Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Nowym Sączu

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 17 października 2023 r.

Powód (...) spółka z o.o. w W. w pozwie wniesionym do tut. Sądu w dniu 9 czerwca 2023 r. domagał się zasądzenia od pozwanego P. S. kwoty 3564,54 zł z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od dnia 27.01.2023 r. do dnia zapłaty. Domagał się też zasądzenia kosztów procesu.

Powód wskazał, iż w dniu 27 stycznia 2023r. wniósł przeciwko pozwanemu pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym, w którym, w dniu 21.03.2023 roku wydano postanowienie o umorzeniu postępowania.

W uzasadnieniu roszczenia powód podał, że 5 czerwca 2021r. pozwany zawarł z pożyczkodawcą umowę pożyczki na okres 30 dni, na mocy której udostępniona została kwota 3000 zł. W dniu 13.10.2022r. została zawarta umowa sprzedaży wierzytelności przysługującej spółce (...) sp. z o.o.. na rzecz powoda.

Pozwany P. S. wniósł o oddalenie powództwa podnosząc, iż powód nie przedłożył oryginałów dokumentów, ani dokumentów poświadczonych za zgodność, a jedynie kserokopie. Nadto zarzucił, iż osoby zawierające umowę przelewu wierzytelności nie były umocowane do działania w imieniu stron umowy. Z umowy przelewu wierzytelności nie wynika też, by konkretna wierzytelność w stosunku do pozwanego była przedmiotem tej umowy. Zarzucił nadto, ze strona powodowa nie wykazała by umowa pożyczki była skutecznie zawarta, , zarzucono błędne wyliczenie odsetek oraz stosowanie w umowie klauzul niedozwolonych.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 5 czerwca 2021r. pomiędzy (...) sp. z o.o. w W. a pozwanym P. S. została zawarta umowa pożyczki nr (...), na podstawie której udzielono pożyczki w kwocie 3000 zł. Pożyczka została udzielona okres 30 dni tj. do dnia 05 lipca 2021 roku. Opłata przygotowawcza wynosiła 464,79 zł, odsetki– 17,75 zł. Całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta do suma 3482,54 zł. Umowa była zawierana za pośrednictwem środków porozumiewania się na odległość, ze strony pożyczkodawcy (...) sp. z o.o. Pozwany miał założone konto w systemie pożyczkodawcy. W dniu 05 stycznia 2013 roku z konta pozwanego przesłano opłatę rejestracyjną 0,01 grosz z adnotacją „potwierdzam ID klienta (...) i akceptuję warunki umowy (...)”.

W dniu 5 czerwca 2021 roku na rachunek pozwanego wskazany w rejestracji konta z 5 stycznia 2013 roku pożyczkodawca przelał kwotę 3000 złotych.

Pismem z dnia 07 lipca 2022 roku (...) sp. z o.o wezwała pozwanego do zapłaty kwoty 3488,98 zł.

W dniu 30 września 202 roku pomiędzy (...) spółka z o.o. w W. a (...) została zawarta umowa cesji wierzytelności, następnie roszczenie w stosunku do pozwanego zostało przelane umową z 19 października 2022 roku na rzecz powoda (...) spółka z o.o. w W.. Umowami przelewu wierzytelności objęta była także wierzytelność wynikająca z przedmiotowej umowy wymieniona w załącznikach pod nr 1826 i (k. 22) i 1986 (k. 25).

Dowód: umowy przelewu wierzytelności z załącznikami i pełnomocnictwami k. 18-25 , umowa pożyczki k. 28-36, dowód wpłaty opłaty 0,01 zł – k. 38, dowód wypłaty pożyczki – k. 39, wezwanie do zapłaty k. 40, zawiadomienia o cesji k. 41

Powyższy stan faktyczny sąd ustalił w oparciu o przedłożone przez powoda dokumenty. Dokumenty załączone do akt sprawy stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone (art. 244 k.p.c.), jak również tego, że osoby, które je podpisały złożyły zawarte w nich oświadczenia (art. 245 k.p.c.). Treść i forma dokumentów nie zostały skutecznie zakwestionowane przez strony, również Sąd po zapoznaniu się z nimi nie powziął co do nich wątpliwości. Dokumenty te korzystają z domniemania autentyczności i prawdziwości.

Część tych dokumentów, a dotyczących umów cesji zostały potwierdzone za zgodność przez występującego w sprawie pełnomocnika. Zgodne natomiast z art. 129 § 3 k.p.c. zawarte w odpisie dokumentu poświadczenie zgodności z oryginałem przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym ma charakter dokumentu urzędowego. Takie potwierdzenie znajduje się również na sporządzonym przez powoda wyciągu z dokumentu zapisanego w formie elektronicznej na płycie DVD/ CD stanowiącym listę wierzytelności. Sąd nie znalazł jakichkolwiek podstaw by odmówić mocy dowodowej zaoferowanym dokumentom. Ponadto do umów cesji z 30 września 2022 roku i 19 października 2022 roku zostały załączone stosowne pełnomocnictwa, zatem zarzut braku wykazania umocowania osób podpisanych pod umową nie jest skuteczny.

Pozostałe dokumenty, a przede wszystkim takie jak umowa pożyczki, wypowiedzenie, wezwanie do zapłaty czy wypowiedzenie umowy zostały przedłożone w formie wydruków komputerowych z uwagi na fakt, iż umowa została zawarta za pomocą środków porozumiewania się na odległość, co jest dopuszczalne w świetle przepisów ustawy o kredycie konsumenckim. Zarzuty dotyczące braku zachowania jakiejkolwiek formy umowy są całkowicie gołosłowne. Co więcej, celem wykazania samego faktu - łączącego strony stosunku prawnego, ustalenia ich uprawnień i obowiązków czyli elementów istotnych dla rozstrzygnięcia forma dokumentowa umowy była wystarczająca. Nie sposób też uznać, że przelew wykonany na numer konta, z którego pozwany zarejestrował swoje konto w serwisie (...), nie dotarł do niego. W szczególności pozwany nie kwestionował, że ktoś podszył się pod niego, kto inny dokonał rejestracji w systemie pożyczkodawcy. Pozwany skupił się wyłącznie na negowaniu faktów wynikających z dokumentów przedstawionych przez powoda, co nie mogło odnieść zamierzonego skutku.

W szczególności pozwany nie wykazał by spłacił należność wynikającą z umowy pożyczki. Dowód ten spoczywał zgodnie z art. 6 k.c. na pozwanym.

Sąd zważył co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, iż odnośnie samej legitymacji czynnej to powód wykazał, iż w wyniku dwóch umów przelewu wierzytelności jest następcą wierzyciela (...) sp. z o.o. i wstąpił w prawa wierzyciela wynikające z umowy z dnia 05 czerwca 2021 roku nr (...). Wbrew twierdzeniom pozwanego powód przedstawił dwie umowy przelewu wierzytelności z 30 września 2022 roku (k. 23-23/2) i z 19 października 2022 roku (k. 18-19) wraz z pełnomocnictwami i załącznikami, z których ponad wszelką wątpliwość wynikało, że wierzytelność w stosunku do pozwanego była nimi objęta.

W przedmiotowej sprawie strony zawarły umowę pożyczki za pomocą środków porozumiewania się na odległość. Art. 720 § 1 k.c. stanowi, iż przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Niezależnie od tego, iż w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają także przepisy ustawy o kredycie konsumenckim, wprowadzające dodatkowe definicje i warunki udzielenia pożyczki konsumentowi to przecież niewątpliwie zastosowanie ma także cytowany wyżej przepis kodeksu cywilnego. Z definicji umowy pożyczki wynika podstawowa cecha tej czynności prawnej jaką jest przeniesienie własności inaczej przekazanie pożyczkobiorcy określonej ilości, kwoty pieniędzy.

Poza sporem pozwany zawarł z wierzycielem pierwotnym umowę pożyczki na kwotę 3000 złotych w dniu 5 czerwca 2021 roku. W tym samym dniu pożyczkodawca przelał na rachunek wcześniej wskazany przez pozwanego kwotę 3000 złotych. Strona powodowa przedstawiła dowód przelewu – k. 39 oraz dowód rejestracji pozwanego w systemie z podaniem numeru konta – k. 39. Pozwany nie zakwestionował, że rachunek należy do niego, nie twierdził też by ktoś podszywał się pod jego dane. Stąd twierdzenia pozwanego są całkowicie gołosłowne i jako takie nie mogły odnieść skutku. W ocenie sądu strona powodowa wykazała za pomocą przedłożonych do pozwu dokumentów, że wierzyciela pierwotnego oraz pozwanego łączyła umowa pożyczki oraz że pożyczkodawca tej pożyczki pozwanemu udzielił.

Jednocześnie pozwany P. S. nie wykazał by spłacił przedmiotową pożyczkę. Dowód w tym zakresie obciążał, zgodnie z ogólnymi regułami rozkładu ciężaru dowodów z art. 6 k.c., pozwanego.

Brak jest także podstaw do kwestionowania umowy w zakresie jej zgodności z przepisami prawa oraz pod kątem występowania ewentualnych klauzul abuzywnych (art. 385 ¹ k.p.c.). Pozwany jest konsumentem co zobowiązuje sąd do dokonania oceny roszczenia wynikającego z zawartej z przedsiębiorca umowy również w świetle przepisów o ochronie konsumentów, w tym szczególnie art. 385 ¹ – 385 ³ k.c. Zgodnie z art. 385 ¹ § 1 k.c., aby można było uznać klauzulę za abuzywną, muszą zostać spełnione łącznie cztery przesłanki: umowa musi być zawarta z konsumentem, postanowienia tej umowy nie zostały uzgodnione z konsumentem w sposób indywidualny, a ponadto kształtują prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy, co jednak nie dotyczy głównych świadczeń stron, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Za nieuzgodnione indywidualnie z konsumentem uważa się te postanowienia umowy, na których treść nie miał on rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje (art. 385 ¹ § 3 i 4 k.c.). Z kolei za sprzeczne z dobrymi obyczajami należy uznać m.in. działania wykorzystujące np. niewiedzę, brak doświadczenia konsumenta, naruszenie równorzędności stron umowy, działania zmierzające do dezinformacji, wywołania błędnego przekonania konsumenta, wykorzystania jego niewiedzy lub naiwności. Chodzi, więc o działanie potocznie określane, jako nieuczciwe, nierzetelne, odbiegające in minus od przyjętych standardów postępowania (m.in. wyrok SA w Warszawie z dnia 27 stycznia 2011 r, VI ACa 771/10).

Umowa pożyczki zawarta przez strony została zawarta na standardowo stosowanym przez stronę powodową formularzu, a pozwany nie miał realnego wpływu na brzmienie poszczególnych zapisów umowy, co jasno wynika z formy i treści dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Jednakże w ocenie Sądu nie można uznać, aby jej postawienia zawierały klauzule abuzywne, by zachodziły pozostałe przesłanki określone w art. 385 ¹ § 1 k.c., a muszą zostać spełnione łącznie. Analiza zapisów umowy pozwala w ocenie Sądu dojść do przekonania, iż została ona sporządzona w sposób zrozumiały i czytelny. Konkretne kwoty zostały wypunktowane i wyszczególnione, w tym kwota kapitału, odsetek, składki ubezpieczeniowej. Kwotę prowizji w wysokości 464,79 zł nie można uznać za wygórowaną przy udzielonej kwocie pożyczki 3.000 zł. Kwota pozoaodsetkowych kosztów udzielenia kredytu nie przekracza dopuszczalnej prawem wysokości kosztów określonej w art. 36 a ustawy o kredycie konsumenckim.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w pkt I wyroku zasądzając od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę objęta zadaniem pozwu.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 § 1, 1 ¹ i 3 k.p.c. i zasady odpowiedzialności za wynik procesu. Na koszty złożyły się: opłata od pozwu 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika 900 zł ustalone na podstawie przepisów obowiązujących w dniu wniesienia pozwu wraz z opłatą od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

ZARZĄDZENIE

(...)

(...)

(...)

(...)

(...)