z którego wywodzi skutki prawne. Do osoby występującej z pozwem należy, więc udowodnienie faktów przemawiających za uwzględnieniem powództwa a do strony pozwanej faktów uzasadniających jego oddalanie. Strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń ponosi więc ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, wbrew twierdzeniom pozwanej, daje podstawy do dokonania odpowiednich ustaleń faktycznych w myśl twierdzeń powoda.

Powód przedłożył umowę źródłową w formie pisemnej, pod którą złożyła własnoręczny podpis pozwana podpisując się jako (...). Z treści umowy oraz związanych z nią dokumentów wnikają warunki, na jakie pozwana wyraziła zgodę. Na jej podstawie pozwana zobowiązała się do zapłaty comiesięcznego abonamentu oraz opłat za usługi, z których w danym okresie rozliczeniowym skorzystała. Pozwana od początku nie wywiązała się ze swojego zobowiązania i nie uiściła kosztów za usługi świadczone na jej rzecz zgodnie z umową przez powoda. Kwoty te pokrywają się z tymi wskazami w pozwie. Zadłużenie pozwanej zostało również szczegółowo przedstawione w zestawieniu niespłaconych faktur, i not odsetkowych. Jednocześnie kwoty te zostały powtórzone w wypowiedzeniu umowy, które zostało skuteczne doręczone pozwanej w dniu 15 maja 2023 roku, na dowód czego powód przedłożył – dokument – wypowiedzenie umowy oraz potwierdzenie nadania i odbioru przesyłki. Pozwana, nawet z ostrożności, nie odniosła do powstania zaległości oraz zasadności wypowiedzenia umowy, a także faktu jego doręczenia. Nie kwestionowała, aby nie otrzymała wypowiedzenia wraz z zestawieniem zaległości, aby wskazany w powyższych dokumentach, adres doręczenia nie był adresem pozwanej. Wobec nieuregulowania należności, powód skorzystał z wynikającego z umowy i przepisów prawa uprawnienia i wypowiedział umowę w trybie natychmiastowym co wynika z treści pisma z 5 maja 2023 roku dołączonego do akt (k. 28).

Brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, by pozwana nie zawarła umowy z powodem, bądź by, jak twierdziła, działała pod przymusem i nie akceptowała warunków umowy. Jeśli pozwana nie godziła się na przedstawioną jej ofertę przez powoda nie musiała zawierać umowy, podpisywać jej. Pomimo rozwoju cywilizacyjnego nie ma obowiązku posiadania telefonu komórkowego i bezwzględnej konieczności zawarcia umowy o świadczenie takich usług. Ponadto na rynku funkcjonuje co najmniej kilku operatorów, z których pozwana mogła wybrać ofertę dla siebie najkorzystniejszą. Podpisując umowę pozwana zobowiązała się do przestrzegania jej warunków, a ewentualne wewnętrzne zastrzeżenie pozwanej niezgody na „warunki handlowe” umowy nie wywiera jakichkolwiek skutków dla ważności umowy.

Zarzuty pozwanej okazały się chybione. Wobec przedstawionego w sprawie materiału dowodowego, zdaniem Sądu, powód prawidłowo wykazał swoje roszczenie zarówno co do zasady jak i wysokości. O odsetkach Sąd orzekł zgodnie z art. 481 k.c.

W związku z tym, iż pierwotnie roszczenie było przedmiotem rozstrzygnięcia w wyroku zaocznym z dnia 8 stycznia 2024 roku na podstawie art. 347 k.p.c. Sąd utrzymał wyrok zaoczny w mocy.

O kosztach postępowania, w pkt. II wyroku zaocznego, Sąd orzekł zgodnie z art. 98 k.p.c. Wobec uwzględnienia powództwa w całości, pozwana jest stroną przegrywającą ten proces, dlatego też jest obowiązana zwrócić powodowi koszty w wysokości 1117 zł wraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty, na które złożyły się: wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika (900 zł) ustalone na podstawie § 2 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015 oz. 1800) , opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł), opłata od pozwu (200 zł).

Sędzia Agnieszka Poręba

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

(...)

(...)